บทที่ 17

จ้านเป่ยว่างหายใจเข้าลึกๆ และมองนางด้วยความไม่อยากเชื่อ

นางอยากไปจริงๆ หรือนางใช้สิ่งนี้เพื่อบังคับเขา? แต่เขาจะไม่หย่าเด็ดขาด เมื่อเขาหย่ากับนาง คำด่าทอของคนภายนอกจะด่าเขากับยี่ฝางจมไม่อาจจะลืมตาอ้าปากได้อีกเลย

นอกจากนี้ ผู้คนในกองทัพจะเห็นว่าพวกเขาเป็นคนไม่มีความ ละอายใจ ทุกคนต่างยกย่องท่านโหวเป็นวีรบุรุษ เขาไม่สามารถสูญเสียขวัญกำลังใจทางทหารของเขาได้

"ซ่งซีซี ข้าจะไม่หย่ากับเจ้า" เขารู้สึกรำคาญและเป็นทุกข์ด้วย "ข้าจะไม่หย่ากับเจ้า และไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่ดีเช่นกัน ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะไม่สร้างปัญหามากมายอะไรอีก โดยเฉพาะครั้งนี้ที่เจ้าขู่ข้าด้วยอาการป่วยของท่านแม่เจ้าไม่คิดว่าตัวเองเลวทรามเกินไปหรือ เจ้ามีคำขออะไร มีความไม่พอใจอะไร ระบายความโกรธกับข้าได้ อย่าทรมานท่านแม่ เจ้าทำแบบนี้คืออกตัญญู ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป มันจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของเจ้า"

ใบหน้าของซ่งซีซีเย็นชามาก "คือเจ้าจะไม่หย่ากับข้า หรือเจ้าไม่กล้าที่จะหย่ากับข้า? การหย่ากับข้า สำหรับเจ้าแล้วมีแต่เสียกับเสีย ไม่เพียงแต่โดนคนอื่นด่าทอว่าเจ้าเป็นคนใจร้ายและโหดเหี้ยม กลัวที่จะสูญเสียการสนับสนุนจากลูกน้องเก่าของท่านพ่อข้ามากกว่า เจ้าต้องการทั้งความรักและอนาคตของเจ้า ในโลกนี้ไม่มีสิ่งดีๆ แบบนี้หรอกนะ บัดนี้ที่จวนโหวของข้าไม่มีใครแล้วก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องพึ่งพาจวนแม่ทัพของเจ้าข้าถึงมีชีวิตอยู่ต่อได้ เจ้าอย่าดูถูกข้า และอย่าสำคัญตัวเองมากไป"

จ้านเป่ยว่างโกรธเมื่อนางบอกความคิดที่แท้จริงของเขาออก "ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องไร้สาระอีก พระราชทานอภิเษกสมรสถูกกำหนดโดยฝ่าบาท ข้าจะแต่งงานกับยี่ฝางอย่างแน่นอน สำหรับเงื่อนไขอื่นๆ เจ้าขอมาได้หมด ข้าจะตอบตกลงให้หมด"

"ไม่มีเงื่อนไขอื่นใด ข้าไม่ต้องการ" ซ่งซีซียืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวแต่อย่างใดโดยไม่มีน้ำตาไหล ไฝ่งามใต้ตาของนางก็ดูแดงมากขึ้นเรื่อยๆ สทำให้ใบหน้าของนางยิ่งงดงามขึ้น

จ้านเป่ยว่างโกรธมาก และรู้สึกอึดอัดใจมาก "พูดตามตรง ซ่งซีซี ข้าคิดว่าเจ้าจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้อย่างเงียบๆ ท่านพ่อและท่านพี่ชายของเจ้าต่างเป็นแม่ทัพ ดังนั้นข้าคิดว่าเจ้าจะไม่หาเรื่องกับยี่ฝาง"

"ฮ่าฮ่า" ซ่งซีซียิ้มเหน็บแนม "สามีของข้าอยากแต่งงานกับสตรีคนอื่น และจะให้ข้ายอมรับมันอย่างเงียบๆ เหรอ? เจ้าเห็นข้าเป็นคนใจกว้างมากเกินไปแล้ว จ้านเป่ยว่าง ตามตกลงอย่างนี้เลย"

เมื่อจ้านเป่ยว่างเห็นว่านางไม่ยอมฟังอะไรอีก ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเกรี้ยว "ได้ ในเมื่อเจ้าใจร้ายเช่นนี้ ข้าจะไปหาฝ่าบาทเพื่อขอความยุติธรรม พระราชทานอภิเษกสมรสที่ฝ่าบาทออกให้ เจ้ากลับขัดขวาง นี่เท่ากับเจ้ากำลังฝ่าฝืนพระราชกฤษฎีกาชัดๆ ดังนั้น เจ้าก็รอการตักเตือนจากฝ่าบาทได้เลย"

ซ่งซีซีกล่าวว่า "ขำสิ้นดี ข้าเป็นสตรี ไม่เคยเป็นข้าราชการมาก่อน ฝ่าบาทจะตักเตือนข้ายังไง ทางที่ดีเจ้าไปหาไทโฮ่วจะดีกว่า ก็บอกว่าข้าไม่ยอมให้ยี่ฝางเข้าน ไทโฮ่วชื่นชมยี่ฝางมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ ไปตามหาไทโฮ่วเพื่อยื่นเรื่องร้องเรียนได้เลย"

"อย่าคิดว่าข้าไม่กล้า เจ้าตัดยาของท่านแม่ ถือว่าอกตัญญู แน่นอนว่าข้าจะไปขอให้ไทโฮ่วลงโทษเจ้าได้"

"เดินทางปลอดภัยด้วย ไล้วม่ส่งแ!" ซ่งซีซีไม่สนใจแม้แต่น้อยเลย

"อย่าเสียใจก็แล้วกัน!"