บทที่ 1037 งั้นก็มาดูกันว่าผมมีสิทธิ์หรือเปล่า!

"ไม่ ฉันต่างหากที่ทำร้ายพวกคุณ ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะฉันสั่งให้พวกคุณไปช่วยเชลยพวกนั้น พวกคุณก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในอันตราย ฉันขอโทษ"

โชหมิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาทั้งคู่ลง

ในมุมมองของเธอ หลินหยางไม่มีทางเอาชนะท่านผู้นำ

เกรงว่าวันนี้ทุกคนคงต้องตายอยู่ที่นี่…

"เจ้ามก รู้ถึงความร้ายกาจของผมหรือยัง?" ท่านผู้นำพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หลินหยางเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ส่งเสียงฮึ่ม "ก็ไม่เท่าไหร่!"

"ปากแข็ง!"

ท่านผู้นำส่ายหัว เคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน

ฟิ้ว!

ร่างกายของเขาหายไปจากที่เดิม

"นั่นมันอะไร?"

"มายากลเหรอ?"

พวกลูกศิษย์พากันอุทาน

แต่หลินหยางรู้ อีกฝ่ายไม่ได้หายไปเพราะกำลังแสดงมายากล เหตุผลที่เขาหายไปนั้นง่ายมาก เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของเขาเร็วจนไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า

ฟู่!

เพียงแค่หลินหยางกระพริบตาครั้งเดียว ท่านผู้นำมาปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขา

แขนที่ไม่ได้ถือว่าใหญ่มากคว้าคอของเขาโดยตรง

ท่านผู้นำต้องการสยบเขา

หลินหยางส่งเสียงฮึ่ม ยกแขนขึ้นต้าน ปลดปล่อยพลังเลือดวิญญาณลั่วหลิน

ปัง!

แขนของท่านผู้นำถูกดีดออก

หลินหยางอาศัยจังหวะนี้ยกเท้าขึ้นถีบไปที่ท้องของเขา

แต่การเคลื่อนไหวของท่านผู้นำเร็วจนน่าตกใจ ทันทีที่ฝ่าเท้าเพิ่งพุ่งออกไป เท้าของท่านผู้นำก็พุ่งไปทางท้องของหลินหยางเช่นกัน

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงพริบตาเดียว

ปังปัง!

คนทั้งสองโดนการจู่โจมของอีกฝ่าย

หลินหยางถอยออกไปหลายสิบก้าวจึงหยุดลง

ส่วนท่านผู้นำเพียงแค่เซเล็กน้อย ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หลินหยางเบิกตากว้าง ยากที่จะเชื่อ

ภายในท้องของเขาตอนนี้เหมือนกับคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน รู้สึกเจ็บปวดมากราวกับอวัยวะภายในถูกถีบจนฉีกขาด

แต่อีกฝ่าย กลับแค่เซเล็กน้อย…

เป็นไปได้ยังไง?

ตอนนี้แม้กระทั่งหลินหยางก็รู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว

ต้องบอกก่อน เขาในตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะขับเคลื่อนพลังเลือดวิญญาณลั่วหลิน!

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ถ้าหากเป็นคนอื่นท้องคงทะลุไปแล้ว

ทว่าท่านผู้นำกลับไม่เป็นอะไรเลย…

มันขัดกับหลักเหตุและผล!

"น่าตกใจมาก พลังของคุณถึงขั้นสามารถทำให้ผมขยับได้เล็กน้อย ดูเหมือนคุณจะเป็นอัจฉริยะในบรรดาผู้คนนับหมื่นจริงด้วย" ท่านผู้นำพยักหน้าเล็กน้อย ในแววตามีอารมณ์ของความเสียดายปรากฏให้เห็น "แต่น่าเสียดายที่คุณงมงายไม่เชื่อฟังคนอื่นและมีจิตใจที่ทะเยอทะยาน! ผมจำเป็นต้องทำลายคุณด้วยตัวเอง! แต่ไม่ต้องรีบร้อน หลังจากผมแย่งร่างกายของคุณมา ก็สามารถเอาพรสวรรค์ทั้งหมดของคุณมาแล้ว"

"แย่งร่างกาย?"

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปทันที "หรือว่า…คุณ…"

"ถูกต้อง!"

ท่านผู้นำปลดชุดเพ้าส่วนบนของตนเอง เผยให้เห็นร่างกายที่ซีดขาวของเขา

พบว่าบนร่างกายของเขามีรอยเย็บจำนวนมาก

"ร่างกายของผม นอกจากหัวใจและสมอง ที่เหลือล้วนแต่ใช้ของคนอื่น! แขนที่แข็งแกร่งที่สุด ขาที่แข็งแกร่งที่สุด หน้าท้องที่แข็งแกร่งที่สุด เส้นเลือดที่แข็งแกร่งที่สุด…ล้วนแต่เป็นของที่ผมนำมารวมกัน! ร่างกายของผมในตอนนี้สามารถพูดได้ว่าเป็นร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้ ดังนั้นอาศัยเพียงพละกำลังของผม ก็สามารถเอาชนะคุณได้แล้ว!" ท่านผู้นำพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หลินหยางฟังจนหัวใจเต้นรัว รู้สึกเกลียดชังจนถึงขีดสุด

"คุณต้องฆ่าคนไปมากน้อยเท่าไหร่?"

เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เรื่องที่ขัดกับสามัญสำนึกของวิถีสวรรค์แบบนี้ เป็นสิ่งที่ฟ้าดินไม่สามารถยอมรับ!

"ฆ่าคนไปมากน้อยเท่าไหร่แล้วมันเกี่ยวอะไร? เดิมทีโลกใบนี้ก็คือการเอาชีวิตรอดของผู้แข็งแกร่ง! ผมแข็งแกร่งกว่าพวกเขา ผมก็สามารถเอาสิ่งของของพวกเขามาเป็นของตัวเอง และรวมไปถึงชีวิตด้วย ไม่ใช่เหรอ?"

"ทำเรื่องเลวทรามมากเกินไปจะต้องได้รับผลกรรม! คุณอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"คำพูดประโยคนี้ผมควรเป็นคนให้คุณ พอแล้ว ผมไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว ผมขอหัวของคุณก่อนก็แล้วกัน!"

ท่านผู้นำตะคอก หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปหาหลินหยางพร้อมกับกรงเล็บที่จู่โจมไปทางศีรษะของหลินหยาง

ลมหายใจของหลินหยางสั่นสะท้าน รีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกัน

แต่การต้านทานนั้นยาก

หลังจากปะทะกันได้สักพัก บนแขนทั้งสองข้างของหลินหยางเต็มไปด้วยรอยของกรงเล็บ ผิวหนังหลุดออกไปหลายจุด เลือดสีแดงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

"ตาย!"

ท่านผู้นำยังคงไม่ยอมเลิกรา คำรามเสียงต่ำ เหวี่ยงแขนข้างหนึ่งเข้าไปหาลำคอของหลินหยาง

แขนที่เต็มไปด้วยรอยปูดของเส้นเลือดปลดปล่อยปราณคมดาบที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งออกมา ต้องการเด็ดศีรษะของหลินหยางลงโดยตรง