บทที่ 13

คุณหนูโดโรธีเชื่อมั่นในตัวอเล็กซ์ แต่สิ่งที่อเล็กซ์พูดนั้นมันก็ยากที่จะเชื่อ ที่สำคัญที่สุด เขาใช้เวลาถึงสิบเดือนที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย และความทรงจำนั้นมันยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเธอ

อเล็กซ์จ้องไปที่สปาร์คอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “อีกครั้งแล้วกับการโกหก ฉันต้องการเห็นมันจนกว่าที่นายจะหยุดโกหกเสียที นายคิดว่าคำโกหกของนายนั้นไร้ที่ติหรือเปล่า? นายจะใช้กลุ่มบริษัท เธาซันด์ ไมล์ เพื่อบังคับให้ฉันหย่ากับโดโรธีหรือ? ตลกอะไรเบอร์นั้น! จอห์น เกตส์ แห่งกลุ่มบริษัท เธาซันด์ ไมล์ ใช่ไหม? เขาพึ่งมาคุกเข่าต่อหน้าของฉัน เพื่อร้องขอความเมตตาเอง”

ทุกคนต่างหัวเราะ แม้แต่โดโรธีก็ยังรู้สึกผิดหวังในตัวของอเล็กซ์ด้วย เธอคิดว่าเขากำลังโกหกอยู่

สปาร์คหัวเราะเสียงดัง “อเล็กซ์ ฉันไม่นึกเลยว่านายจะเห็นภาพลวงตานั่นจริง ๆ และนายอาจจะมีอาการประสาทหลอนด้วย คุณจอห์น เกตส์ จากกกลุ่มบริษัท เธาซันด์ ไมล์ เนี่ยนะที่เขาจะมาคุกเข่าต่อหน้านาย? ทำไมนายไม่บอกเลยล่ะว่าท่านเล็กซ์ทำงานให้กับนาย?”

อเล็กซ์ยิ้มเยาะ 'ใช่ ท่านเล็กซ์ กันเธอร์ ทำงานให้กับฉัน'

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ถึงเวลาที่จะเฉลยความลับนี้

เขามองไปที่คุณหนูโดโรธีและกล่าวว่า “โดโรธี ทุกอย่างเกิดขึ้นจากเขา เขาเป็นคนที่จ้างแกสตันด้วยเงินสิบล้านดอลลาร์และสัญญากับเขาว่าจะหาสาวงามสามคนมาให้ เขากำลังพยายามสร้างสถานการณ์ที่จะบังคับให้คุณไปเป็นภรรยาของเขาอยู่ ฉันพูดถูกไหม สปาร์ค?”

เมื่อสปาร์คได้ยินเช่นนั้นก็มีความตื่นตระหนกในดวงตาของเขา อเล็กซ์เพิ่งเปิดเผยความจริงต่อหน้าของทุกคน

แต่ทันใดนั้น คุณนายแคลร์ก็คว้าไม้กวาด เธอฟาดมันไปที่หัวของอเล็กซ์แล้วด่าเขาว่า “ไร้สาระสิ้นดี! ทั้งหมดที่แกพูด ไอ้สารเลวที่เอาแต่สร้างเรื่องนิยายน้ำเน่า! หยุดพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นเสียที สิบล้านดอลลาร์กับผู้หญิงสามคนเหรอ? แกจะบ้าหรือเปล่า? ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนั้น เขาสามารถหาผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่เขาต้องการ ทำไมเขาถึงทำอย่างนั้นเพียงเพื่อโอกาสที่จะได้อยู่กับโดโรธีลูกสาวของฉัน?”

อเล็กซ์จับไม้กวาดไว้แล้วตอบว่า “เพราะว่าเขาเป็นพวกวิปริตที่อยากจะแต่งงานกับพี่สะใภ้ของตัวเอง”

สปาร์คพูดอย่างโกรธเคือง “นายคงเป็นบ้าไปแล้ว ฉันจะไม่ให้ความบันเทิงกับนายแล้วนะ”

หลังจากนั้น คุณนายแคลร์เริ่มก็เริ่มทุบตีอเล็กซ์อย่างโกรธจัด และไล่เขาออกจากวิลล่า แอสเส็กซ์ โดยตะโกนว่า “ออกไป ออกไป อย่าก้าวเข้ามาในบ้านของพวกเราอีก แม้แต่ก้าวเดียวจากนี้ไป!”

อเล็กซ์พยายามพูดกับโดโรธีที่ยังอยู่ภายในบ้านเขาตะโกนออกมาว่า “โดโรธี ลองคิดดูดี ๆ ผมยอมทนรับการดูถูกเหยียดหยาม ผมสามารถทนกับการถูกคุณแม่ทุบตีและดุด่าได้ และผมก็ไม่เคยโกหกคุณเลย”

ปัง! คุณนายแคลร์ปิดประตูเสียงดัง

อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับอารมณ์หุนหันพลันแล่นและความโกรธของเขา แล้วหยิบสัมภาระที่ถูกโยนออกไปนอกวิลล่า

สปาร์คยิ้มและมองดูโดโรธีและพูดอย่างไม่อายว่า “โดโรธี ดูสิ พ่อของผมช่วยคุณแก้ปัญหาแล้ว คุณสามารถฟ้องหย่าได้แล้ววันนี้!”

โดโรธีรู้สึกสงสัย “สปาร์ค คุณบอกว่าพ่อของคุณจะไม่เข้ามาช่วยเหลือฉัน ถ้าฉันยังไม่ได้หย่าไม่ใช่เหรอ? ในตอนนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี!”

เบียทริซพูดว่า “พี่สาว นี่พี่กำลังถูกผีสิงอยู่หรือเปล่า? พี่จะไปเชื่อคนบ้าและเพ้อเจ้อคนนั้นจริง ๆ หรือ?”

สปาร์คพูดขึ้นว่า “คุณไม่เชื่อผมใช่ไหม? ผมจะไปหาพ่อและให้เขาพิสูจน์ให้คุณได้เห็น”

เขามีท่าทางเร่งรีบหลังจากที่พูดอย่างนั้น

อันที่จริงแล้ว เขาตื่นตระหนกเล็กน้อยและจะรีบไปหาแกสตันเพื่อถามว่าสถานการณ์นั้นเป็นอย่างไร

คุณนายแคลร์กล่าวชื่นชมเขาในทันทีว่า “คุณเป็นลูกเขยที่ดี ฉันเชื่อคุณ ฝากบอกพ่อของคุณด้วยว่าฉันขอบคุณมาก!”

สปาร์คพยักหน้า เปิดประตูแล้วออกไปในที่สุด

อเล็กซ์เห็นสปาร์คเข้าไปในรถแลมโบกินีด้วยการล่ำลาอย่างอบอุ่นจากคุณนายแคลร์และคุณหนูเบียทริซ

“เอ๊ะ แกช่วยขยับให้มันเร็วขึ้นได้ไหม? รีบเก็บข้าวของของแกและออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!” คุณนายแคลร์พูดขณะที่เธอถ่มน้ำลายใส่เท้าของอเล็กซ์ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปข้างในวิลล่า