บทที่ 1025 สู้ศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์หรอ? ?

"มันช่างรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว!"

"อาวุโส พวกเราจะทำยังไงดี?"

"คนเหล่านี้มักจะรังแกพวกเราอยู่แล้ว ถ้าพวกเราไม่สอนบทเรียนพวกเขาในวันนี้ พวกเขาคงจะปฏิบัติต่อพวกเราเหมือนลูกพลับต่อไป!"

"จะให้ลงมือไหม อาวุโส!"

ศิษย์หลายคนเลือดร้อนและตื่นเต้น บางคนอดทนไม่ไหว

อย่างไรก็ตามฉางเหมี่ยวไม่ใช่คนโง่

ถ้าจุดนี้ตัวเองลงมือจริงๆ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังเฉียวเลย!

อีกทั้งถ้าลงมือ จะทำให้คนอื่นลำบาก!

คิดไปคิดมา มีเพียงการต่อสู้ทางการแพทย์เท่านั้น

แต่ตัวเองเป็นคู่ต่อสู้ของหวังเฉียวหรอ?

ฉางเหมี่ยวคิดในใจไม่สิ้นสุด

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว จะถอยก็ลำบาก...

"อาวุโสฉางเหมี่ยว เอาเป็นว่าพวกเรามาแข่งขันทางการแพทย์ไหม มาจบปัญหานี้กันเถอะ!" ในเวลานี้ จู่ๆ ฉางเหมี่ยวก็เอ่ยปากออกมา

ฉางเหมี่ยวไม่สามารถถอยได้แล้ว เขาลังเลและพูดอย่างเคร่งขรึม: "โอเค! นี่อาจจะเป็นวิธีจัดการปัญหาที่เหล่านี้ได้ดีที่สุด! ออกไปกันเถอะ สถานที่เล็กๆ ที่นี่เล็กเกินไป พวกเราไปสู้กันด้านนอก!"

"หืม ไม่ต้องรีบร้อน! พวกเราทำตามขั้นตอนก่อน!"

หวังเฉียวยิ้มอย่างเฉยเมย หันหน้าไปพูดและถามเฉียวจ้านเป่ย: "จ้านเป่ย ก่อนหน้านี้ไปสร้างเงื่อนไขอะไรในการต่อสู้กับศิษย์ของอาวุโสฉางเหมี่ยว?"

"อาจารย์ สัญญาคือถ้าใครแพ้ก็เขกหัวขอโทษคนนั้น" เฉียวจ้านเป่ยยิ้ม

"งั้นโอเค" หวังเฉียวพูด: "อาวุโสหวังเหมี่ยว พวกเราสัญญาอย่างนี้ละกัน! ตอนนี้ผมเป็นคนพูดเองแล้ว ศิษย์หลายคนได้ยิน ไม่มีใครปฏิเสธได้ คุณว่ายังไง?"

"นี่..." ฉางเหมี่ยวสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่กล้าตอบสนองในทันที

"ทำไม? อาวุโสฉางเหมีย่วมาที่นี่ด้วยความโกรธ แต่กลัวที่จะสู้หรอ? มันไม่ไร้สาระเกินไปหรอ!" หวังเฉียวหัวเราะ

หวังอีและศิษย์คนอื่นๆ หัวเราะออกมาเช่นกัน หรี่ตามองฉางเหมี่ยว

พวกเขาเชื่อว่าฉางเหมี่ยวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังเฉียวอย่างแน่นอน

ถ้าฉางเหมี่ยวตกใจ คนที่ต้องอับอายก็คือเขาเอง ถ้าไม่ตกลงก็ขายหน้า

"ฉางเหมี่ยวโง่จริงๆ ไม่เก่งพอแต่กล้ามาหาเรื่องที่นี่! ไม่ดูตัวเองหน่อย!"

"เหอะ ใช่ โง่เหมือนกับศิษย์ของเขานั่นแหละ!"

"คนแบบนี้เป็นอาวุโสได้ยังไง?"

ได้ยินเสียของคนเหล่านี้ซุบซิบกัน

เมื่อฉางเหมี่ยวได้ยินก็โมโห เขาลงมือในทันทีอย่างไม่ลังเล

แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้

"อาวุโสหวังเฉียว คุณช้าก่อน!"

"หืม?"

หวังเฉียวขมวดคิ้ว และมองไปที่ต้นเสียง

นั่นคือเซียวหง!

"เซียวหง คุณคิดจะทำอะไร?" หวังอีถามด้วยความโมโห

"ผมแค่อยากบอกว่าศิษย์พี่เฉียวจ้านเป่ยแพ้ และเหมือนว่าเขาจะยังไม่ได้เขกหัวขอโทษผม! เขาไม่ควรปฏิบัติตามคำพูดของเขาก่อนหรอ?" เซียวหงพูด

"อะไรนะ?"

ผู้คนตกใจ

สีหน้าของเฉียวจ้านเป่ยย่ำแย่ กำหมัดแต่ไม่พูดอะไร

"ทำไม? ศิษย์พี่เฉียว หรือว่าผมต้องเชิญอาวุโสสี่มาคุณถึงจะยอมคุกเข่าลงแต่โดยดี?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"คุณ...อย่าได้คืบจะเอาศอก! !" เฉียวจ้านเป่ยพูดด้วยความโมโห

"อาวุโสสอง นี่คือศิษย์ที่คุณสั่งสอนมาหรอ? ลูกศิษย์ของคุณพูดไม่เป็นคำพูด งั้นการต่อสู้ของคุณกับอาวุโสของผม พวกเราจะตกลงได้ยังไง? ถึงเวลานั้นถ้าอาวุโสของผมชนะ คุณอาจจะไม่ยอมรับก็ได้?" หลินหยางส่ายหน้า

เมื่อฉางเหมี่ยว ดวงตาของเขาก็เป็นประกายออกมา: "ใช่! อาวุโสสอง ศิษย์ของคุณไม่ทำตามสัญญา คุณยังจะให้ผมเชื่อคุณได้ยังไง? ?"

หวังเฉียวขมวดคิ้ว

การแสดงออกของคนรอบๆ ไม่เป็นธรรมชาติเช่นกัน...

"จ้านเป่ย!" หวังเฉียวพูดขึ้นมาทันใด

"อา...อาจารย์..."

"ไป เขกหัวให้เซียวหง" หวังเฉียวพูดอย่างเรียบเฉย

เมื่อเฉียวจ้านเป่ยได้ยิน ตัวสั่น...

ภายใต้แรงกดดันของหวังเฉียว เฉียวจ้านเป่ยไม่มีทางเลือกเลย

เขาทำได้แค่เดินไปด้านหน้าหลินหยาง กัดฟันและคุกเข่าลงกับพื้น

"ขอโทษ ศิษย์น้องเซียว ก่อนหน้านี้...ผมทำตัวเลอะเทอะ โปรดศิษย์ของเซียวให้อภัยด้วย..."

"ไม่โทษคุณ โทษที่ทักษะทางการแพทย์ของคุณไม่แข็งแกร่งพอ อาจจะเกี่ยวกับคนที่สอนคุณ! ถ้าทักษะเข็มของคุณแข็งแกร่งเพียงพอ จะเป็นเช่นนี้หรอ?" หลินหยางพูดอย่างสงบ

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น เกือบทำให้หวังเฉียวและคนอื่นๆ ระเบิดความโกรธออกมา

เห็นได้ชัดว่าเป็นกายเสียดสีหวังเฉียว!

"คุณ...!"