บทที่ 11

ขณะที่แกสตันเริ่มจำชายชราที่ยืนอยู่ข้างหลังของเขาได้ การแสดงออกทางสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ชายชราเป็นผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทในเครือเธาซันด์ ไมล์ และเป็นอัลฟ่าแห่งโลกใต้ดิน ท่านเล็กซ์—เล็กซ์ กันเธอร์!

เขาไม่กล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงกับท่านเล็กซ์ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังคงให้ความสำคัญกับชีวิตของตัวเขาเอง

แกสตันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่เขากำลังรวบรวมสติ เขายิ้มและกล่าวคำขอโทษทันที “ท่านเล็กซ์ ผมเสียใจจริง ๆ ผมต้องขออภัยด้วย ไม่รู้ว่าเป็นท่าน! ได้โปรดยกโทษให้ผมสำหรับสิ่งที่ผมเพิ่งพูดไป ผมรู้ว่าท่านเป็นคนใจกว้าง โอ้ ผมชื่อแกสตัน ที่ท่านส่งคนมาเรียกผมมาที่นี่ จุดประสงค์ของการประชุมครั้งนี้เพื่อมอบหมายงานเพิ่มเติมให้ผมหรือบางทีเพื่อเลื่อนตำแหน่งให้ผมเป็นผู้จัดการหรือเปล่าครับ? ผมสัญญาว่าผมจะทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถเลยครับ"

ใบหน้าของท่านเล็กซ์ย่นลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาเคร่งขรึมและเย็นชา

เขาพูดด้วยเสียงโมโนโทนว่า "เราไปคุยกันที่ห้องประชุมเถอะ"

เมื่อแกสตันเห็นว่าท่านเล็กซ์ไม่ได้ลงโทษหรือโมโหอะไรเขาเลย เขาก็รู้สึกปีติยินดีอย่างยิ่ง แม้ว่าท่านเล็กซ์นั้นจะไม่สามารถซ่อนความโกรธของเขาไว้ได้ เขาดูหงุดหงิดและทุกคนสามารถสังเกตเห็นมันบนใบหน้าของเขาได้ แกสตันคาดเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับอเล็กซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ของท่านเล็กซ์

แกสตันคิดในใจว่า 'คงจบแล้วสำหรับคนโง่คนนี้!'

ท่านเล็กซ์พูดกับการ์ดรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่หน้าประตู “โปรดพาเขาไปที่ห้องประชุมด้วย”

ชายคนนั้นตกใจ แต่ก็ยังพยักหน้าตอบรับด้วยอย่างเคารพ

สายตาของท่านเล็กซ์ค่อย ๆ หันไปทางอเล็กซ์ และเขาก้ร้องเรียกออกมาว่า “นายท่าน!”

เขาร้องเรียกด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังมาก แต่ว่าการ์ดรักษาความปลอดภัยที่ประตูที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีในด้านศิลปะการต่อสู้ เขามีการได้ยินและการมองเห็นที่ดีเลิศ เมื่อเขาได้ยินว่าท่านเล็กซ์เพิ่งพูดกับอเล็กซ์ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อค้างอยู่ชั่วขณะ

การ์ดรักษาความปลอดภัยที่ประตูคิดในใจ “นายท่านอย่างนั้นหรือ? ท่านเล็กซ์ผู้ยิ่งใหญ่มีเจ้านายตั้งแต่เมื่อไหร่? ผู้ที่สามารถสั่งการและได้รับความเคารพจากท่านเล็กซ์จะต้องเป็นคนที่พิเศษมากแน่ ๆ ”

