บทที่ 12

เป่าจู้รู้สึกปวดใจที่คุณหนูของตัวเองถูกรังแกเช่นนี้ คำบางคำที่คุณหนูต้องเห็นถึงกาลเทศะเลยไม่สามรถพูดได้ แต่นางเป็นสาวรับใช้ที่หยาบคาย นางไม่กลัว ดวงตาของนางแดงก่ำ "ข้อน้อยเป็นแค่สาวใช้ผู้ต่ำต้อย ยังรู้อะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ ท่านเป็นถึงแม่ทัพหญิงในราชสำนัก แต่กลับไปคบชู้กับสามีคนอื่นในสนามรบ และตอนนี้กลับอาศัยความสำเร็จมารังแกคุณหนูของข้าโ... "

"เพี๊ยะ!"

การตบอย่างเสียงดังลงบนใบหน้าของเป่าจู

จ้านเป่ยว่างตบเป่าจูอย่างแรงด้วยความโกรธ จากนั้นจ้องมองไปที่ซ่งซีซีด้วยความเย็นชา "นี่ก็คือสาวใช้ที่เจ้าสอนมาหรือ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเลย"

ซ่งซีซีรีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไปพยุงเป่าจูก่อน เมื่อเห็นแก้มของนางบวมทันที ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจ้านเป่ยว่างออกแรงไปมากแค่ไหน

นางหันกลับมาและดวงตาของนางก็เย็นชา จากนั้นนางก็ตบหน้าจ้านเป่ยว่างฉาดหนึ่ง "คนของข้า จะยอมให้เจ้าทุบตีอย่างตามใจเลยเหรอ"

จ้านเป่ยว่างไม่คาดคิดว่านางจะตบเขาเพื่อสาวใช้คนหนึ่ง หน้าของผู้ชายจะโดนผู้หญิงตบแบบง่ายๆ ได้ยังไงกัน โดยเฉพาะต่อหน้ายี่ฝาง

แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะต่อสู้กลับ ดังนั้นเขาจึงได้แต่จ้องเขม็งไปที่ซ่งซีซีอย่างเย็นชา และจากไปพร้อมกับยี่ฝาง

ซ่งซีซีเอามือลูบที่แก้มของนางเบาๆ "เจ็บไหม?"

"ไม่เจ็บเจ้าค่ะ" เป่าจูไม่ร้องไห้แต่กลับยิ้ม "โชคดีที่เราจะออกจากจวนแม่ทัพได้เร็วๆ นี้"

"ฝ่าบาทตรัสว่าพระราชกฤษฎีกาจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นวันไหน" ซ่งซีซีไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

เมื่อจ้านเป่ยว่างเล่าให้นางฟังว่าฝ่าบาทพระราชทานอภิเษกสมรส ที่นางต้องการพบกับยี่ฝาง เพราะนางมีความประทับใจที่ดีต่อยี่ฝาง เพราะยังไงแล้วนางเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกในราชวงศ์ และคิดว่านางคงไม่ยอมมีสามีร่วมกับคนอื่นแน่ๆ

แต่พอวันนี้ได้พบนาง และได้ยินคำพูดของนางมาบ้าง ภาพสวยๆ พังหมดเลย