บทที่ 1100 คุณแพ้แล้ว

แต่สายตาของผู้คนส่วนใหญ่มองไปทางหลินหยาง

หมอเทวดาหลินแข็งแกร่งมากถึงขนาดนี้ ถ้าหักยอมจำนนต่อเขา…แบบนี้เท่ากับสามารถรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้หรือเปล่า?

"บัดซบ! กล้ายอมแพ้ศัตรูต่อหน้าผม! พวกคุณมันรนหาที่ตาย!"

กงซุนต้าหวงโกรธจนถึงขีดสุด ส่งเสียงคำรามพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาคนทรยศพวกนั้น

แต่ตอนที่เขาเพิ่งเข้าใกล้ หลินหยางพุ่งตัวออกมาพร้อมกับชกหมัดไปทางกงซุนต้าหวงอย่างกระทันหัน

บนหมัดของเขาถูกปกคลุมด้วยพิษที่รุนแรงและกำลังภายใน ปะทะเข้ากับหมัดของกงซุนต้าหวง ร่างกายลอยกระเด็นออกไปจนเกือบล้มลงบนพื้นทันที

ผู้คนที่อยู่โดยรอบส่งเสียงฮือฮาไม่หยุด

"พวกเขาเป็นคนของหยางหัวแล้ว จะปล่อยให้คุณกงซุนต้าหวงบอกอยากฆ่าก็ฆ่าได้ยังไง?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"คุณ…" กงซุนต้าหวงรู้สึกโมโหมาก

หลินหยางหันหน้าไปมองพวกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น "ที่ผ่านมาผมฆ่าทุกคนที่ยอมแพ้ต่อผม แต่ผมรู้ว่าพวกคุณเองก็ไม่มีทางเลือก ทำเพื่อหวังเอาชีวิตรอด! เพราะเหตุนี้ผมสามารถให้อภัยพวกคุณ หวังว่าพวกคุณสามารถซื่อสัตย์ต่อผมอย่างที่พูด! ไม่อย่างนั้น พวกคุณต้องเผชิญหน้ากับวิธีการที่น่ากลัวกว่าของกงซุนต้าหวง"

"หมอเทวดาหลินวางใจได้ พวกเราจะจงรักภักดีต่อคุณ!"

ทุกคนรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่ง

"ดี! พวกคุณถอยไปผมจะปกป้องพวกคุณเอง" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"หมอเทวดาหลิน พวกเราไม่ต้องช่วยคุณเหรอ?"

คนทั้งกลุ่มถามด้วยความระมัดระวัง

"สถานการณ์แบบนี้ พวกคุณเข้าร่วมก็มีแต่ตายเท่านั้น! ได้ไม่คุ้มเสีย ในเมื่อผมสามารถสู้ได้ก็ไม่จำเป็นต้องถึงมือพวกคุณ ถอยไป" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ได้ยินคำพูดประโยคนี้ คนทั้งกลุ่มรู้สึกโล่งอก

คนของพรรคโบราณที่อยู่โดยรอบเริ่มรู้สึกสับสน

นี่ก็คือหมอเทวดาหลินเหรอ?

เมื่อเทียบกับกงซูนต้าหวงที่ต้องการให้ตนเองไปตายอย่างเดียว ไม่รู้ว่าหมอเทวดาหลินสูงส่งกว่ากี่เท่า

ชั่วขณะผู้คนก้มหน้าลง เริ่มครุ่นคิด ไม่หลงเหลืออารมณ์ของความวู่วามที่ต้องการฆ่าหลินหยางอีกแล้ว

ใครถูกใครผิด มีหรือที่คนพวกนี้ไม่สามารถแยกแยะ…

"จัดการซิ! พวกคุณจะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม? ฆ่าเขาเดี๋ยวนี้! เขาสู้มานานขนาดนี้ สภาพร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้ว ร่างดวงดาวโดยกำเนิดของเขาก็เริ่มอ่อนแรง! นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดในการฆ่าเขา! ลุย! จัดการเขาเดี๋ยวนี้!"

