ตอนที่ 1023
บทที่ 1024 ตุกติก
October 21, 2026
"อาวุโสสี่ คุณตัดสินแพ้ชนะได้แล้วใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย
"เอ่อ...เอ่อ..." สีหน้าของอาวุโสสี่เปลี่ยนไป ไม่กล้าพูด
"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! ไม่จริง! นี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ! !"
ในเวลานี้ ศิษย์คนหนึ่งของอาวุโสสองรับไม่ได้ ตะโกนออกมาโดยตรง
เฉียวจ้านเป่ยขมวดคิ้วและพูด: "ศิษย์น้อง เจออะไรผิดปกติหรอ?"
"ถ้าพวกคุณมีข้อสงสัยเกี่ยวกับระดับการรักษาของสองมือนี้ คุณสามารถเชิญผู้อาวุโสเข้ามาตรวจสอบได้ ผมคิดว่าระดับการรักษาของมือทั้งสองข้างนี้เป็นยังไง ไม่สามารถปกปิดอาวุโสได้" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย
"เอ่อ...นี่..."
ศิษย์คนนั้นพูดไม่ออก
ศิษย์หลายคนไม่ส่งเสียง
"ชนะแล้ว! ชนะแล้ว! !"
ด้านเสวียหูตื่นเต้นอย่างมาก เธอโดดโลดเต้นและปรบมือ
แต่ทั้งห้องไม่มีใครมีความสุขยกเว้นเธอ
เนื่องจากอาวุโสสองแพ้ สีหน้าของพวกเขาจึงไม่เป็นธรรมชาติ
สำหรับคนที่อู่ด้านฉางเหมี่ยว ใบหน้าของพวกเขาร้อนและทุกคนรู้สึกว่าถูกตบหน้า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฉางเหมี่ยวอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและสูญเสีย
เขาเสียใจแค่ไหน!
ถ้าเขายังคงอยู่ อย่างน้อยเขาก็ได้รับชื่อเสีย!
แต่น่าเสียดายที่ทุกอย่างพังทลายเพราะการเลือกผิดของเขา
กลัวว่าถ้าเรื่องนี้แพร่ระบาดไปเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ด้วย...
ฉางเหมี่ยวถอนหายใจ ส่ายหน้าเบาๆ
"สายตาของผม...แย่เกินไปแล้ว!"
เมื่อพูดเสร็จก็เดินออกไป
เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปและเขาไม่มีหน้าจะไปเผชิญหน้ากับศิษย์เซียวหงของเขา
"อาวุโสจะไปไหน?"
จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากออกมาและเรียกเขาเอาไว
"เซียวหง ผมดีใจมากที่คุณประสบความสำเร็จในวันนี้ ผมชื่นชมคุณ ผมไม่คู่ควรจะเป็นอาจารย์ของคุณ ก่อนหน้านี้ฉันเลือกที่จะปกป้องตัวเองและทอดทิ้งคุณ ตอนนี้คุณได้รับชัยชนะแล้ว แน่นอนว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับผม! ผมขอตัวกลับก่อน!" ฉางเหมี่ยวพูดเสียงแหบ
"อาวุโสจะให้ศิษย์สู้ด้วยตัวคนเดียวหรอ?" หลินหยางมองไปทางเขา
ฉางเหมี่ยวตกใจอย่างมาก
ศิษย์หลายคนมองไปทางเขาด้วยความประหลาดใจ
ศิษย์ที่ชื่อเซียวหงคนนี้พูดด้วยสีหน้าจริงจังและเป็นธรรม: "อาวุโส คุณเลือกที่จะปกป้องตัวเองก่อนหน้านี้ ผมเข้าใจได้ คุณเป็นอาวุโส เป็นเสาหลักของหมู่บ้านราชาสมุนไพร คุณคงรับความอับอายไม่ได้ คุณไม่ได้เป็นตัวแทนแค่คุณคนเดียว ยังมีศิษย์หลายคนเบื้องหลังของคุณอีก! ดังนั้นผมไม่โทษคุณ แต่คุณต้องเข้าใจว่าทำไมผมไปทำให้อาวุโสสองขุ่นเคือง เพราะอะไรถึงเลือกที่จะสู้กับเฉียวจ้านเป่ย! เพราะพวกเขาทำให้ผมอับอาย! ฉีกหน้าผม ทั้งยังมีเหยียบหัวของอาจารย์ผมถึงที่! ผมจะยอมรับได้อย่างไร! ตอนนี้ผมชนะแล้ว ผมไม่ขอให้อาวุโสทำอะไร แค่ขอให้อาจารย์ตามผมไปหาอาวุโสสอง เพื่อถามหาความยุติธรรม!"
เมื่อคำพูดนี้จบลง ฉางเหมี่ยวก็เบิกตากว้าง
เขาไม่คิดว่าเซียวหงจะมีความคิดเช่นนี้...
"ได้โปรดอาวุโสให้ความช่วยเหลือผมไปขอความยุติธรรมกับอาวุโสสองและคืนศักดิ์ศรีให้ผม!" หลินหยางตะโกนด้วยความเคารพด้วยทัศนคติที่จริงใจอย่างยิ่ง
ฉางเหมี่ยวจ้องมองเขาด้วยความอึ้ง มองไปทางศิษย์ด้านหลังด้วยความตกใจและซับซ้อนอย่างยิ่ง
ในเวลาเช่นนี้ ลูกศิษย์ของเขาไม่ได้ตำหนิเขา และเขาพูดอย่างนั้นออกมา
ฉางเหมี่ยวสะเทือนใจแค่ไหน?
ในท้ายที่สุด เขากัดฟันและพูดอย่างเคร่งขรึม: "เอาหล่ะ! เฉี่ยวหง! ในเมื่อคณพูดมาเช่นนี้แล้ว! แล้วผมจะหดหัวได้อีกหรอ? ยังไงคุณก็เป็นศิษย์ของผม! ครั้งนี้พวกเขามารังแกพวกเราถึงที่! พวกเราจะยอมรับความอับอายเช่นนี้อย่างเดียวได้ยังไง? ศิษย์ทั้งหลาย?"
"รับทราบ!"
ศิษย์คนอื่นตะโกน
"ไปถามหาความยุติธรรมกับอาวุโสสองด้วยกัน!"
ฉางเหมี่ยวโบกมือ นำทุกคนเดินออกไป
"อาวุโสฉางเหมี่ยว! อาวุโสฉางเหมี่ยว!"
เฉียวจ้านเป่ยรีบพูดอย่างเร่งรีบ
แต่ไม่มีใครสนใจ
"เร็ว รีบไปแจ้งอาวุโส เรื่องสำคัญ!" เฉียวจ้านเป่ยพูดกับคนข้างๆ ด้วยความเร่งรีบ
ศิษย์คนอื่นๆ รีบวิ่งออกไป
โชวโหยวอาวุโสสี่ยืนดูทุกอย่างตั้งแต่ต้น หลังจากที่คนอื่นๆ ออกไปเขาก็ถอนหายใจออกมา