บทที่ 6

ซ่งซีซีคุกเข่าในห้องอ่านหนังสือของจักรวรรดิ ลดศีรษะลงพลางหรี่ตาลง

จักรพรรดิ์ซูชิงจำได้ว่าทั้งครอบครัวจวนโหวเจิ้นเป่ยตอนนี้เหลือนางเพียงคนเดียวแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมา "ลุกขึ้นค่อยพูด!"

ซ่งซีซีประสานมือแล้วกราบ "ฝ่าบาทเพค่ะ ที่หม่อมฉันมาขอพบในวันนี้ถือว่าทำตัวล่วงเกินไปจริงๆ แต่หม่อมฉันอยากขอเรื่องหนึ่งจากฝ่าบาทเพค่ะ"

จักรพรรดิ์ซูชิงว่า "ซ่งซีซี ข้าได้ออกพระราชโองการแล้ว และไม่สามารถกลับคำได้"

ซ่งซีซีส่ายหัวเบาๆ "หม่อมฉันขอร้องฝ่าบาทออกพระราชโองการให้หม่อมฉันกับแม่ทัพจ้านหย่าโดยสันติเพค่ะ"

จักรพรรดิ์หนุ่มตกใจ "หย่า? เจ้าต้องการหย่าหรือ?"

เดิมทีเขาคิดว่านางมาที่นี่เพื่อขอร้องให้เขาถอนพระราชโองการกาแต่งงาน แต่ไม่ได้คาดคิดว่านางมาขอออกพระราชโองการให้หย่าโดยสันติ

ซ่งซีซีกลั้นน้ำตา "ฝ่าบาทเพค่ะ แม่ทัพจ้านและแม่ทัพยี่ใช้ผลงานการเอาชนะศึกเพื่อขอพระราชทานอภิเษกสมรส วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านพ่อและพี่ชายของหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ต้องการใช้ผลงานทางทหารของพวกเขาเพื่อขอพระราชโองการให้หย่า หวังว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้!"

ดวงตาของจักรพรรดิ์ซูชิงมีความซับซ้อน "ซีซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าจะต้องเผชิญอะไรหลังจากการหย่า"

นางไม่ได้ยินคำเรียกซีซีจากฝ่าบาทมานานแล้ว

เมื่อพระองค์ยังทรงเป็นรัชทายาท พระองค์จะเสด็จไปที่จวนโหวตามหาท่านพ่อเป็นครั้งคราว และพระองค์มักจะนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าสนใจให้กับนางอยู่เสมอ

ต่อมานางไปที่ภูเขาเหม่ยชานเพื่อเรียนวิชาต่างๆ นางก็ไม่ได้เจอกับเขาอีกเลย

"รู้เพค่ะ!" ใบหน้าที่สวยงามของซ่งซีซีเผยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนี้ดูน่าเยาะแยะเล็กน้อย "สุภาพบุรุษมีคุณธรรมที่ตอบสนองความต้องการของคนอื่น แม้ว่าซีซีจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่ก็ไม่อยากเป็นก้างขวงคอที่แม่ทัพจ้านกับแม่ทัพยี่เป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน"

"ซีซี ที่จวนโหวเจิ้นเป่ยไม่เหลือใครแล้ว หรือว่าเจ้าจะกลับจวนโหว เจ้าคิดเกี่ยวกับอนาคตบ้างไหม?"

ซ่งซีซีกล่าวว่า "วันนี้หม่อมฉันได้กลับจวนไหว้พ่อแม่และพี่ชายแล้ว ได้เห็นว่าจวนโหวร้างมาก หม่อมฉันอยากกลับไปอยู่ในจวนโหว และรับเลี้ยงบุตรชายคนหนึ่งให้ท่านพ่อ เพื่อที่พวกเขามีคนบูชาให้ตลอดไป"

เดิมจักรพรรดิ์ซูชิงคิดว่านางตัดสินใจด้วยอารมณ์ แต่ไม่คาดคิดว่านางจะมีความคิดรอบคอบขนาดนี้