บทที่ 106 คนจากเจียงเฉิน

"อะไรกัน ปรากฎว่าครอบครัวนี้เป็นพวกกลุ่มคนโกหกหรอ?"

"ฉันได้ยินมาครั้งที่แล้วว่า ครอบครัวนี้ยังไปขโมยสร้อยข้อมือของคุณย่าอื่นอีกด้วย สร้อยข้อมือนั้นถือเป็นสมบัติล้ำค่าของคุณย่า! ไม่เคยแสดงให้คนอื่นเห็นง่ายๆ เลยได้รับการดูแลตลอดทั้งวัน แต่ก็ถูกขโมยไป"

"นี่ไม่ใช่การเลี้ยงดูพวกฝูงจิ้งจอกขาวหรอ?"

"จะไม่ใช่หรอ? แย่ที่ตระกูลจางยังปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนี้อีก"

"ใจมนุษย์ยากที่จะหยั่งถึง"

บรรดาแขกๆ ต่างชี้นิ้ว ซุบซิบนินทาว่าร้าย

ซูเหยียนเร่งรีบ วิ่งไปที่รถด้านนอก หยิบกระเป๋าพร้อมกับสัญญาออกมา และตะโกนอย่างกังวลว่า: "พวกเราไม่ได้โกหกใคร ที่นี่เขียนไว้อยู่"

"สัญญาหรอ? สิ่งนี้ก็ปลอมได้!" เฉิงผิงเหลือบตา พูดเยาะเย้ย

ซูเหยียนกำลังลังเล

ทักษะในการเถียงของเธอนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉิงผิงและจางเม้าเหนียน

"พวกครอบครัวโกหก ออกไป!" จู่ๆ จางเป่าชวีก็ตะโกนออกมา

คำพูดนี้เหมือนจุดชนวนไฟ ทำให้ทุกคนเดือดพล่าน

"ใช่ พวกโกหกออกไป!"

"ตระกูลจางของพวกเราไม่มีพวกไร้ยางอายอย่างพวกคุณ ไสหัวออกไป!"

"พวกคุณคู่ควรที่จะยืนที่นี่หรอ? ออกไป!"

จางคุนและคนอื่นๆ มองดูเงียบๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขา

คุณนายจางไม่ได้มีความอดทนมากนัก ขับรถพุ่งไปยังบอดี้การ์ดตระกูลจาง

ดูเหมือนสถานการณ์จะควบคุมไม่ได้

ในขณะนั้น จู่ๆ ผู้เฒ่าจางก็ตบโต๊ะและตะโกนอย่างโกรธเคือง

"ทุกคนหุบปาก และออกไปให้หมด!"

โถงใหญ่เงียบลงในทันใด บอดี้การ์ดตระกูลจางที่เดิมเข้ามาก็หยุดลง จ้องมองด้วยความประหลาดใจ

"ช่างน่าอับอายจริงๆ! ช่างน่าอับอายจริงๆ!" ผู้เฒ่าจางตัวสั่นไปทั้งตัว ชี้ไปที่คุณนายจาง: "วันนี้เป็นวันเกิดของผม! คุณกล้ามาไล่คนตระกูลจางในวันเกิดของผมหรอ? มันใช่ไหม?"

"ฉันทำไปเพื่อประเพณีที่ดีงามของตระกูล! ครอบครัวไม่มงคล หรือว่าต้องให้ฉันคอยยืนดูต่อไปหรอ? ต้องรอให้ใครสักคนมาตำหนิถามก่อนถึงจะเอ่ยปากทำอะไรหรอ? ไม่อายหรอ?" คุณนายซูไม่ยอม กระแทกไม้เท้าด้วยความโกรธเคือง

เขามีชีวิตจนอายุเท่านี้แล้ว จะไม่เข้าใจสิ่งต่างๆ หรอ? โกหกหรอ? ครอบครัวของซูกวงเอาความกล้ามาจากไหนมาโกหกตระกูลที่ใหญ่เหล่านี้ พวกเขาต้องเข้าใจอย่างแน่นอนถึงตัวตนของตัวเอง และก็รู้ด้วยว่าตระกูลจางไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้ ถ้าเกิดทำให้คนกลุ่มนี้โมโห พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะออกไปจากมณฑลกวงหลิวได้

แต่ถ้าจะบอกว่าเรื่องชนะได้เงินมา...ก็ไม่ใช่เรื่องจริง

จะบอกว่าลูกเศรษฐีเหล่านี้แพ้หลายพันล้าน พวกเขาเป็นคนโง่หรอ?

