บทนำ

บทนำ

00

‘เธอจะมาโวยวายเรียกร้องอะไรในเมื่อเฮียเคยบอกเธอไปแล้วว่าเธอจะไม่ได้รับความรักจากสามีอย่างเฮีย’

‘เพราะหัวใจของเฮียไม่ได้มีเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’

“ฮึกฮืออ~ ทำไมเฮียทำกับเชอแบบนี้ ทำไม!” ‘เชอรีล’ ร้องไห้น้ำตานองหน้าจนสายตาพร่ามัวเมื่อนึกถึงประโยคคำพูดที่กรีดลึกลงกลางใจจากคนที่เธอทั้งรักและเทิดทูน

แต่ก่อนเขาเคยพูดว่าถึงแต่งงานกันไปก็จะไม่ได้รับความรักจากสามีอย่างเขาแต่พอเธอจะปฏิเสธความต้องการของผู้ใหญ่เขากลับคัดค้านแล้วให้ความหวังเธอ

รถคันหรูแล่นอยู่บนถนนเส้นใหญ่กลางเมืองหลวงท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมายามค่ำคืนทำให้ถนนในยามนี้ค่อนข้างที่จะโล่ง

“ฮึกก…คนใจร้าย เกลียด! เกลียดที่สุด!”

“กรี๊ดดดด!!”

ตุบ! ตุบ!

เสียงกรีดร้องและมือเรียวที่ระดมทุบเข้าที่พวงมาลัยรถเพื่อระบายความเจ็บปวดที่สุมอยู่ในอก มันทรมานจนเหมือนจะตายเสียให้ได้

เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าการแต่งงานคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่สำหรับคู่ของเธอ

ครืด~ ครืด~

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวให้ความสนใจ มือเรียวยังทำหน้าที่จับพวงมาลัยในขณะที่น้ำตาร่วงหล่นอาบพวงแก้มจนนัยน์ตาพร่าเบลอแทบจะมองไม่เห็นเส้นทางอยู่รอมร่อ

ปี๊ดดด! ปี๊ดดด!

“กรี๊ดดดดด!!!”

โครมมม!!!

เสียงหวีดร้องดังลั่นรถด้วยความตกใจเมื่อหันมองไฟหน้ารถทางด้านซ้ายที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงแตรรถที่ดังสนั่น รถคันหรูที่พุ่งฝ่าไฟแดงถูกรถที่แล่นมาจากอีกฟากของถนนชนเข้าอย่างจังทำให้รถเสียหลักชนเข้ากับแบริเออร์ข้างถนนจนเกินควันลุกโชน

“อึก! ชะ…เชอเกลียดเฮีย” เสียงหอบหายใจในห้วงสุดท้ายพร้อมกับเสียงแผ่วเบาดังขึ้นในยามที่เลือดสีแดงซ่านไหลย้อยออกมาจากศีรษะเหตุมาจากแรงกระแทกก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะหมดลงในที่สุด

สามวันต่อมา

@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

‘ลืมตาขึ้นนะคนดี กลับไปใช้ชีวิตอยู่เพื่อแม่นะลูก ลืมตาขึ้น’

‘อย่ามัวแต่หลับใหล ลืมตาขึ้นเถอะลูกรัก’

“แม่~” น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่เปลือกตายังปิดสนิทนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีสายน้ำเกลือและอุปกรณ์เครื่องมือแพทย์ห้อยระโยงระยางอยู่

“เชอลูก ได้ยินย่าไหม?”

“หนูเชอ” คุณหญิงนุชนาถ และ ท่านหญิงอัปสร ที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นรีบสาวเท้าเข้ามาหาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาออกมาจากปากของเด็กสาว

“คะ…คุณย่า ท่านย่า” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาเมื่อสิ่งแรกที่เห็นหลังจากลืมตาขึ้นคือใบหน้าของผู้เป็นย่ากับย่าของสามี

“ดื่มน้ำก่อนนะลูก” คุณหญิงนุชนาถหยิบแก้วน้ำพร้อมจับหลอดจ่อเข้าที่ริมฝีปากซีดเซียวของหลานสาวในขณะที่เชอรีลดูดรับลงคอเพื่อดับกระหาย ก่อนจะวางศีรษะลงบนหมอนใบใหญ่ดังเดิมในขณะที่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องจนกระทั่งท่านหญิงอัปสรเอ่ยขึ้น

“มองหาเฮียเหนือเหรอลูก เดี๋ยวเฮียเขามา…”