บทที่ 12

ท่านเล็กซ์เตะแกสตันและตะโกนว่า “ตอนนี้มันสายเกินไปแล้วที่จะมาร้องขอความเมตตา! ลากมันออกไปแล้วจับมันไปถ่วงน้ำซะ”

การ์ดรักษาความปลอดภัยพุ่งไปข้างหน้า ในขณะเดียวกันความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ของแกสตันนันมันได้เอ่อล้นออกมา เขาคำนับหมอบลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหน้าผากของเขาแตกและเริ่มมีเลือดไหลนองออกมา แกสตันตะโกนว่า “ท่านเล็กซ์ ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย! ลุงจอห์น ช่วยด้วย! ผมรู้ว่าผมผิดได้ทำผิดไปแล้ว ผมสำนึกผิดแล้ว นายท่านอเล็กซ์ครับ ได้โปรดให้อภัยผมด้วย!”

การทนดูการกระทำนั้นมันช่างเป็นเรื่องยากมาก ๆ สำหรับจอห์น เกตส์ ที่จะอดทนดูได้ แต่เขาก็ไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เลยสักคำ

อเล็กซ์ชำเลืองมองไปที่แกสตันและพูดว่า “ไว้ชีวิตเขา เขายังอาจจะมีประโยชน์สำหรับเรา”

เมื่อได้ยินคำพูดของอเล็กซ์ ความกตัญญูกตเวทีก็ถูกจารึกไว้ทั่วใบหน้าของจอห์น เขาเตะแกสตันอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ขอบคุณนายท่านอเล็กซ์เดี๋ยวนี้เลย จำเอาไว้ว่านับจากนี้ไปเขาจะเป็นเจ้านายของแก!”

แกสตันลุกลี้ลุกลนหมอบลงกับพื้นพร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณครับ! ขอบคุณมาก ๆ นายท่านอเล็กซ์!”

ท่านเล็กซ์ไม่สามารถซ่อนความโกรธเคืองในน้ำเสียงได้และกล่าวว่า "สปาร์ค ร็อคกี้เฟลเลอร์ เขาสมควรตายอย่างทรมารแสนสาหัสจากความโหดร้ายของเขา ฉันจะส่งคนไปพาเขามาที่นี่ เราจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้น ๆ !"

ในใจของเขา อเล็กซ์ต้องการที่จะเห็นว่าสปาร์คจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อทุกคนรู้ว่าเขาได้ทำอะไรลงไป และเขายังต้องการเห็นสีหน้าของคุณนายแคลร์เมื่อเธอรู้ว่าเธอถูกหลอกอีกด้วย

เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ใจเย็น ๆ ผมจะจัดการกับสปาร์คด้วยตัวของผมเอง เขากำลังพยายามสร้างชื่อเสียงทำตัวเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้ ไม่ใช่เหรอ? ผมจะทำลายชื่อเสียงและชีวิตของเขาเอง”

จากนั้นเขาก็พูดอย่างจริงจังกับแกสตันว่า “จำเอาไว้นะ อย่ากล้าไปบอกใครเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของฉัน ถ้าแม่ยายของฉันรู้เรื่องนี้ นายก็เตรียมตัวไปว่ายน้ำกับฝูงปลาได้เลย”

แกสตันรีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ได้ครับ ได้ครับ ผมจะรูดซิปปากของผมเอาไว้! นายท่าน คุณเป็นคนฉลาด ช่วยจัดการเสิร์ฟอาหารจานเด็ดเพื่อล้างแค้นกับสปาร์คให้หนัก ๆ เลยนะครับ!"

อเล็กซ์รู้สึกขบขันเมื่อแกสตันกำลังเยินยอเขาในขณะที่เลือดยังคงไหลอาบหน้าผากของเขา

ในความคิดของอเล็กซ์ คนที่เขาต้องการจะรับมือด้วยก่อนคนแรกก็คือคุณนายแคลร์ เขาวางแผนที่จะทำให้เธอรังเกียจ โดยที่แสร้งทำเป็นว่าเขานั้นยากจนและไม่ยินยอมตกลงที่จะหย่า สิ่งนี้แหละที่ควรค่าแก่เธอ!

