บทที่ 110 วุ่นวาย

ผู้เฒ่าจางกัดฟัน โบกมือ: "ผมจางจงหัวทำไม่ได้จริงๆ! คุณหร่าน ในเมื่อเราคุยกันดีๆ ไม่ได้ งั้นพวกเราก็มาลองกันสักตั้ง!"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของคนรอบๆ ก็เปลี่ยนไป

"ผู้เฒ่า คุณบ้าไปแล้วหรอ?" คุณนายจางตกใจหน้าซีด รีบเข้าไป: "ลูกพี่หร่าน คุณอย่าไปสนใจเลย เขาอารมณ์ร้อนเกินไป! ฉันขอโทษคุณแทนเขา!"

"ผมเข้าใจสภาพจิตใจของจงหัวในตอนนี้ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็พูดได้แค่ว่าผมต้องขอโทษเขาด้วย" หร่านจ้ายเซียงพูดอย่างเรียบเฉย

จางจงหัวต้องการปกป้องคนของเขา เขาเองก็เช่นนี้ ใครเวลานี้ใครก็เอากันไม่ลง!

ผู้เฒ่าจางไม่พูดใดๆ แค่มองไปทางหลินหยาง

"เจ้าหนู ขอโทษด้วย ผมมันไร้ประโยชน์..." ผู้เฒ่าพูดเสียงแหบ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ

"ไม่ ผู้เฒ่า คุณทำได้ดีแล้ว!"

หลินหยางพูด: "แต่น่าเสียดาย วันนี้ไม่มีใครสามารถเอาตัวผมไปได้! อาสามของตระกูลไคก็ไม่สามารถทำได้ หร่านจ้ายเซียงเช่นกัน! วันนี้เป็นวันเกิด ผมจะฉลองกับคุณ!"

เมื่อสิ้นเสียงนี้ ห้องโถงก็เงียบไปครู่หนึ่ง

บ้าไปแล้ว!

มันไปแล้วจริงๆ!

สมองของทุกคนเหมือนกับน้ำเดือด ร้อนผ่าวๆ

แม้แต่ผู้เฒ่าเองก็มีสีหน้าตกใจ มองหลินหยางด้วยความอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อในคำพูดของเขา

หลินหยางกลับนั่งลงอย่างสบายๆ สายตาของเขาลึกและไร้ซึ่งคลื่นใดๆ

ราวกับว่าคำพูดเมื่อกี้เป็นเพียงคำทักทายธรรมดาๆ!

เกินไปแล้ว!

นี่มันมากเกินไปแล้ว!

คนตระกูลไค ตระกูลเยว่โกรธควันขึ้น

"เด็กนี่อวดดีจริงๆ!"

"เฮอะ ก็แค่พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

"เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าร้องไห้เป็นยังไง!"

ความโกรธดังขึ้นมา

แขกหลายคนฟังคำพูดของหลินหยางต่อไปไม่ได้แล้ว

แม้แต่ผู้เฒ่าจางก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจะมั่นใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดีได้ยังไง?

เขาคิดว่าเขาเป็นใคร?

แค่ลูกเขยตระกูลซูคนหนึ่งเท่านั้น!

ในเวลานี้กลุ่มคนเดินเข้ามา นำโดยชายหนุ่มวัยกลางคน มีร่างกายสูงใหญ่ ดวงตาลึกซึ้ง จริงจัง

"นายท่านเหิงมาแล้ว!"

เสียงดังขึ้น

"นายท่านเหิง ไม่เจอกันนาน"

"นายท่านเหิง"

หลายคนทักทาย

แต่เขาแค่พยักหน้า จากนั้นก็เดินมายังหน้าสุด

"ลุงหร่าน" นายท่านเหิงพยักหน้า

"จัดการ" หร่านจ้ายเซียงพูดอย่างจริงจัง

"รับทราบ! !"

ไคเหิงโบกมือ: "จับตัวหลินหยาง ซูเหยียนและคนที่เกี่ยวข้องไปตรวจสอบ หาหลักฐาน อย่าให้มีเงื่อนงำใดๆ!"

"รับทราบ!"

หลายคนเดินตรงไปทางหลินหยาง

"พวกคุณทำอะไร?"

"ปล่อยพวกเรา!"

"หยุด!"

ซูกวง จางชิงหยูร้อนรน รีบเข้ามาขวางพวกเขา แต่แขนขาของทั้งสองจะใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาหรอ?

คนตระกูลจางมองอย่างเร่าร้อน

ในเวลานี้ แม้แต่หม่าไห่ก็ไม่กล้ายุ่ง ทำได้เพียงยืนอยู่อยู่ข้างๆ

"เฮอะ ผมอยากให้คุณรู้ว่าที่จริงแล้วจะมีคนนำตัวคุณไปได้ไหม!" ไคโม่จ้องหลินหยางและพูดด้วยรอยยิ้ม หรี่ตาลง

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ตะโกนออกมา

"รอก่อน"

"มีเรื่องอะไรค่อยพูดที่โรงพักละกัน" ไคเหิงพูดอย่างเย็นชา

"ถ้าต้องไปพูดที่นั่น ผมเกรงว่าจะสายไป!" หลินหยางส่ายหน้า

"เฮอะ! กล้าข่มขู่พวกเราหรอ?" ชายคนหนึ่งถ่มน้ำลายออกมา: "พวกอวดดีแบบคุณหน่ะ ผมเห็นมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว รอไปโรงพักก่อน ดูว่าจะยังกล้าทำอีกไหม"

"คุณแน่ใจหรอว่าจะเอาตัวผมไป? งั้น ผลลัพธ์หลังจากนี้คุณแน่ใจนะว่าจะรับมันได้?" หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"คุณ...ไอนี่ ผมกลัวคุณมั้ง!" ชายคนนั้นโมโหอย่างมาก จะเข้าไป

แต่ในเวลานี้ นายท่านเหิงก็ตะโกนออกมาทันใด: "เสี่ยวเฉิน ช้าก่อน..."

"หัวหน้า..."

"อย่ารีบร้อน!" ไคเหิงพูดอย่างเย็นชา: "ในเมื่อคนคนนี้พูดอย่างมั่นใจขนาดนี้ งั้นก็จะดูว่าเขาจะเล่นตุกติกอะไร!"

"ได้ ยังไงอีกสักพักเด็กนี่ก็คงไม่ได้พูดอะไรแล้ว ผมจะแจ้งจับในฐานะขู่เจ้าหน้าที่!" เสี่ยวเฉินโฒโห

ไคเหิงหรี่ตามองหลินหยาง: "พูดมา"

"พูดที่นี่น่าจะไม่สะดวก ผมเข้าไปคุยกับคุณละกัน" หลินหยางพูด