บทที่ 16

จ้านเป่ยว่างไปหาเพื่อนข้างนอกมารอบหนึ่ง เพื่อขอยืมเงินกับคนรู้จักกัน

แต่จำนวนเงินที่ยืมไปมีเพียงหนึ่งพันตำลึง ซึ่งต่างจากหนึ่งหมื่นกว่าตำลึงที่ต้องใช้กับเงินหมั้นสินสอดและงานเลี้ยงมากมาย

แน่นอนว่าหากเขายอมแบกหน้าไปขอยืมเงินจากตระกูลขุนนาง ยืมสักสองสามหมื่นย่อมไม่มีปัญหา เพราะถึงยังไงเขาเพิ่งเอาชนะศึก เป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ทุกคนต่างอยากจะไปประจบประแจงเขา

แต่เขาไม่สามารถแบกหน้าไปหาได้

การยืมเงินเป็นเรื่องน่าอายและอ่อนไหวอยู่แล้ว แล้วเขาจะหน้าได้ยังไงล่ะ?

หลังจากคิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกว่าเป็นการดีกว่าที่จะยืมเงินจากซ่งซีซี อับอายต่อหน้านางยังดีกว่าต้องอับอายต่อหน้าคนอื่น

ระหว่างทางกลับบ้าน เขาเห็นน้องชายสามขี่ม้ามาหาเขา ก่อนที่เขาจะถาม จ้านเป่ยเซินก็พูดว่า "พี่รอง ท่านรีบกลับบ้านเร็วเข้า ท่านแม่ถูกพี่สะใภ้รองยั่วโมโหแทบไม่ไหวแล้ว"

เมื่อได้ยินว่าเป็นซ่งซีซีอีกแล้ว เขาก็พูดอย่างน่ารำคาญว่า "นางเป็นอะไรอีก"

จ้านเป่ยเซินกล่าวว่า "นางให้หมอมหัศจรรย์ดันหย่ามารักษาให้ท่านแม่อีก"

จ้านเป่ยว่างยังคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนเชียว ที่แท้เป็นแค่เรื่องรักษาโรคของท่านแม่เอง "มีหมอมากมายในเมืองหลวง ถ้าหมอมหัศจรรย์ดันไม่มา ก็ไปหาหมออื่นสิ ถ้ายังไม่ได้อีกข้าจะไปตามหาหมอหลวงมา"

อย่างไรก็ตาม นี่แสดงให้เห็นว่านิสัยของซ่งซีซีนั้นแย่แค่ไหน กลับลงมือกับโรคของท่านแม่ นางเชี่ยวชาญในกลสกปรกเหล่านี้

นางไม่ได้ดีเท่ากับยี่ฝางจริงๆ ยี่ฝางเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอและจะไม่เล่นกลสกปรกลับหลังใคร

เมื่อจ้านเป่ยเซินได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็พูดอย่างกังวลใจว่า "มันไม่มีประโยชน์ ท่านแม่โรคกำเริบไม่นานหลังจากที่ท่านออกศึก ในเวลานั้น พี่สะใภ้รอตามหาหมอหลวงมาแล้ว เคยตามหาหมอหลวงมาหลายคนก็ไม่สามารถรักษาอาการของท่านแม่ได้ แต่กลับยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม ต่อมาได้ตามหาหมอมหัศจรรย์ดันมา กินยาแพงๆ ถึงรอดชีวิตมา และดีขึ้นเรื่อยๆ"

เมื่อจ้านเป่ยว่างได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ "เยี่ยมเลย นางต้องการใช้ชีวิตท่านแม่เพื่อบังคับข้า"

จ้านเป่ยเซินพยักหน้าซ้ำๆ "นั่นนะสิ นางเข้าวังเพื่อวิงวอนต่อฮ่องเต้ ฮ่องเต้ไม่ทรงเห็นพ้องที่จะเพิกถอนพระราชกฤษฎีกาสมรส ดังนั้นนางจึงใช้วิธีนี้เพื่อบังคับให้ท่านยกเลิกการแต่งงานกับแม่ทัพยี่ฝาง ผู้หญิงคนนี้เลวทรามจริงๆ"

จ้านเป่ยว่างขี่ม้ากลับบ้านทันที และตรงไปยังเรือนเหวินซี

ในฐานะแม่ทัพ มีความแข็งแกร่งในด้านศิลปะการต่อสู้ ประตูของเรือนเหวินซีไม่สามารถหยุดเขาได้ ดังนั้น เขาจึงเตะเปิดประตูออกแล้วบุกรุกเข้าไปตรง