ตอนที่ 2 หยกวิเศษลายโบตั๋น

เยว่ชิงพักผ่อนอยู่ที่ห้องของนาง โดยพูดคุยกับฝาแฝดตัวน้อยในครรภ์ซึ่งเป็นถึงเซียนน้อยจากสรวงสวรรค์ลงมาฝึกฝนตนเองในโลกมนุษย์แล้วยังเลือกมาเกิดในครรภ์นางด้วย

‘ท่านแม่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก’

“เรื่องใดงั้นรึเสี่ยวเหวิน?” เยว่ชิงถามบุตรชายที่นางเพิ่งจะตั้งชื่อให้เขาว่าซูป๋อเหวิน

‘จี้หยกของท่านที่ท่านตาเคยมอบเอาไว้ให้เป็นของวิเศษนะขอรับ’

‘ถูกแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่สามารถใช้งานมันได้’ หลินเอ๋อน้อยหรือซูเจียหลินบุตรีของเยว่ชิงกล่าวขึ้นมาอีกคน

“ใช้งาน จี้หยกที่ห้อยคอข้าอยู่นี่นะเหรอ?” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางหยิบจี้หยกลวดลายดอกโบตั๋นทรงกลมที่ห้อยคอนางอยู่ขึ้นมาดู

‘ใช่ขอรับ แต่ท่านแม่ต้องใช้หยดเลือดของท่านเปิดผนึกเพื่อใช้งานมันในครั้งแรก’ เสี่ยวเหวินน้อยเอ่ยต่อ

“อึ๋ยยย ต้องใช้เลือดด้วยเหรอ ข้ากลัวเจ็บนี่นา” เยว่ชิงทำหน้าสยองเมื่อได้ยินว่าต้องใช้เลือดของตัวเองมาเปิดผนึก

‘ท่านแม่ทนนิดเดียวเองเจ้าค่ะ เปิดผนึกได้แล้วรับรองว่าคุ้มค่าแน่’ หลินเอ๋อให้กำลังใจมารดา

“ก็ได้..ข้ายอมเชื่อ นั่นเพราะพวกเจ้าเป็นลูกข้าหรอกนะ” เยว่ชิงกล่าวก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเข็มเย็บผ้าขึ้นมาและจิ้มลงไปบนปลายนิ้วชี้ของนาง ก่อนจะทำหน้าเบ้นิดหนึ่ง จากนั้นจึงบีบหยดเลือดลงไปบนจี้หยก

เพียงไม่นานก็มีลำแสงส่องสว่างจ้าขึ้นมา พลันร่างของนางก็ถูกดูดกลืนเข้าไปภายใต้ลำแสงนั้น

“ว้าว อะไรเนี่ย ในจี้หยกมีสถานที่งดงามแบบนี้ด้วย” เยว่ชิงเอ่ยอย่างตกตะลึง เพราะภายในจี้หยกเป็นมิติพิเศษ มีสวนป่าขนาดใหญ่ มีธารน้ำใสไหลผ่าน ทั้งยังมีกระท่อมหลังหนึ่งอยู่ที่นั่นด้วย

‘นี่คือป่าวิเศษ น้ำในลำธารก็วิเศษไม่แพ้กันเจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อเอ่ยเจื้อยแจ้ว

‘ใช่แล้วขอรับ จี้หยกห้อยคอท่านเป็นหยกโบราณล้ำค่าทำจากหินหยกก้อนเดียวกับที่ท่านตาหรือบิดาท่านเคยให้คนสลักเป็นพระพุทธองค์ถวายให้แก่วัดหลี่เจียง วัดศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นนี้ขอรับ’

“อย่างนี้นี่เอง นับว่าท่านพ่อสร้างกุศลเผื่อแผ่มายังบุตรีเช่นข้าด้วยสินะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างพอใจ

“ว่าแต่น้ำในลำธารนี่วิเศษอย่างไรงั้นรึ?”

‘น้ำในลำธาร หากนำไปดื่มกินก็จะทำให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง สามารถรักษาโรคภัยต่างๆได้เจ้าค่ะ’

‘หากนำไปรดต้นไม้ก็จะให้ผลงอกงาม คุณภาพดีรสชาติเยี่ยมขอรับ’

‘เรียกได้ว่านำไปทำสิ่งใดล้วนแล้วแต่ดีมีคุณประโยชน์ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ’

“เยี่ยมไปเลย แล้วในกระท่อมนั่นล่ะมีอะไรบ้าง”

‘ท่านแม่ลองเข้าไปดูสิขอรับ’

“อืม..ดีเหมือนกัน” กล่าวจบเยว่ชิงก็เดินเข้าไปในกระท่อมขนาดกลาง ภายในมีโต๊ะเก้าอี้น้ำชา มีชั้นวางของซึ่งเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายสำหรับปรุงอาหาร

มีทั้งข้าวสาร แป้งสาลี แป้งมัน น้ำมัน น้ำตาล เกลือ ถั่วลิสง ถั่วเขียว ถั่วเหลือง และอื่นๆอีกมากมายที่ใช้สำหรับยังชีพ เรียกได้ว่าเป็นคลังเสบียงดีๆนั่นเอง

“แบบนี้ก็สบายแล้วล่ะ ไม่มีทางอดตายแน่นอน” เยว่ชิงกล่าวอย่างยินดี

‘ถูกแล้วเจ้าค่ะ ที่สำคัญทุกอย่างในกระท่อมนี้ไม่มีวันหมด ท่านแม่นำออกไปเท่าไหร่มันก็จะคืนกลับมาให้เท่าเดิมเจ้าค่ะ’

“จริงเหรอ! งั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ..แบบนี้แหละที่ข้าต้องการ” เยว่ชิงกล่าวด้วยความพอใจ