กงซุนต้าหวงกวาดสายตามองผู้คนโดยรอบ ส่งเสียงคำรามอย่างต่อเนื่อง

แต่ครั้งนี้…ไม่มีใครพุ่งเข้าไปหาหลินหยาง

"คุณกงซุน ตอนนี้คุณจำเป็นต้องนำด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้น…ไม่มีใครเข้าไปแน่นอน" สมาชิกอาวุโสคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดเสียงเบา

"ผม…ผมเข้าไปเอง?" กงซูนต้าหวงรู้สึกอึ้ง

"ถ้าหากคุณไม่ไป ขวัญกำลังใจของทุกคนจะตกต่ำลง!" สมาชิกอาวุโสคนนั้นพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

กงซุนต้าหวงได้ยินคำพูดประโยคนี้ กัดฟันแน่น

"ดี! ผม…ผมไป!"

แต่ในขณะที่เขากำลังลังเล หลินหยางพุ่งเข้ามาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างกะทันหัน

"หา?"

กงซุนต้าหวงตกตะลึง

หลินหยางสามารถเข้าใกล้เขาได้อย่างง่ายดาย!

แสดงว่าคนของพรรคโบราณไม่ได้หยุดเขา!

กงซูนต้าหวง! สูญเสียความเชื่อมั่นจากทุกคนอย่างสมบูรณ์แล้ว

เมื่อไหร่ที่สูญเสียความเชื่อมั่น มีเหตุผลที่จะไม่แพ้ด้วยหรือ?

เพี๊ยะ!

เห็นเพียงมือของหลินหยางพุ่งออกไปคว้าคอของกงซุนต้าหวงอย่างกระทันหัน หลังจากนั้นยกสูงขึ้น

"กงซุนต้าหวง คุณแพ้แล้ว! พรรคโบราณ! แพ้แล้ว!"

กงซุนต้าหวงโดนจับ!

ทุกคนเบิกตากว้างมองภาพนี้ไม่กระพริบตา

การเคลื่อนไหวของหลินหยางเร็วมาก

แม้กระทั่งกงซุนต้าหวงก็คาดคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าหลินหยางสามารถเข้าใกล้เขาได้ในพริบตา คนของพรรคโบราณนับไม่ถ้วนในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเครื่องประดับ

"ช่วยด้วย! รีบ…รีบช่วยผมด้วย!"

กงซุนต้าหวงตะโกนด้วยความร้อนใจ

"ปล่อยคุณกงซุน!"

"หมอเทวดาหลิน! คุณอย่าทำตัวอวดดีให้มันมากเกินไป!"

ยอดฝีมือของพรรคโบราณเริ่มพากันพุ่งเข้าไป

ถึงแม้ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ไว้วางใจกงซุนต้าหวง แต่ก็ยังมีผู้คนไม่น้อยที่ยังซื่อสัตย์ต่อกงซุนต้าหวงเช่นกัน

หลินหยางกวาดสายตามองคนที่พุ่งเข้ามา ส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา ออกแรงคิดจะบีบคอของกงซุนต้าหวงให้ตายโดยตรง

ทว่าในตอนนั้นเอง

ปัง!

มีพลังสายหนึ่งระเบิดระหว่างกงซุนต้าหวงและหลินหยาง

เหมือนกับระเบิดเกิดการระเบิด

ถึงแม้หลินหยางมีร่างดวงดาวโดยกำเนิด ร่างกายอยู่ยงคงกระพัน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพลังของเขาไร้ขีดจำกัด เผชิญหน้ากับกองกำลังที่ยุ่งเหยิงและน่ากลัวแบบนี้ เขาเองก็เริ่มต้านไม่ไหว แขนของเขาเริ่มสั่นและคลายออกเล็กน้อย

กงซุนต้าหวงอาศัยโอกาสนี้กระชากคอของตนเองกระโดดถอยหลัง บนคอของเขามีรอยนิ้วมือที่น่ากลัวของหลินหยางปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

แต่เขาไม่สนใจ ยังคงกระโดดถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง

"ปกป้องผม!"

กงซูนต้าหวงส่งเสียงคำราม