บทที่ 1076 นักแสดง

เดิมทีเขาสามารถไม่ลงมือ แต่เรื่องมันมาถึงขั้นนี้ เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว ส่วนทางด้านของเติ้งเหลย เขาก็ไม่จำเป็นต้องห่วง! สำหรับคนคนนี้ หลินหยางไม่คิดจะปิดบัง ถึงเวลาศัตรูตรวจสอบขึ้นมา พบว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับหมอเทวดาหลินจนได้รับหายนะ นั่นมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหลินหยาง

"เติ้งเหลย ในเวลาแบบนี้คุณจำเป็นต้องลงมือรับมือพวกเขาด้วยตัวเอง ในเวลาแบบนี้จะเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!" จางหยาพูดด้วยความร้อนใจ

เธอไม่เชื่อว่าหลินหยางสามารถรับมือคนมากขนาดนี้

เธอเองก็รู้ว่าเติ้งเหลยกำลังหารากของหลินหยาง เพื่อต้องการสั่งสอนหลินหยาง

แต่ในช่วงเวลาที่อันตรายแบบนี้ มันใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องอื่นเหรอ?

ทว่าเติ้งเหลยไม่ฟัง เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูด "เสี่ยวหยา ไม่ต้องห่วง! เพื่อนสมัยเรียนของผมคนนี้มีไพ่ตายแน่นอน! พวกกระจอกไม่กี่คนแบบนี้ เพื่อนของผมรับมือได้อยู่แล้ว"

"แต่ว่า…" จางหยายังต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่โดนเติ้งเหลยพูดขัดจังหวะโดยตรง

"หลินหยาง! คุณจะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม? รีบไปจัดการสิ! หรือคุณจะรอให้พวกเขาเข้ามาสับพวกเราให้เป็นชิ้น?" เติ้งเหลยพูดเร่งเร้า

หลินหยางเหลือบมองเติ้งเหลย หลังจากนั้นหันไปมองคนขวางทางที่อยู่โดยรอบ พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "พวกคุณมีเวลายี่สิบวินาทีไปจากที่นี่! ถ้าหากพวกคุณยอมไปมันก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าหากยืนกรานไม่ยอมไปไหน ผมคงต้องเลือกลงมือเองแล้ว!"

ทว่าทันทีที่พูดจบ คนทั้งกลุ่มหันไปมองหน้ากัน

"ไปจากที่นี่?"

"สมองของหมอนี่มีปัญหาเหรอ?"

มีเสียงพูดแหลมสูงดังขึ้น

"หลินหยาง คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ผมบอกให้คุณจัดการพวกเขา! หรือคุณคิดจะอาศัยปากของตัวเองเล่นงานพวกเขาเหรอ? พูดให้พวกเขาเปลี่ยนใจ?" เติ้งเหลยรู้สึกไม่สบอารมณ์ แหกปากพูดเสียงดังโดยตรง

หลินหยางไม่ได้สนใจ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

"คุณกล้ามองข้ามคำพูดของผม?" เติ้งเหลยเริ่มร้อนใจ รีบตะคอกเสียงดังอีกครั้ง

"ลุย!" ดูเหมือนหัวหน้าไม่ยอมรออีกต่อไปแล้ว เขาโบกมือโดยตรง

ทันใดนั้น ทุกคนพุ่งเข้าไปทางหลินหยาง เติ้งเหลยทั้งสี่คนพร้อมกัน

"ว๊าย! !"

ชวี่ฉิงตกใจจนกรี๊ด

ลมหายใจของจางหยาหยุดชะงัก

เติ้งเหลยตั้งท่าเตรียมสู้ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มหายไป แววตาเคร่งขรึม

หลินหยางโดนกระทืบจนล้ม งั้นถึงเวลาที่เขาควรจะลงมือแล้ว

ทว่าทันทีที่เติ้งเหลยเพิ่งตั้งท่า มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้นจากด้านข้าง

"ฮึ่ม พูดดีด้วยไม่ชอบ ต้องให้ใช้กำลัง! ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกับพวกคุณแล้ว!"

หลินหยางตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ก้าวเท้าพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า เหวี่ยงหมัดใส่โจรที่อยู่ด้านหน้าสุดโดยตรง

ปัง!

เสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้น

โจรคนนั้นล้มลงพื้นทันที ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก

"อะไร?" หัวหน้าคนนั้นตกใจ

เติ้งเหลยก็มองตาค้างเช่นกัน คิดว่าตนเองตาฝาด

หมัดเดียวสามารถล้มยอดฝีมือคนหนึ่ง…

บ้าเกินไปแล้วมั้ง…

หลินหยางลงมืออย่างรวดเร็วและดุดัน

ร่างกายพริ้วไหวอยู่ในกลุ่มคน ร่ายรำทั้งหมัดและเท้ารัวใส่คนที่เข้าใกล้ตนเองราวกับปืนกล

ปังปังปังปัง…

เสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้นไม่หยุด เห็นเพียงร่างของโจรลอยกระเด็นออกไปทีละคน ล้มลงพื้นไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก และยังมีบางคนถึงขั้นหมดสติไปโดยตรง

หัวหน้าเบิกตากว้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"เกิดอะไรขึ้น?"

เติ้งเหลยก็มองตาครั้งเช่นกัน

เขากำลังรอหลินหยางพลาดท่า ตนเองจะได้ใช้โอกาสนี้สวมบทเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงาม เอาชนะใจผู้หญิง

แต่ดูเหมือนเขาคิดไปเองทั้งหมด

หลินหยางไม่เพียงไม่เสียท่า ในทางกลับกันยังช่วยเติมเต็มให้เขา

ชวี่ฉิงและจางหยามองดูการต่อสู้ของหลินหยางด้วยความตกตะลึง พูดอะไรไม่ออกสักคำแล้ว

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที บนพื้นโดยรอบนอนเต็มไปด้วยกลุ่มโจร

พวกเขาบางคนกุมหน้าอกบางคนกุมศีรษะ แต่ละคนนอนคร่ำครวญอยู่บนพื้นไม่หยุด สูญเสียทักษะการต่อสู้ไปอย่างสมบูรณ์

"หา?"

หัวหน้าคนนั้นก้าวถอยหลังสองก้าว ไม่สามารถยอมรับภาพที่เกิดขึ้น

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งก้าวถอยหลัง มีร่างของคนคนหนึ่งไปยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

คนคนนั้นคือหลินหยาง+

ความเร็วระดับนี้มันยังไงกันแน่?