บทที่ 4 ร่างกายที่บอบบาง

หลังจากลงนานในหนังสือข้อตกลงหย่าในอีกหกเดือนเสร็จสิ้นแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็เก็บสัญญาฉบับหนึ่งไว้ในอกเสื้อของตนเอง ในขณะที่อีกฉบับส่งให้สองชายหญิงตรงหน้า

“เพื่อไม่ให้เป็นที่ขวางหูขวางตาพวกเจ้าสามีภรรยา ข้าจะย้ายออกไปอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนอย่างสงบ รอจนครบหกเดือนค่อยมาลงนามหย่าตามสัญญา ระหว่างนี้เจ้าก็ดูแลจวนไปก็แล้วกัน” จี้ม่านม่านได้ยินว่าคนตรงหน้ามอบหมายให้ตนดูแลจวนในใจก็ยินดีจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรสักคำชายข้างกายก็โต้แย้งเสียงแข็งขึ้นมา

“ไม่ได้!” จิ้งเจิ้นเหยาเอ่ยค้านในทันที

ในเมื่อวันนี้เสิ่นหลี่รุ่ยไม่ยอมลงนามในหนังสือยินยอมรับจี้ม่านม่านเป็นฮูหยินเท่าเทียบ ดังนั้นนางก็ยังคงมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของเขา หากมีข่าวลือแพร่ออกไปว่าเขาที่เพิ่งแต่งภรรยาเอกก็มอบอำนาจดูแลจวนให้ภรรยารอง ภาพลักษณ์บัณฑิตผู้อ่อนโยนและทรงคุณธรรมมีเมตตาของเขาย่อมต้องมัวหมอง ที่สำคัญราชครูเกาอาจจะขุ่นเคืองที่เขาละเลยน้องสาวของเสิ่นหลี่อี้จนถึงขั้นริบคืนตำแหน่งอาจารย์ในสำนักศึกษาหลวงของเขา

“ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงเพียงนั้น ในเมื่อตอนนี้เจ้ายังมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของข้า หน้าที่ดูแลจวนก็ยังคงเป็นของเจ้า อีกอย่างหากเจ้าย้ายไปอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไร”

ใช้ชีวิตอย่างไร ก็ล้วนดีกว่าใช้ชีวิตเป็นฮูหยินรอหย่าของเขา เยว่จื่อรุ่ยคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจ้าของร่างเผชิญ ใจที่สงบก็เกิดอารมณ์คุกรุ่นอีกครั้ง

บุรุษที่เฆี่ยนตีภรรยาเอกตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน เพื่อบังคับให้รับภรรยาเท่าเทียม กลับกล้าพูดเรื่องคุณธรรมออกมาอย่างไร้ยางอาย ใบหน้านี้ของจิ้งเจิ้นเหยาช่างหนาเสียจริงๆ

“เรื่องของข้าไม่รบกวนให้คุณชายจิ้งกังวล”

"ท่านพี่ วันนี้รุ่ยรุ่ยเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา นางคงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ท่านก็ตามใจนางเถิดเจ้าค่ะ" เป็นจี้ม่านม่านที่แสร้งวางท่าอ่อนโยนเอ่ยออกหน้า ก่อนจะลอบกระซิบเสียงเบาข้างหูชายหนุ่ม "วันนี้นางลงมือกับบ่าวชายได้โหดเหี้ยมนัก หากยังรั้งนางไว้ใกล้ตัวข้ากังวลว่านางอาจจะลงมือทำร้ายท่านได้นะเจ้าคะ"

เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่หญิงสาวตรงหน้าลงมือกับบ่าวชายทั้งสี่คน ในใจของจิ้งเจิ้นเหยาก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา ดูเหมือนว่าเสิ่นหลี่รุ่ยในตอนนี้จะไม่เหมือนเสิ่นหลี่รุ่ยในอดีตอีกแล้ว สุนัขที่ฝึกไม่ได้เลี้ยงไว้ใกล้ตัวก็มีแต่จะแว้งกัด ดังนั้นข้อเสนอที่อีกฝ่ายยื่นมาเขาจึงตกลงในทันที