“เอาล่ะ เราจะติดต่อนายไป เมื่อเราต้องการนาย แต่ว่าในตอนนี้นายกลับไปทำแผลให้ตัวเองก่อนเถอะ” อเล็กซ์กล่าวกับแกสตัน

“ครับ นายท่าน ผมจะร่วมมือกับคุณอย่างแน่นอน และช่วยให้คุณฉีกหน้าสปาร์คจอมปลอมนั่น! ผมไม่เคยชอบขี้หน้าเขาตั้งแต่แรก เขาชอบเล่นบทเป็นฮีโร่ด้วยการเงินที่เขาขโมยมาจากคุณ เขานั้นเทียบกับคุณไม่ได้เลยสักนิดเดียว”

อเล็กซ์กล่าวเสริมว่า “ช่วยออกจดหมายขอโทษภรรยาของฉันจากเรนโบว์ ซิตี้ อย่างเป็นทางการด้วยล่ะ เพื่อที่เธอจะได้รู้สึกสบายใจ รู้ไหมว่าเธอได้รับความทุกข์ทรมานจากการกระทำของนายมากแค่ไหน? ถึงแม้ว่าฉันจะฆ่านายไปมากกว่าสิบครั้ง นายก็ยังไม่สามารถที่จะไถ่บาปของนายได้”

อเล็กซ์ไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับบ้าน เขากินเพียงสลัดเท่านั้นก่อนมาที่นี่; เขาจึงยังไม่รู้สึกอิ่ม อเล็กซ์จึงได้ร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับนายท่านเล็กซ์อย่างอิ่มหนำสำราญ จากนั้นพวกเขาก็ไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า คาริ มอล์ล ก่อนที่จะเดินทางกลับบ้านด้วยรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม ซึ่งพวกเขาต้องจอดรถห่างจากคฤหาสน์ แอสเส็กซ์

เขาเพิ่งกินสลัดไปเพียงแค่ครึ่งชามในตอนบ่ายและท้องของเขาก็ยังไม่อิ่ม

เขาได้รับประทานอาหารกลางวันสุดหรูหรากับนายท่านเล็กซ์จนอิ่ม จากนั้นก็ได้เดินเล่นสำรวจไปทั่ว ๆ เฮล แองเจิล และห้างสรรพสินค้า คาริ มอล์ล

หลังจากนั้น เขาก็ขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม และลงจากรถที่ห่างจากวิลล่าแอสเส็กซ์ ไม่กี่ร้อยเมตร แล้วเขาจึงได้เดินช้า ๆ กลับไปที่วิลล่า แอสเส็กซ์

ขณะที่อเล็กซ์เดินไปที่วิลล่า แอสเส็กซ์ เขาเห็นถุงกระจัดกระจายอยู่ทั่วหน้าประตูของวิลล่า เมื่อเขาเข้าไปใกล้ ๆ และตรวจสอบอย่างละเอียด ปรากฏว่าข้าวของทั้งหมดของเขาถูกนำใส่ถุงและโยนทิ้งไว้ที่ประตูจนหมดแล้ว อีกทั้งยังมีกรอบรูปแตกอยู่บนพื้นด้วย เป็นรูปครอบครัวของอเล็กซ์มีตัวเขาและพ่อแม่ของเขา บนรูปนั้นมีรอยเท้าที่ชัดเจนมาก เห็นได้ชัดว่ามีคนเหยียบมันโดยเจตนา

อเล็กซ์โกรธจัดและเขาก็บุกเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับตะโกนว่า “ใครเป็นคนทำ? ใครเหยียบรูปครอบครัวของผม?”

คุณนายแคลร์ คุณหนูเบียทริซ และสปาร์ค ร็อคกี้เฟลเลอร์ พวกเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นเมื่ออเล็กซ์บุกเข้ามา

คุณนายแคลร์ตอบด้วยความโกรธว่า “ฉันทำเอง! แล้วถ้าฉันทำล่ะ แล้วจะทำไม? เศษขยะอย่างแกกำลังจะหย่าร้างแล้ว ทำไมยังมีหน้ามาที่บ้านของพวกเราอีกล่ะ?”

ดวงตาของอเล็กซ์เย็นชาและน่ากลัว นี่เป็นครั้งแรกที่คุณนายแคลร์เห็นเขาในลักษณะนี้ มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธอถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า “แกจะทำอะไร? บ้าไปแล้วเหรอ? แกจะฆ่าฉันเหรอ?”

คุณหนูเบียทริซคว้าคุณนายแคลร์อย่างรวดเร็วและพูดขึ้นว่า “คุณแม่ของฉันเหยียบมันโดยไม่ได้ตั้งใจ”