บทที่ 11

แม้ว่ายี่ฝางจะรู้สึกขมขื่นใจเล็กน้อย แต่นางก็พูดว่า "ข้ามิใช่คนขี้อิจฉาขี้หึงอะไร และถ้าคิดเพื่อตัวเจ้าเอง หากเจ้ามีลูกของตัวเอง และต่อไปเจ้าก็จะมีคนที่ให้พึ่งพา ส่วนหลังจากเจ้าท้องเขาเขาจะร่วมหอกับเจ้าอีกหรือไม่ ข้าไม่อยากยุ่ง"

ด้วยประโยคสุดท้าย เห็นได้ชัดว่านางโกรธแล้ว

จ้านเป่ยว่างรีบสัญญาอย่างว่า "ไม่ต้องห่วง ถ้านางท้อง ข้าจะไม่แตะต้องนางอีกเลย"

"ไม่จำเป็นต้องสัญญาหรอก ข้าไม่ได้เป็นคนใจแคบอย่างนั้น" ยี่ฝางหันหน้าออกไป ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ซ่งซีซีมองไปคนสองคนที่อยู่ตรงหน้านาง และรู้สึกว่าน่าเกลียดอย่างยิ่ง นางยืนขึ้นและมองไปที่ยี่ฝาง ก่อนพูดอย่างเคร่งขรึม "สตรีอยู่ในโลกนี้มันยากลำบากมากอยู่แล้ว ทำไมเจ้าต้องดูถูกสตรีอีก เจ้าเองก็เป็นสตรีนะ แล้วจะมาดูถูกสตรีเช่นนี้เพียงเพราะเจ้าฆ่าศัตรูในสนามรบไม่ได้นะ เจ้าคิดว่าข้า ซ่งซีซีจะอยู่รอดก็ต่อเมื่อพึ่งพาสายเลือดของตระกูลจ้านเท่านั้นเหรอ ชีวิตข้าไม่มีอะไรที่ข้าเองต้องไปทำ ไม่มีชีวิตที่ข้าต้องการอยู่ จะต้องเป็นตัวประกอบของพวกเจ้าเท่านั้น และมีชีวิตอย่างอับอายในหลังจวนที่นี่เหรอ พวกเจ้าคิดว่าข้าซ่งซีซีเป็นอะไรกัน?"

ยี่ฝางอึ้งไป แล้วขมวดคิ้ว "สิ่งที่เจ้าพูดนั้นก็มากเกินไปแล้วกระมั้ง"

ซ่งซีซีพูดอย่างเย็นชา "เราหย่ากันเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรอีกเลย หากแตกคอกันก็ไม่ดี"

"หย่า? เกรงว่าเจ้าแค่กำลังขู่ข้ากระมั้ง?" ยี่ฝางยิ้มเยาะ "แต่ข้าจะถูกคุกคามโดยเจ้าอย่างง่ายๆ ได้อย่างไร? เจ้าจะโวยวายก็แล้วแต่ หากกลายเป็นเรื่องใหญ่เข้า คนที่สูญเสียชื่อเสียงคือเจ้าเอง"

นางรู้ว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากที่สุด และลูกสาวอย่างซ่งซีซี ที่มาจากระดับท่านโหวก็จะให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากยิ่งขึ้น

จ้านเป่ยว่างก็กล่าวอีกว่า "ซีซี ข้าจะไม่หย่ากับเจ้า ที่เราพูดเช่นนี้เป็นหวังดีกับเจ้านะ"