บทที่ 7

หลังจากที่ซ่งซีซีจากไป อู๋ต้าปั้นก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วจากด้านนอกแล้วพูดว่า "ฝ่าบาท ไทโฮ่วได้ส่งคนมาที่นี่ เพื่อตามหาฝ่าบาทหาเวลาไปพบพะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิ์ซูชิงถอนหายใจ "อาจเป็นเพราะเรื่องของซีซี ทำให้นางวิตกกังวลเข้าแล้ว ไปกันเลย"

ดอกโบตั๋นในตำหนักโซ่วคังกำลังบานสะพรั่ง งดงาม มีกลิ่มหอมด้วย

และดอกกุหลาบที่เลื้อยตามกำแพงตำหนักก็บานสะพรั่งอย่างสวยงามเช่นกัน

ไทโฮ่วกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หวงฮวาลีที่มีพนักพิงในห้องโถงใหญ่ สวมชุดคลุมสีม่วง และมีหยกขาวอยู่ในมวยของนาง ด้วยใบหน้าซีดเซียว

"กระหม่อมคารวะเสด็จแม่พะย่ะค่ะ!" จักรพรรดิ์ซูชิงก้าวไปข้างหน้าและคารวะด้วย

ไทโฮ่วมองดูเขา ให้คนรับใช้ต่างๆ ออกไปแล้วถอนหายใจ "พระราชทานอภิเษกสมรสที่เจ้าออกให้นั้น ใช้ไม่ได้จริงๆ เจ้าทำแบบนี้ ทั้งผิดต่อท่านโหวซ่ง ยังเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีกับผู้คนในใต้หล้าอีกด้วย"

เสียงของไทโฮ่วค่อยๆ เข้มขึ้น "ในราชวงศ์ซางมีกฎหมายอยู่ ขุนนางในราชสำนักไม่ได้รับอนุญาตให้รับอนุภรรยาภายในห้าปีหลังจากแต่งงาน ห้าปีเป็นเวลาที่สั้นมากแล้ว ตามที่ข้าคิด เว้นแต่เกินอายุสี่สิบแต่ยังไม่มีบุตรถึงจะแต่งอนุภรรยาได้ ตอนนี้เจ้าออกพระราชทานอภิเษกสมรสให้ยี่ฝางเป็นภรรยามเท่าเทียมต่อหน้าผู้คน เจ้าทำแบบนี้เท่ากับเปิดทางให้ทุกคนเลย เช่นนี้สตรียังใช้ชีวิตได้ยังไงอีก?"

"จ้านเป่ยว่างออกศึกในวันแต่งงาน จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้ร่วมหอกับซีซีด้วยซ้ำ และสามีก็จะแต่งงานกับภรรยาที่เท่าเทียมกัน เจ้ากำลังพยายามต้อนนางให้จนมุมหรือไง?"

หลังจากที่ไทโฮ่วพูดจบ น้ำตาก็ไหลรินอย่างรวดเร็ว "น่าสงสาร พวกเขามีลูกสาวเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ แถมยังต้องถูกรังแกเช่นนี้?"

เหตุผลที่ไทโฮ่วทรงเศร้ามากก็เพราะนางและมารดาของซ่งซีซีเป็นคนสนิทกัน นางเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้โตขึ้นตั้งแต่เด็กด้วย

เมื่อจักรพรรดิ์ซูชิงเห็นแม่ของเขาร้องไห้ เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้านางและพูดอย่างรู้สึกผิดว่า "เสด็จแม่ เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ตอนนั้นเขาใช้ผลงานของตนในการขับไล่กองทัพศัตรูเพื่อขอพระราชกฤษฎีกาสมรสตอหน้าสาธารณะที่หน้าประตูเมือง ข้ารู้ว่ามันไม่ดี แต่เขาบอกว่าไม่มีคำขออย่างอื่นและไม่ต้องการของตอบแทน หากข้าไม่ทำตามที่เขาขอ งั้นเขาคงต้องอับอาย"