ตอนที่ 109
บทที่ 109 งานเลี้ยงวันเกิดนี้
October 21, 2026
เมื่อสิ้นเสียง อาวุโสคนผมหงอกและหน้าแดงก็เดินเข้ามาพร้อมกับขวดไวน์
ผู้เฒ่าอึ้ง เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามานั้น ใบหน้าของเขาตกใจและตื่นเต้นมาก: "ลูกพี่หร่านหรอ?"
"ผมเอง ฮ่าๆๆๆ น้องจาง พวกเราไม่เจอกันตั้งหลายปีใช่ไหม? วันนี้วันเกิดของคุณ พวกเรามาดื่มกันเถอะ ดู ผมเอาของที่คุณชอบดื่มมาด้วย!" หร่านจ้ายเซียนยิ้ม
ผู้เฒ่าจางยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขานั้นไม่เป็นธรรมชาติ
"แม่ นี่คือใคร?" ซูเหยียนหันหน้าไปถามจางชิงหยูอย่างทื่อๆ
"พ่อทูนหัวของไคเจียง!" จางชิงหยูพูดเสียงแหบ
พ่อทูนหัวของไคเจียง?
ซูเหยียนไม่ได้คาดหวังว่าคนนี้จะมีตัวตนเช่นนี้
สีหน้าขอเธอย่ำแย่ สองดวงตาของเธอจ้องไปที่อาวุโสคนนั้น
คนที่สามารถทำให้ปู่ของเธอเรียกว่าลูกพี่ได้ จะใช่คนธรรมดาที่ไหนกัน?
ไม่คิดว่าจู่ๆ ตระกูลไคจะมีบุคคลที่ร้ายกาจแบบนี้มาด้วย
สมบูรณ์แบบ
ผู้เฒ่าจางไม่คิดว่าตระกูลไคจะทำเช่นนี้ เหมือนว่าวันนี้จะไม่ผ่านไปง่ายๆ
เขามองไปที่ซูกวงและหลินหยางอย่างขอโทษ ใบหน้าของเขาหมดหนทาง
"พวกคุณเป็นอะไรไป?" หร่านจ้ายเซียงกวาดสายตาไปรอบๆ และถามออกมา ไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นหม่าไห่ ดวงตาทั้งสองของเขาเป็นประกาย: "เฮ้ นี่ใช่เฒ่าแก่หม่าหรือเปล่า? พวกเราเจอกันอีกแล้ว?"
"คุณหร่าน สวัสดี สวัสดี!" ใบหน้าของหม่าไห่มีรอยยิ้มที่ขมขื่น
"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?"
"โอ้ะ...มาอวยพรให้กับผู้เฒ่าหน่ะ"
"ดี ดี" หร่านจ้ายเซียงยิ้ม ดวงตาของเขามีแสงแปลกๆ
"ทั้งสองคนรู้จักกันหรอ?" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยความทุลักทุเล
"มีชะตากรรมซึ่งกันและกัน ตอนนั้นไปเจอเฒ่าแก่หม่าที่เมืองเยี่ยนจิง" หร่านจ้ายเซียงยิ้ม
"แม้ว่าจะเจอกันแค่ครั้งเดียว แต่หม่าไห่ก็ได้รับประโยชน์มากมาย" หม่าไห่พูดอย่างสุภาพ
หร่านจ้ายเซียงหัวเราะเสียงดัง
ไคเจียงข้างๆ ขยิบตาให้กับไคโม่
ไคโม่เข้าใจรีบเข้าไปพูด: "ปู่ทูนหัว ทวงความยุติธรรมคืนให้ผมด้วย"
"คุณทำอะไร? วันนี้เป็นวันเกิดของปู่จางของคุณ คุณทำอะไร?" หร่านจ้ายเซียงขมวดคิ้ว
"ไม่ใช่ปู่ทูนหัว ความจริงแล้วพวกเราได้รับความลำบาก!" ไคโม่พูดอย่างไม่พอใจ
คุณชายเยว่และคนอื่นข้างๆ พยักหน้า
"โอ้ะ? แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น? พวกคุณอธิบายให้ชัดเจน!" หร่านจ้ายเซียงถามด้วยความแปลกใจ
"ปู่ทูนหัว อย่างงี้..."
ไคโม่บอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสนามแข่งม้า แน่นอน มีบางเรื่องที่เสริมเติมแต่ แต่หลังจากที่ฟังแล้ว หร่านจ้ายเซียงก็โกรธกระทืบเท้าอย่างต่อเนื่อง
"น้องชาย มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ?" หร่านจ้ายเซียงถาม
สีหน้าของผู้เฒ่าจางไม่เป็นธรรมชาติ ยิ้ม: "ลูกพี่ นี่เป็นเรื่องของเด็มๆ พวกเราไม่ต้องเข้าไปยุ่งหรอก ปะ ดื่มกัน!"
"ดื่มอะไรกัน?" หร่านจ้ายเซียง: "น้องชาย อย่าว่าลูกพี่ไม่ให้เกียรติคุณนะ คุณจัดการเรื่องยังไง? อีกอย่าง นี่เป็นเรื่องของเด็กหรอ? นี่เป็นเรื่องของตระกูลไค เรื่องของตระกูลเยว่ เรื่องของมณฑลกวงหลิว และเป็นเรื่องของตระกูลจางของคุณ! ถ้าเกิดเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป จะเกิดผลกระทบแค่ไหนรู้ไหม? ทำไมคุณละเลยแบบนี้?"
"นี่..." ผู้เฒ่าจาง
"หลินหยางคือใคร?" หร่านจ้ายเซียงถามด้วยความโกรธ
"ปู่ทูนหัว เขา" ไคโม่ชี้ไปที่หลินหยาง
หร่านจ้ายเซียงกวาดสายตา เอ่ยปาก: "รีบแจ้งตำรวจ มีผู้ต้องสงสัยในการฉ้อโกงมากกว่าหนึ่งพันล้านหยวน คดีนี้ใหญ่มาก จะอยู่เฉยไม่ได้!"
"โอเค" คุณชายเยว่รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแจ้งตำรวจ
"ช้าก่อน!" ผู้เฒ่าจางตะโกนออกมา
"น้องชาย เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับตระกูลจางมากนัก ไม่มีทางสาวถึงคุณหรอก แต่คุณอย่าเข้ามายุ่ง ไม่งั้นผมจะจัดการเรื่องยาก" หร่านจ๋ายเซียงพูด
ผู้เฒ่าจางหน้ามืด
ดูแล้ว หร่านจ๋ายเซียงจะมั่นใจแล้ว
หากหร่านจ๋ายเซียงตัดสินใจแล้ว เหรงว่าเขาคงจะปกป้องหลินหยางได้ยาก
แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หม่าไห่ก็เดินขึ้นมาและพูดอย่างเย็นชา
"คุณหร่าน! คำพูดของคุณน่าสนใจได้ คุณหลินเป็นสามีของคุณผู้หญิงซู และคุณผู้หญิงซูก็เป็นหลานของคุณจาง เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับผู้เฒ่าจางได้ยังไง? อีกอย่างเรื่องนี้มีหลักฐานทั้งนั้น คุณจะมากล่าวหาว่าคุณหลินเล่นพนันอย่างนี้ นั้นก็แปลว่า ไคโม่และคนอื่นๆ ก็เอี่ยวด้วย แต่คุณบอกว่าพวกเขาไม่เกี่ยวหรอ? งั้นคุณหยิบหลักฐานออกมาหน่อย!"