EP.05 ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ

05

ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ

สามวันต่อมา

@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

“นายจะไม่บอกคุณหนูเชอรีลจริง ๆ เหรอครับว่านายอยู่โรงพยาบาล” โฬมเอ่ยถามในขณะที่ยืนรอแฟ้มเอกสารจากผู้เป็นนายที่กำลังเซ็นอยู่ เนื่องจากเมื่อคืนก่อนเหนือเกล้าต้องไปคุยงานนอกสถานที่ทำให้ถูกลอบยิงเพราะมีลูกน้องเป็นหนอนบ่อนไส้จนพลาดท่าให้ถูกหมาลอบกัดแต่ถือว่าโชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

แต่เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับไม่ให้กระทบกับชื่อเสียงบริษัทไม่มีใครรู้นอกจากกลุ่มเพื่อนคนสนิทแม้กระทั่งเชอรีลเองก็ไม่รู้เรื่องราว ยิ่งช่วงนี้หญิงสาวโกรธเคืองเจ้านายของเขาอยู่ก็ยิ่งปิดบังได้ง่าย

“กูไม่อยากให้เรื่องยุ่งยาก ปล่อยให้น้อยใจอยู่นั่นแหละ จะได้ไม่เข้าหากูตอนนี้” เมื่อพูดถึงว่าที่คู่หมั้นสาวที่ถูกทางผู้ใหญ่จับคู่ไว้ก็พ่นลมหายใจออกมา เพราะถ้าหากเขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนหญิงสาวก็จะยิ่งได้ใจทำตัวเอาแต่ใจเรียกร้องความสนใจมากเกินไป

“เรื่องที่กูให้จัดการเรียบแล้วหรือยัง”

“ครับ แต่นายจะให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปอยู่…” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเพราะได้รับคำสั่งให้พาผู้หญิงที่ผู้เป็นนายพามาเข้าไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ถ้าหากเชอรีลรู้คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แต่ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องเงียบลง

แกร๊ก~

“ขออนุญาตวัดไข้นะคะ”

“คงไม่ง้อกันจริง ๆ สินะ” เชอรีลว่าออกมาด้วยความน้อยใจ หลังจากวันนั้นก็ผ่านมากว่าสามวันแล้วที่เธอไม่ส่งข้อความ ไม่โทรหาเพื่อบ่งบอกว่าทั้งโกรธทั้งน้อยใจกับคำพูดร้าย ๆ ของเหนือเกล้าในวันนั้น แต่ทว่าเขาก็ไม่แม้แต่จะเป็นฝ่ายส่งข้อความหรือโทรมาง้อเธอเลยสักนิด

มีแต่ช่อดอกไม้ที่ส่งมาให้ในทุก ๆ เช้าแต่เธออยากได้ยินเสียงอยากเห็นหน้าไม่ใช่เพียงแค่ดอกไม้ให้ดูต่างหน้าแบบนี้ แม้จะรู้ตัวว่าตัวเองโง่แต่จะให้ตัดใจแล้วถอยออกมาง่าย ๆ มันเป็นคำพูดที่ใคร ๆ ก็พูดได้แต่จะทำได้จริง ๆ สักกี่คนกัน

หลายชั่วโมงต่อมา

@Room Club

“นี่เบา ๆ หน่อยสิยัยเชอเดี๋ยวก็เมาก่อนหมดสนุกกันพอดี” รชา ที่เห็นเพื่อนรักเอาแต่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มตั้งแต่มาถึงก็ปรามขึ้น เพราะหลังจากเรียนเสร็จกลับที่พักไปได้ไม่นานเชอรีลก็โทรลากเธอกับเพื่อนอีกคนมาดื่มสังสรรค์ที่คลับต่อ