บทที่ 1101 ประธานหลิน โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วย!

รถเบนซ์แล่นบนทางหลวงด้วยความเร็วมากกว่า 200 หลา โชคดีที่คนขับมีทักษะในการขับขี่ที่ดีและเขาสามารถผ่านการจราจรได้โดยไม่มีอุบัติเหตุใดๆ แต่ก็ทำให้เจ้าของรถหลายคนและคนบนทางเดินเหงื่อออกและสาปแช่ง

"เร็ว! ขับเร็ว! ขับเร็วขึ้นอีก!"

กงซุนต้าหวงบนรถใช้เข็มกับตัวเองเพื่อหยุดเลือดไหล

"คุณกงซุน ผม...ผมขับเร็วที่สุดแล้ว ถ้าเร็วกว่านี้...รถจะคว่ำ..." คนขับตื่นตระหนก สองมือของเขาจับพวงมาลัยแน่น พูดเสียงสั่น

"รถคว่ำแล้วค่อยว่ากัน! เร็ว ขับเร็วกว่านี้หน่อย!" กงซุนต้าหวงตะโกน

ตอนนี้เขาเหมือนไก่ที่ตื่นตระหนก

เขาไม่รู้ว่าหมอเทวดาหลินจะตามมาทันเมื่อไหร่

"คุณกงซุน คุณจะไปไหน?"

คนขับถามด้วยตัวสั่นๆ

กงซุนต้าหวงผงะ ขมวดคิ้วคิด สีหน้าของเขาย่ำแย่

ในเวลานี้เขาไปที่ไหนได้บ้าง?

กลับพรรคโบราณหรอ?

คนพรรคโบราณถูกระดมพลไปที่สระมังกรทมิฬหมดแล้ว ตอนนี้พรรคโบราณว่างเปล่า แม้ว่าจะกลับไปแต่ก็คงขวางหลินหยางไว้ไม่ได้อยู่ดี! ถึงตอนนั้นถ้าหลินหยางตามมาฆ่าที่พรรคก็คงตายสถานเดียว

ทำยังไงดี?

ตอนนี้ควรทำยังไงดี?

กงซุนต้าหวงตัวสั่น เหงื่อออก

ทันใดนั้น

เอี๊ยด! ! !

รถเบรกกะทันหัน และยางถูพื้นส่งเสียงเสียดหู

กงซุนต้าหวงโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขารีบพยุงเก้าอี้ที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วยมือเดียว สุดท้ายก็ไม่หลุดออกไป

หลังจากรถมั่นคงเขาก็ตะโกนด่าเสียงดัง: "คุณทำอะไร? ใครบอกให้คุณหยุดรถ?

คนขับรถไม่พูดอะไร เขาเบิกตากว้างและชี้ไปด้านหน้า

กงซุนต้าหวงเงยหน้าขึ้นไปมองและพบว่ารถของตัวเองถูกบังคับให้หยุดโดยรถหลายคัน

"คนจากหยางหัวหรอ?"

กงซุนต้าหวงอึ้ง

"สบายใจได้ คุณซุน พวกเราไม่ใช่คนจากหยางหัว พวกเรามาช่วยคุณ!"

ประตูรถเปิดออก ชายสวมแว่นกันแดดพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินหยางมาถึงด้วยการเดิน

แม้ว่าการขับรถจะประหยัดแรงงานแต่ความเร็วก็ไม่เร็ว ในขณะนี้หลินหยางกำลังวิ่งด้วยสุดกำลังของเขาและมันง่ายมากสำหรับความเร็วที่จะเกิน 200 หลา

แต่เมื่อเขาเจอรถของกงซุนต้าหวง มันก็ว่างเปล่าแล้ว

หลินหยางเหลือบมองที่รถ จากนั้นมองไปที่กล้องวงจรปิดที่อยู่ไม่ไกล และหยิบโทรศัพท์โทรหาหม่าไห่

"ให้คนตรวจกล้องวงจรปิดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 209 ผมอยากรู้ว่ากงซุนต้าหวงไปที่ไหน"

"ประธานหลินรอสักครู่ ผมจะจัดการให้!"

หม่าไห่ตัดสาย หลินหยางซื้อบุหรี่หนึ่งซองในร้านเล็กๆ ข้างๆ เขา จุดบุหรี่หนึ่งอัน และรออย่างเงียบๆ

"หมอเทวดาหลิน!"

โชหมิ่งและปิงชางจุนตามมา

"ลำบากแย่เลยพวกคุณพักผ่อนก่อน เรื่องที่เหลือผมจะจัดการเอง" หลินหยางพูด

"หมอเทวดาหลิน เหมือนว่าวันนี้คุณจะต้องจัดการกงซุนต้าหวงให้ได้หรอ?" ปิงชางจุนอดพูดไม่ได้

"ถ้ากงซุนต้าหวงไม่ตาย หลังจากนี้ผมคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข! วันนี้ผมจะถอนราดถอนโคนเขา" หลินหยางพูดอย่างดุเดือด

ปิงชางจุนพยักหน้า มองหลินหยางและพูด: "ผมไม่คิดว่าความแข้งแกร่งของหมอเทวดาหลินจะแข็งแกร่งขนาดนี้ การต่อสู้ของผมก่อนหน้านี้ หมอเทวดาหลินแสดงความเมตตา ปิงชางจุนจะจำเอาไว้"

"คุณทดแทนมันแล้ว ไม่ต้องติดหนี้อะไรผม"

"หมอเทวดาหลิน ผมมีเรื่องที่อยากขอร้อง"

"อะไร?" หลินหยางมองเขา

ปิงชางจุนลังเลเล็กน้อย จากนั้นเขาก็โค้งคำนับ: "หมอเทวดาหลินโปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วย!"

"อะไรนะ?" หลินหยางตกใจ

โชหมิ่งข้างๆ ตกใจเช่นกัน