บทที่ 5 คุณหนูที่เปลี่ยนไป

เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียวแน่น ขยับตัวถอดเสื้ออีกครั้งด้วยความยากลำบาก แม้จะมีเหลียนฮวาคอยช่วยเหลือทุกอย่างด้วยความใส่ใจ แต่ทุกครั้งที่ผ้าไหมขยับเขยื้อนเสียดสีกับแผลที่กลางหลัง เยว่จื่อรุ่ยก็จะสัมผัสได้ถึงความปวดแสบที่แล่นพล่านดุจผิวหนังกำลังหลุดลอก

“อึก...” นางร้องเสียงสั่นในลำคอ พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ เหลียนฮวาเห็นคุณหนูของตนทรมานถึงเพียงนี้ก็น้ำตาไหลอาบแก้ม ใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นซับลงบนรอยแส้ยาวที่กลางแผ่นหลังด้วยมือสั่นสะท้าน

“เหตุใดคุณชายจิ้งจึงลงมือกับคุณหนูรุนแรงถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ” เหลียนฮวาพูดพลางเอาผ้าเปื้อนเลือดชุบน้ำบิดเปลี่ยนผืนใหม่ “ไม่ใช่ว่าเขารับปากคุณชายใหญ่ของเราไว้อย่างหนักแน่นหรอกหรือ ว่าจะดูแลท่านเป็นอย่างดี ทำไมเพียงวันแรกของการแต่งงานก็เป็นเช่นนี้แล้ว”

เยว่จื่อรุ่ยได้ยินคำของสาวใช้ตัวน้อยก็ยกริมฝีปากที่แตกเพราะแรงขบกัดคลี่ยิ้มบาง พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ก็แค่เสียงเห่าของสุนัข เจ้าอย่าได้ยึดติดเลย รีบใส่ยาแล้วปิดแผลเถิด ดึกมากแล้ว”

“เจ้าค่ะ คุณหนูท่านอดทนหน่อยนะเจ้าคะ” ปกติแล้วคุณหนูสามกลัวการบาดเจ็บเป็นที่สุด ดังนั้นหลายปีมานี้แม้แต่ล้มสักครั้งนางก็ไม่เคย ครั้งนี้กลับถูกคุณชายจิ้งเฆี่ยนตีจนหลังแตกเป็นทางยาว ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ตอนนี้นางจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้

“อ่ะ...อึก...” เยว่จื่อรุ่ยร้องเสียงสั่นในลำคออีกครั้ง บาดแผลเหล่านี้นอกจากจะให้ความรู้สึกเจ็บทางกายแล้ว ยังแฝงไปด้วยความคับแค้นที่สลักลึกในใจอีกด้วย ภาพในความทรงจำสะท้อนใบหน้าเย้ยหยันเสแสร้งของจี้ม่านม่านและท่าทางลำพองของจิ้งเจิ้นเหยาซ้ำไปซ้ำมา ราวกับต้องการตอกย้ำความคับแค้นใจของร่างเดิม

‘ความเจ็บปวดครั้งนี้ สักวันข้าจะต้องทวงคืนให้ได้’ เสียงกระซิบอันโศกเศร้าของเสิ่นหลี่รุ่ยดังก้องในโสตประสาทของเยว่จื่อรุ่ย มือเรียวกำผ้าปูเตียงจนยับย่น ดวงตาแดงก่ำจดจ้องไปยังเบื้องหน้าด้วยความคับแค้นแทนเจ้าของร่างเดิม

“คุณหนู... อดทนหน่อยนะเจ้าคะ อีกประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” เหลียนฮวาบอกเสียงเครือจวนจะร่ำไห้ จนมือที่กำลังทายาสั่นเทาเบาๆ

“ข้าไม่เป็นไร...” เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามอย่างยิ่งในการอดกลั้นความเจ็บปวดบนแผ่นหลัง “เจ้าไปพักเถอะ... พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ทำอีกมาก”

พูดจบคนเจ็บก็หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้สติจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ท่ามกลางความฝันที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดในสนามรบ ความทรงจำอันยากจะลืมเลือนในชาติก่อน ปะปนกับภาพใบหน้าอาบน้ำตาของร่างเดิมที่ร่ำร้องให้นางทวงคืนความยุติธรรมให้

…………………………………………………