เมื่อเขาจำได้ว่าเขาได้สั่งให้ชายหนุ่มคนนี้คุกเข่าขอโทษ เขาก็รู้สึกกลัวอย่างสุดขีด ชีวิตของเขาอาจจะจบลงวันนี้ และที่มากไปกว่านั้นคือวันที่ของวันนี้มันจะถูกจารึกเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของเขา เช่นเดียวกับแกสตันที่เดินอยู่ข้าง ๆ เขา เรื่องน่าตลกก็คือ แกสตันไม่ได้รู้เลยว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้นและยังคงถามเขาอย่างมีความสุขว่า “นี่ ๆ คุณชื่ออะไร? ฉันชื่อแกสตัน เกตส์ เจ้าของเรนโบว์ ซิตี้ เป็นลุงของฉันเอง ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านเล็กซ์จะเรียกหาฉันในวันนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้ ฉันคิดว่าฉันอาจจะได้มาที่นี่บ่อย ๆ ในอนาคต”

การ์ดรักษาความปลอดภัยคิดกับตัวเองว่า 'อาจจะได้มาที่นี่บ่อย ๆ อย่างนั้นหรือ? เปลี่ยนความสงสัยนี้เป็นคุณจะออกจากสถานที่แห่งนี้โดยที่ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร จะดีกว่า!'

แกสตันกล่าวต่ออีกว่า “คุณรู้ไหม ว่าคนโง่คนนั้นที่ยืนอยู่ที่ประตูนั้น? เขาเป็นลูกชายของวิลเลียม ร็อกกี้เฟลเลอร์ อดีตประธานของ ร็อคกี้เฟลเลอร์ กรุ๊ป ในอดีตเขานั้นรุ่งโรจน์มาก แต่ในปัจจุบันเขาเป็นเพียงคนขี้ขลาดที่ต้องพึ่งพาผู้หญิง เขาแต่งงานมาหนึ่งปีแล้ว แต่ภรรยาของเขายังบริสุทธิ์อยู่ อันที่จริงเธอกำลังจะถูกพรากไปจากเขาด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเหรอ?”

การ์ดรักษาความปลอดภัยยังคงนิ่งเงียบ แกสตันฮัมเพลงเบา ๆ และไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก เขาสบถในใจว่า 'ไอ้คนบ้านั่น ผู้ชายคนนี้มันก็แค่คนโง่เง่าคนหนึ่ง ด้วยการสนับสนุนของลุงของฉัน ในไม่ช้าฉันจะต้องได้ขึ้นเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มกลุ่มบริษัทในเครือเธาซันด์ ไมล์ และเมื่อถึงเวลานั้น เพียงแค่การจ้องมองจากฉันมันคนนั้นก็จะถูกบดขยี้ในทันที!

ใช้เวลาไม่นาน พวกเขาก็มาถึงห้องประชุม มีคนคุกเข่าอยู่ที่นั่นขณะที่พวกเขาเดินเข้ามา แกสตันพูดเชิงหัวเราะว่า “ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ที่คุกเข่าอยู่ที่นี่? ท่านเล็กซ์เรียกให้ผมมาจัดการเขาหรือเปล่า...” แกสตันไม่สามารถจบประโยคของเขาได้ ขณะที่คนที่กำลังคุกเข่าลงบนพื้นหันกลับมา "คุณลุง! เป็นคุณนั่นเอง? คุณคุกเข่าทำไม?”

คนที่คุกเข่าคือจอห์น เกตส์ เจ้าของเรนโบว์ ซิตี้ เขาเป็นคนที่ลงนามในข้อตกลงกับโดโรธีซึ่งเป็นตัวแทนของแอสเส็กซ์ก่อสร้าง

“ไอ้หลานสารเลว!” จอห์น เกตส์ ตะคอกพร้อมกับลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะเดินตรงไปตบแกสตันอย่างแรงจนจมูกของแกสตันเริ่มมีเลือดออก เขาโกรธมากที่ได้เห็นแกสตัน

เมื่อเห็นแกสตัน จอห์น เกตส์ ก็โมโหมาก ๆ เขาตบหน้าหลานของเขาอย่างแรง

แกสตันตกใจมาก และพูดว่า "คุณลุง คุณมาตบผมทำไม?"