บทที่ 1087 ผมจัดการคนเดียว

"หมอเทวดาหลิน! คุณอย่าให้มันมากเกินไป!"

"คุณคิดว่าพรรคโบราณของเรากลัวคุณจริงเหรอ?"

"ในเมื่อไม่กลัว งั้นก็ลงมือเถอะ"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง หยิบเข็มเงินสีเลือดออกจากตรงเอวหลายเล่ม เสียบลงตรงข้อต่อบนร่างกาย

เพียงแค่ไม่กี่เข็ม กลิ่นอายของหลินหยางเปลี่ยนไปราวกับฟ้าดิน

คนของพรรคโบราณมองด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

"หมอเทวดาหลิน! ผมยอมถอยไม่ได้แปลว่ากลัวคุณ แต่ผมไม่อยากให้เรื่องระหว่างเรามันบานปลายมากเกินไป คุณเองก็น่าจะรู้ ถ้าเกิดสู้กันขึ้นมาจริง ถึงมีปิงชางจุนช่วย พวกคุณก็ไม่สามารถเอาชนะพวกเราได้อย่างแน่นอน และสุดท้ายมีแต่จะล้มตายกันทั้งสองฝ่าย คุณต้องการเห็นจุดจบแบบนี้เหรอ?" กงซุนต้าหวงมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"มันไม่มีทางจบแบบนี้แน่นอน!"

"ทำไมคุณถึงคิดแบบนี้!"

"เพราะพวกคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผม!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ผมจะบอกความจริงให้พวกคุณก็แล้วกัน ผมนี่แหละที่เป็นคนสั่งให้ลู่หน้งเฉาปล่อยข่าวล่อพวกคุณออกมา และเรื่องการตามหาสมบัติเป็นแค่เรื่องที่ผมจงใจวางเอาไว้!"

"อะไรนะ?"

ทุกคนเบิกตากว้าง

มีเสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"คุณจงใจล่อพวกเราออกมาที่นี่?" กงซุนต้าหวงขมวดคิ้วถาม

"ถูกต้อง!"

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?"

"ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"

หลินหยางยกแขนขึ้น เห็นเพียงเส้นเลือดบนแขนของเขาปูดขึ้น ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำ ส่วนดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่ชั่วร้าย

"ผมต้องการให้พวกคุณมารวมกันที่นี่เพื่อถอนรากถอนโคน! กำจัดโรคร้ายทั้งหมด! เจรจาอย่างสันติ? ผมไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้! ในเมื่อคุณกับผมเปิดศึกสู้กัน งั้นก็แสดงว่าไม่ตายไม่เลิก! วันนี้ผมและพรรคโบราณของพวกคุณ มีเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นที่สามารถเดินออกจากสระมังกรทมิฬ!"

ลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก

"บังอาจ!"

"หมอเทวดาหลิน! คุณใจกล้ามากเกินไปแล้ว!"

"ที่แท้คิดจะกวาดล้างพวกเรา? ฮึ่ม คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นเทพเหรอ?"

"ที่มาครั้งนี้ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือของพรรคโบราณ! คุณมีแค่คนเดียว ถึงรวมปิงชางจุนด้วยพวกเราก็ไม่กลัว!"

มีเสียงตะคอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยอดฝีมือของพรรคโบราณโมโหมาก

ตอนนี้แม้กระทั่งกงซุนต้าหวงก็ทนไม่ไหวแล้ว

เขาพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

"ดี! ดีมาก! หมอเทวดาหลิน! ดูเหมือนการถอยของผมเป็นการทำให้คุณดูถูกพวกเรา ในเมื่อคุณต้องการสู้ งั้นก็มาเลย!" กงซุนต้าหวงพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"กงซุน!" เสี้ยวไคเฟิงพูดเสียงเบา

"วันนี้ถ้าคุณไม่ฆ่าหมอเทวดาหลิน ถึงคุณสามารถรอดออกไปจากที่นี่ แต่ชื่อเสียงของคุณก็ต้องป่นปี้! คุณพิจารณาเอาเอง!" กงซุนต้าหวงหันไปพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เสี้ยวไคเฟิงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร หลังจากนั้นกัดฟันแน่น ไม่รู้ไปหยิบยามาจากไหนหนึ่งเม็ดโยนเข้าปากของตนเอง

ผ่านไปสักพัก สีหน้าที่ซีดเซียวของเสี้ยวไคเฟิงเริ่มมีสีเลือดปรากฏให้เห็นเล็กน้อย ราวกับพิษในร่างกายของเขาเริ่มถูกกดลงไปอีกครั้ง

เขาเดินไปหยุดอยู่ที่ด้านข้างของกงซุนต้าหวง พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นก็สู้เถอะ!"

"เสี้ยวไคเฟิง! คนอย่างคุณถูกจัดอยู่ในอันดับข้างหน้าของผม มันแสบตาเหลือเกิน!" ปิงชางจุนพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

สีหน้าของเสี้ยวไคเฟิงเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง กัดฟันพูด "ปิงชางจุน คุณอย่าได้ใจไป ผมเองก็กำลังต้องการคำชี้แนะจากคุณเหมือนกัน!"

"คุณไม่คู่ควรที่จะประลองกับผมตั้งแต่แรก แต่ในเมื่อหมอเทวดาหลินพูดแล้ว วันนี้ผมจะตัดหัวของคุณ ทำให้ผมก้าวขึ้นไปอยู่ในอันดับที่สูงกว่า"

ปิงชางจุนตะคอก เตรียมตัวชักกระบี่ออกมา

ทว่าหลินหยางที่อยู่ด้านข้างกลับห้ามเขา

"ปิงชางจุน ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ คนพวกนี้ผมจะจัดการคนเดียว!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"อะไรนะ?" ปิงชางจุนตกตะลึง

จัดการคนเดียว?

หมอเทวดาหลินคงไม่ได้บ้าไปแล้วมั้ง?

นี่เป็นถึงผู้นำและสมาชิกระดับสูงของพรรคโบราณ! นอกเหนือจากนี้ยังมียอดฝีมือผู้ปราดเปรื่องอันดับแปดอีกคน!

สถานการณ์แบบนี้ ถึงเป็นปิงชางจุนก็ต้องหันหลังแล้ววิ่งหนีทันที

มันไม่มีโอกาสชนะแม้แต่นิดเดียว

นอกจากคนทั้งสองร่วมมือกัน ถึงมีโอกาสสู้กันได้อย่างสูสี

ทว่าหลินหยางกลับพูดคำพูดแบบนี้ออกมา…

จองหอง!

จองหองมาก!

ถึงปิงชางจุนเคยได้รับคำชี้แนะจากความแข็งแกร่งของหลินหยาง เขาก็ยังรู้สึกว่าหลินหยางจองหองมากเกินไปแล้ว!

"หมอเทวดาหลิน ผมขอแนะนำคุณอย่าฝืนดีกว่า! ไม่อย่างนั้นคนที่เสียเปรียบมีแต่จะเป็นคุณ! ยังไม่ต้องพูดถึงความแข็งแกร่งของพรรคโบราณ! เฉพาะกงซุนต้าหวงและเสี้ยวไคเฟิง คุณจะรับมือพวกเขาสองคนที่ร่วมมือกันยังไง?" ปิงชางจุนหันหน้ามาพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม ต้องการพูดเกลี้ยกล่อมหลินหยาง