ตอนที่ 8 มีแม่เลวๆ!

“ฮัดชิ่ว !! โอ๊ย......ใครมันนินทากูวะเนี่ย วันนี้จามทั้งวันเลย”

ภาลัยสาวใหญ่วัย 41 ปี นั่งจามขณะทาเล็บเท้าอยู่ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังขนาด4ห้องนอน4ห้องน้ำซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรโครงการหรู แค่ไม่กี่วันที่พิชชาลูกสาวของหล่อนตามไปเป็นนางทาสให้ไบเดน บ้านหลังนี้ก็สกปรกเลอะเทอะยิ่งกว่ารังหนู สาเหตุหนึ่งคือเพราะฝีมือของไบเดน และอีกสาเหตุคือไม่มีใครเก็บกวาดทำความสะอาด

“อย่าให้รู้นะว่าใครนินทากู แม่จะตบให้ฟันร่วงเรียงตัว เฮ้ย! เปื้อนอีกล่ะ จะเปื้อนเหี้ยอะไรนักหนาวะ!” ภาลัยดึงกระดาษชำระมาเช็ดรอยเปื้อนที่เท้าก่อนจะโยนทิ้งลงพื้นด้วยท่าทางฉุนเฉียว

“เงินจะออกไปทำเล็บก็ไม่มีต้องมานั่งทำเล็บเอง มันเวรกรรมอะไรของกูนักหนา เหี้ยๆๆ!”

ว่าแล้วสาวใหญ่ก็ใช้เท้ากวาดน้ำยาทาเล็บที่กำลังทาอยู่บนโต๊ะจนมันร่วงกระจัดกระจายลงไปอยู่ที่พื้นเพิ่มความเละเทะเข้าไปอีก ก็เพราะเมื่อพูดถึงเรื่องเงินแล้วมันพาลให้อารมณ์ขึ้น ยิ่งตอนนี้หล่อนกำลังตั้งท้องในวัยที่ไม่ค่อยเหมาะสมกับการมีลูกอารมณ์เลยยิ่งแปรปรวนง่ายกว่าปกติ

ปิ๊งๆ ปิ๊งๆ ปิ๊งๆ!!!

เสียงกระดิ่งหน้าบ้านดังขึ้น แจ้งให้เจ้าของบ้านทราบว่ามีคนแขกมาเยือน

“ใคร! มันมาทำเหี้ยอะไรอีก อย่าบอกนะว่า!ไอ้เวรนั่นส่งคนมาฆ่ากู”

!!!

ภาลัยยังไม่หายหวาดระแวง ด้วยว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ไบเดนพาลูกน้องมาพังบ้านหล่อนซะเละ แถมขู่จะฆ่าหล่อนให้ตายจึงเป็นสาเหตุให้พิชชาต้องยอมไปเป็นเชลยเพื่อให้ไบเดนทรมานเล่นจนพอใจ

“เวรแล้ว! เวรแล้ว! เอาไงดีวะ แจ้งตำรวจ กูต้องแจ้งตำรวจ!”

ภาลัยลุกขึ้นเดินวนไปวนมาใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงหันไปหยิบโทรศัพท์ แต่ทันใดก็มีเสียงใครคนหนึ่งดังเข้ามาในบ้าน

“พี่ภา......อยู่บ้านไหม พีช! มีใครอยู่ไหมเปิดประตูให้หน่อย”

แน่นอนว่าภาลัยจำเสียงนั้นได้เป็นอย่างดี หล่อนจึงรีบเดินออกไปหน้าบ้านทันที

“ไพลิน! อีไพลิน”

“มาๆ กูก็นึกว่าใคร มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ มาๆเข้ามาก่อน”

สาวใหญ่เร่งเดินไปเปิดประตูให้ไพลินผู้ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆของหล่อน หลายปีแล้วที่ไพลินย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับสามีแต่ไพลินก็ยังกลับมาเยี่ยมภาลัยกับพิชชาที่เมืองไทยทุกปี ปีนี้ก็เช่นกันแต่ที่มาเร็วหน่อยแถมมาคนเดียวเพราะพี่สาวส่งข่าวไปว่าเกิดเรื่องใหญ่กะทันหันสามีของไพลินจึงไม่สามารถลางานมาด้วยได้

“ก็มาถึงตอนที่เห็นนี่แหละ แท็กซี่มาส่งฉันรอหน้าบ้านตั้งนานไม่ได้ยินเสียงรถเหรอ ทั้งเสียงรถเสียงกระดิ่งไม่ได้ยินรึไง!” ไพลินต่อว่าอย่างมีอารมณ์เพราะเธอยืนตากแดดรออยู่นานพอสมควร

“ได้ยินน่ะได้ยิน แต่กูกลัวไง ก็นึกว่าไอ้เวรนั่นมันจะส่งคนมาฆ่ากูอีกอ่ะสิ” ภาลัยระบายขณะช่วยน้องสาวขนกระเป๋าเข้าบ้าน

“เฮ้ย! เวรกรรมแท้ๆ พี่นะพี่ แอบอยู่กันมาตั้งนานทำไมพึ่งมาปล่อยให้ท้อง”

“ก็ใครจะไปคิดว่ามันจะท้อง คุณอาทิตย์อายุจะ60แล้ว ขนาดกูตั้งใจปล่อยให้ท้องตั้งแต่ปีแรกๆยังไม่ท้องเลย ดันมาท้องเอาตอนนี้ซะได้”

“งั้นก็แสดงว่าพี่อยากท้อง?!” ไพลินเลิกมองจับผิดแต่มองอย่างต่อว่าแทน

“ใครจะไม่อยาก นั่นคุณอาทิตย์ ปิติคุณ มหาเศรษฐีที่รวยติดอันดับต้นๆของเมืองไทยเชียวนะ กูสู้อุตส่าห์อ่อยเขาจนสำเร็จ เรื่องอะไรจะปล่อย!”

“พี่ภา! งั้นก็แสดงว่าที่ผ่านมาพี่ตั้งใจแอบลักกินขโมยกินสามีมาดามบาบาร่าจริงๆใช่ไหม? มาดามเค้าดีกับพี่มากนะทำไมพี่ทำแบบนี้ล่ะ ทำแบบนี้เหมือนพี่ตั้งใจฆ่ามาดามเค้าเลยนะ”

“ก็ใครมันจะไปรู้ว่ามาดามจะอ่อนไหวถึงขนาดฆ่าตัวล่ะ จะอะไรนักหนากะอีแค่ผัวมีเมียน้อย”

“ก็เพราะมันเป็นพี่ไง! มาดามเค้าอุตส่าห์เมตตาพี่ช่วยเหลือไถ่ตัวพี่ออกมาจากซ่องนรกนั่น ไม่งั้นพี่โดนนักเลงกระทืบตายไปแล้ว เท่านั้นยังไม่พอเค้ายังให้งานพี่ทำ พอรู้ว่าพี่มีความรู้เค้าก็ยกพี่ขึ้นมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัว เค้าไว้ใจพี่ทุกอย่างแต่ดูสิ่งที่พี่ทำกับเค้า! มันยิ่งกว่าตั้งใจฆ่าเค้าให้ตาย!!!”