บทที่ 1077 รนหาที่ตาย!

"นี่! ผมจะบอกคุณ! ทางที่ดีคุณรีบไสหัวไปดีกว่า! ผมมองแผนของคุณกับหลินหยางออกนานแล้ว! ถ้าไม่อยากตายก็รีบไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้น ผมเป็นคนลงมือไม่รู้จักแยกแยะหนักเบา!" เติ้งเหลยแหกปากตะโกนเสียงดังโดยตรง

"หืม?"

ผู้ชายคนนั้นมองเติ้งเหลยด้วยความประหลาดใจ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบ ถามด้วยความไม่เข้าใจ "คนบ้าคนนี้มาจากไหน?"

"คุณพูดอะไรนะ?" เติ้งเหลยโมโห "คุณกล้าว่าผมเหรอ?"

"มีปัญหา?" คนคนนั้นยิ้มเล็กน้อย

"ไอ้สารเลว!"

เติ้งเหลยตะคอกด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปพร้อมกับยกเท้าถีบใส่ท้องของคนคนนั้น

แต่วินาทีต่อมา

ปัง!

มีร่างของคนคนหนึ่งลอยกระเด็นออกไป…

"หา?"

จางหยา ชวี่ฉิงเบิกตากว้างมองเติ้งเหลยที่นอนกลิ้งอยู่บนดินโคลน

"พี่เติ้งเหลย"

ชวี่ฉิงรีบวิ่งเข้าไปประคองเขาลุกขึ้น

"ผมไม่เป็นไร" เจิ้งเหลยรีบลุกขึ้น แต่หน้าอกยังคงมีอาการปวด

เช่นเดียวกัน เติ้งเหลยก็แอบตกใจไม่น้อย

เกิดอะไรขึ้น? คนพวกนี้เป็นพวกเดียวกับหลินหยางไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงร้ายกาจแบบนี้? เขามองไม่เห็นการจู่โจมของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าความเร็วของอีกฝ่ายอยู่เหนือจินตนาการของเขา

ถ้าหากเป็นพวกของหลินหยาง หลินหยางจะไปเชิญคนที่ร้ายกาจแบบนี้มาจากไหน?

"หลินหยาง เกิดอะไรขึ้น?"

เติ้งเหลยหันไปตะคอกใส่หลินหยางอย่างกะทันหัน

"ผมจะไปรู้ได้ยังไง!"

"หรือว่าเขาไม่ใช่…"

"พรรคพวกที่คุณพูดถึงเป็นแค่สิ่งที่คุณจินตนาการขึ้นมาเอง ผมเคยบอกไปแล้ว ผมไม่รู้จักพวกเขา คุณคิดมากเกินไปแล้ว" หลินหยางส่ายหัว

"คุณ…"

เติ้งเหลยกัดฟันแน่น รู้สึกร้อนใจมาก

ด้วยการโจมตีเมื่อกี้ เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าคนคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหลินหยาง

หรือว่าตนเองคาดเดาผิด นี่ไม่ใช่นักแสดง?

แต่เมื่อกี้หลินหยางสามารถจัดการคนพวกนั้นได้ยังไง?

เขาคงไม่ได้เป็นยอดฝีมือในยุทธภพอะไรแบบนั้นหรอกมั้ง?

เติ้งเหลยไม่มีทางเชื่อ

ด้วยสารรูปอย่างหลินหยาง เขาสามารถสู้กับคนสิบคน?

"เติ้งเหลย ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?" ในตอนนั้นเอง จางหยาถามด้วยความระมัดระวัง

"ไม่ต้องห่วง เสี่ยวหยา เมื่อกี้ผมประมาทเกินไปหน่อย อันที่จริงหมอนี่ไม่ได้ร้ายกาจอะไรแบบนั้น ให้ผมจัดการเอง!" เติ้งเหลยรีบเค้นรอยยิ้ม ท่าทางของเขาดูมั่นใจมาก ผลักชวี่ฉิงหลบไปด้านข้าง ตั้งท่าเตรียมสู้กับคนคนนั้นเพียงลำพัง

"หืม? ไม่ได้ร้ายกาจอะไรแบบนั้น? เหมือนผมกำลังโดนดูถูก?"

ผู้ชายตาเดียวยิ้มเล็กน้อย "ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมคงต้องแสดงให้คุณเห็นว่าอะไรคือความสามารถที่แท้จริง ไม่อย่างนั้นผมคงเสียหน้าแย่"

ทันทีที่พูดจบ

ฟิ้ว!

ผู้ชายตาเดียวพุ่งเข้าไปหาเติ้งเหลยอย่างกะทันหัน

กลิ่นอายที่แข็งแกร่งของเขาทำให้รู้สึกตกใจ

ถึงแม้วิทยายุทธของเติ้งเหลยก็ถือว่าไม่เลว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลที่แข็งแกร่งแบบนี้ เขาตอบสนองทันเลย? ตอนที่มองเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน พบว่าอีกฝ่ายมายืนอยู่ตรงหน้าของตนเองเรียบร้อยแล้ว ในขณะเดียวกันก็เหวี่ยงฝ่ามือใส่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าที่ชัดเจนดังขึ้น

เติ้งเหลยโดนตบจนตัวหมุนอยู่ที่เดิมหนึ่งรอบ หลังจากนั้นล้มลงไปบนพื้นอย่างแรง มีเลือดพร้อมกับฟันกระอักออกมาจากปาก สภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง

"หา?"

ชวี่ฉิงและจางหยาตกใจจนขวัญหาย

"ผมคิดว่าหมอนี่มีความสามารถอะไรเสียอีก คิดไม่ถึงว่าเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ น่าผิดหวัง ดูเหมือนบนตัวของพวกคุณไม่ได้มีของดีอะไรเลย"

ผู้ชายตาเดียวส่ายหัว ท่าทางดูผิดหวังมาก แต่ตอนที่สายตาของเขามองไปทางจางหยาและชวี่ชิง กลับมีประกายของความกระหายแลบผ่าน

"เด็กผู้หญิงสองคนนี้ถือว่าไม่เลว พอดีเลย ผมรออยู่ตรงนี้ก็น่าเบื่อ ให้ผู้หญิงสองคนนี้อยู่เป็นเพื่อนผมก็แล้วกัน ที่เหลือรีบไสหัวไป!" ผู้ชายตาเดียวยิ้มแล้วพูด

เติ้งเหลยที่อยู่บนพื้นลุกขึ้นยืน ได้ยินคำพูดประโยคนี้ตัวสั่นไปหมด เริ่มเกิดความรู้สึกที่จะถอยหนี

เขารู้ หมอนี่แข็งแกร่งกว่าตนเองไปเยอะมาก

ในสถานที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้ ถึงเขาโดนฆ่าตายก็ไม่มีใครรู้

"คุณคิดจะทำอะไร?"

จางหยากลัวจนตัวสั่น ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

ชวี่ฉิงหลบไปอยู่ที่ด้านหลังของเธอแล้ว

"ทำอะไร? เหอะ ก็อยากให้พวกคุณมาสนุกกับผมไง! นางแพศยา เดินมาหาผมอย่างเชื่อฟังดีกว่า อย่าทำให้ผมโมโห ไม่อย่างนั้นถ้าเจ็บตัวก็อย่าโทษผม!" ผู้ชายตาเดียวพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา