บทที่ 111 ตัดความสัมพันธ์

"น้องจาง! การตบหน้าครั้งนี้เพียงเพื่อชดเชยการเสียหน้าของแต่ละตระกูลเท่านั้น!" หร่านจ้ายเซียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ชดเชยกันเสียหน้า? แล้วใครจะเป็นคนให้หน้าตระกูลจาง?" ผู้เฒ่าจางตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด

"เรื่องนั้นผมไม่รู้!"

หร่านจ้ายเซียนส่งเสียงฮึ่ม

วันนี้เขาคงจะต้องการฉีกหน้าผู้เฒ่าจางให้ได้

"ได้! ได้! ได้! ทุกคนลงมือเลย! ลงมือ! วันนี้ถึงฉันจะต้องติดคุกก็ไม่มีทางปล่อยคนพวกนี้ไป!" ผู้เฒ่าจางลุกขึ้นมาตบโต๊ะแล้วพูดเสียงดัง

คนของตระกูลจางก็ทนไม่ไหวแล้ว แต่ละคนพร้อมที่จะลงมือ

แต่ในตอนนั้นเอง

กึก!

มีเสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้น

เห็นเพียงคุณนายจางก้าวออกมาข้างหน้า

"ทุกคนที่แซ่จางฟังให้ดี ถอยออกไปให้หมด!"

เห็นภาพนี้แล้วฝีเท้าของคนของตระกูลจางหยุดชะงักลง เบิกตากว้างมองไปทางคุณนายจาง

"คุณทำอะไรของคุณ?" ผู้เฒ่าจางตะคอก

หญิงชรากวาดสายตามองไปทางชายชราแวบหนึ่งแล้วไม่ได้สนใจอะไรอีก หลังจากนั้นหันไปมองคนที่อยู่โดยรอบแล้วพูดอย่างเชื่องช้า "ในเมื่อทุกคนก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว งั้นฉันมีเรื่องอยากจะประกาศให้ทุกคนรู้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงที่ชื่อซูเหยียน! ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลจางอีก!"

"คุณยาย!"

"แม่!"

ซูเหยียนและจางชิงหยู่ตกตะลึงแล้ว

หลังจากเข้ามาในห้องโถง หลินหยางเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านข้างโดยหันหลังให้กับนายท่านเหิง หลังจากนั้นรินชาให้ตัวเองแล้วนั่งดื่มโดยไม่สนใจคนอื่น

"ภายในสิบวินาที ถ้าหากคุณไม่สามารถให้เหตุผลที่ผมต้องปล่อยคุณไป ผมรับรองหลังจากที่กลับไปถึงสำนักงาน คุณจะต้องตายอย่างน่าอนาถแน่นอน" นายท่านเหิงพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ เขากำหมัดแน่น ทำท่าเหมือนพร้อมที่จะสยบหลินหยางทุกเมื่อ

เขาไม่มีความอดทนมากพอที่จะเล่นกับหลินหยาง ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะไม่อยากมีปัญหากับตระกูลจางมากเกินไป มีเหรอที่เขาจะเข้ามา?

ได้แล้ว หลินหยางยังคงไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากตรงหน้าอกแล้ววางลงบนโต๊ะ

ในแววตาของนายท่านเหิงปรากฏให้เห็นความสับสน เขาลังเลอยู่สักพักสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไป

"ผมหวังว่าคุณจะสามารถช่วยผมปกปิดสถานะของผม เนื่องจากมีเหตุผลบางประการ ตอนนี้ผมยังไม่สามารถให้คนอื่นรู้เรื่องพวกนี้ หวังว่าคุณจะเข้าใจ เจ้าหน้าที่เหิง" หลินหยางดื่มชาแล้วพูด

"เหอ คนอย่างคุณจะไปมีสถานะอะไร มันก็แค่หนังสือรับรองไม่ใช่เหรอ? หรือมันจะทำให้ผมตกใจกลัว?" ไคเหิงหยิบหนังสือเล่มเล็กขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร

ไคเหิงขมวดคิ้วจ้องมองหน้าปกของหนังสือเล่มนั้นสักพัก หลังจากนั้นเปิดดูอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่เปิดไปหน้าแรก ลมหายใจของเขาแทบจะหยุดชะงัก

"คุณ…มาจากที่ไหน?"

เขาถามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

"เยี้ยนจิน" หลินหยางวางแก้วชาลง

ร่างกายของไคเหิงสั่นสะท้าน

"ยังจะไปหรือเปล่า?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

สีหน้าของไคเหิงมีการเปลี่ยนแปลงไม่หยุด สุดท้ายสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดเสียงเบา "ได้ ครั้งนี้คิดเสียว่าผมเข้าใจผิด! แต่ผมหวังว่าคุณจะไม่มายุ่งกับตระกูลไคของเราอีก"

"อันที่จริงตระกูลไคของคุณต่างหากที่มายุ่งกับผม" หลินหยางส่ายหัว "ถ้าหากผมต้องการเล่นงานตระกูลไคจริง ผมคิดว่าตอนนี้มณฑลกวงหลิวน่าจะไม่มีตระกูลไคอยู่แล้ว"

"พูดจาอวดดีใช้ได้! คุณอาศัยชื่อในนามประธานสมาคมการแพทย์? คุณอาศัยที่ชนะแพทย์เกาหลี? ฮึ่ม หมอเทวดาหลิน ถ้าหากคุณจะพึ่งพาของสิ่งนี้อย่างเดียว เกรงว่าคงทำอะไรตระกูลไคของผมไม่ได้หรอก" ไคเหิงพูดด้วยความโกรธ

ตระกูลไคอยู่ในมณฑลกวงหลิวมานานขนาดนี้ มีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน มีตระกูลเก่าแก่ตระกูลไหนบ้างที่กล้าประกาศว่าสามารถทำอะไรตระกูลไค ก็แค่หมอการแพทย์แผนจีนคนหนึ่งจะมีอิทธิพลมากแค่ไหน?

"ผมไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น"

"แล้วคุณอาศัยอะไรมาพูดจาเอาแบบนี้?"

"ก็อาศัยพวกคนที่เดินทางมาจากเมืองเจียงเฉินที่อยู่ด้านนอกไม่ได้มาเพราะซูเหยียน แต่มาเพราะผม!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

ร่างกายของไคเหิงสั่นสะท้าน แววตาแข็งทื่อ

ที่แท้…หมอเทวดาหลินคนนี้ก็คือประธานหยางหัวกรุ๊ป!

ถ้าหากเป็นแบบนั้น สถานการณ์ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

อย่างไรก็ตามอิทธิพลของหยางหัวกรุ๊ปน่ากลัวมาก

ไม่ว่าจะเป็นยารักษาโรคเส้นเลือดในสมองตีบหรือโรคโพรงจมูกอักเสบ ล้วนแต่เป็นยาตัวใหม่ที่สามารถสั่นคลอนโลกทั้งใบ มีความเชื่อมโยงกับห่วงโซ่ของเศรษฐกิจขนาดใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นที่สนใจของเบื้องบน