บทที่ 6 ความจริงที่ซ่อนเร้น

“นั่นเพราะข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ” เยว่จื่อรุ่ยบอกพลางใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาที่พวงแก้มของอีกฝ่าย ชีวิตของนางในชาติก่อนพบเจอผู้มากมาย แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงจิตใจอันบริสุทธิและภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างแท้จริง

“ระหว่างนี้หากมีใครมาถามถึงข้า ให้บอกไปว่า เสิ่นหลี่รุ่ยผู้นี้อับอายจนไม่กล้าสู้หน้าผู้คน จึงขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนเล็ก ไม่อนุญาตให้ใครพบ เข้าใจหรือไม่”

“แต่คุณหนู... หากพวกเขาสงสัยจนบุกเข้ามาล่ะเจ้าคะ?” เหลียนฮวาถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“หากถูกจับได้จริงๆ ว่าข้าไม่อยู่ที่เรือน ก็ให้บอกว่าข้าเพิ่งออกไปซื้อของ ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” แม้จะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของคุณตรงหน้า ทว่าด้วยฐานะบ่าวเหลียนฮวาย่อมไม่อาจต่อต้าน ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ และอวยพรคนจากไปให้ปลอดภัย และสุขสงบ

“เหลียนฮวาอย่าได้ลืมคำของข้า สิ่งสำคัญที่สุดคือเจ้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี รอข้ากลับมา... เข้าใจไหม”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรอคุณหนูกลับมา”

เยว่จื่อรุ่ยสั่งความเสร็จก็หยิบตัวเงินสิบตำลึงทองออกมาให้เหลียนฮวา จากนั้นก็หยิบผ้ามาอำพลางใบหน้าครึ่งล่าง ก่อนจะเร้นกายหายไปกับความมืดของรัตติกาล ทิ้งให้เหลียนฮวามองตามด้วยใบหน้าอาบน้ำตา

คุณหนู... ข้าจะรอท่านกลับมารับข้า

.................................................................

ร่างเพรียวบางยืนทอดสายตาจากระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมมองไปยังผืนฟ้าที่มืดมิด แม้ตอนนี้นางจะยังไม่กระจ่างแจ้งถึงเหตุผลของสวรรค์ที่ส่งนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูสามตระกูลเสิ่น แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดจนไม่อาจบิดเบือน ก็คือช่วงเวลาที่นางในฐานะเยว่จื่อรุ่ยดับสูญภายใต้กระแสน้ำอันเยือกเย็นนั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่นางในฐานะเสิ่นหลี่รุ่ยตื่นขึ้นมา

ทว่าเรื่องเหล่านี้กลับยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกที่สุด...