"อย่าไงรก็ตามฉันไม่สนใจ วันนี้ถ้าวันนี้คุณไม่ไล่ครอบครัวนี้ไป ก็ไม่ต้องจัดงานวันเกิดนี้แล้ว!" คุณย่าตะโกนด้วยความโกรธ ราวกับว่าเธอจะไม่ยอมแพ้

"เธอ..." ผู้เฒ่าโกรธและจ้องเขม็ง

"แม่ อย่าทำแบบนี้ แขกกำลังมองดูอยู่นะ" อาสอง จางฮั่วเจอรีบเดินเข้ามาพูด

"ดูแล้วยังไง? ตอนนี้ตระกูลกำลังเกิดปัญหา ฉันเป็นอาวุโส จะให้ฉันอยู่เฉยๆ หรอ? ฉันจะนั่งมองดูพ่อของแกทำตัวมั่วซั่วหรอ?" คุณนายพูดด้วยความโกรธ ในขณะที่กำลังโมโหนั้น เธอไอออกมา

"แม่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"แม่ อย่าโกรธไปเลย"

ลูกชายรีบเข้ามา ตบหลับและปลอบ

จางซงหงทนไม่ไหว มองไปทางผู้เฒ่าจาง: "พ่อ คุณฟังแม่เถอะ!"

"คุณจะไล่น้องสาวของตัวเองไปหรอ?" ผู้เฒ่าจางจ้องจางซงหง พูดด้วยความเหลือเชื่อ

"เอ่อ...พ่อ ผมไม่ใช่หมายความว่าอย่างนั้น แค่ว่า...ที่แม่พูดก็มีเหตุผล ถ้าไม่ไล่ครอบครัวนี้ออกไป แล้วถ้าเกิดหลายตระกูลมาที่บ้าน เรื่องนี้จะลำบากกว่านี้อีก วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเช่นนี้ก็ได้" จางซงหงขมวดคิ้วพูด

"คุณยังเห็นว่าวันนี้เป็นวันเกิดของผมงั้นหรอ?" ผู้เฒ่าจางตบโต๊ะ ตะคอกอย่างรุนแรง: "คุณอยากให้ผมไล่ลูกสาวหลานสาวของตัวเองออกไปในวันเกิดของตัวเองหรอ? พวกคุณนี่อะไรกัน? พวกคุณมันเดรัจฉาน ผมไม่ใช่!"

"ผู้เฒ่า คุณ..คุณ...คุณกล้าด่าพวกเราว่าเป็นเดรัจฉานหรอ?" คุณนายโมโหจนเกือบจะเป็นลม เธอพึมพำอย่างบ้าคลั่ง กัดฟันของตัวเอง

"สัตว์เดรัจฉานยังรู้จักปกป้องลูกหลานตัวเองด้วยซ้ำ! พวกคุณหล่ะ?" ผู้เฒ่าจางเบิกตากว้าง ตะคอกออกมา

"ได้! ได้! ได้! แก่ไม่รู้จักเจียม! เก่งนัก!" คุณนายหมดสติไปอย่างรวดเร็ว

แจกทุกคนกลั้นหายใจ

"พ่อ แม่ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว"

"วันนี้เป็นวันดี อย่าทำอย่างนี้"

พี่น้องตระกูลจางรีบพูดขึ้นมา

"จางชิงหยู! ซูกวง ถ้าเกิดพวกคุณยังมีจิตใจที่ดี ก็ออกไปด้วยตัวเองเถอะ ต้องการทำให้ตระกูลจางไม่สงบสุขเพื่อความสงบสุขของพวกคุณหรอ?" ในเวลานี้ จางคุนหันหน้ามา จ้องมาที่จางชิงหยูอย่างโหดเหี้ยม

"ลุงสี่ นี่..." ซูเหยียนต้องการจะพูด แต่กลับถูกซูกวงขวางเอาไว้