บทที่ 1116 บอกให้คุกเข่าขอโทษ!

เขาไม่รู้ที่มาของผู้หญิงสองคนนี้อย่างชัดเจน และไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเล่นงานซูเหยียนด้วย

ในเมื่ออีกฝ่ายก้าวร้าวก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมือ

"พวกคุณพยุงผู้เฒ่าไปพักผ่อนข้างๆ" หลินหยางหันหน้าพูด

"รับทราบ รับทรายหมอเทวดาหลิน!"

คนตระกูลจางไม่กล้าพูดอะไรมาก รีบเข้าไปพยุงอาวุโสจางไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ

หลินหยางเอามือไขว้หลัง จ้องมองไปที่ผู้หญิงที่สวมแว่นกันแดด

"มาขอโทษผู้เฒ่าจางด้วยความจริงใจ แล้วผมจะลงโทษคุณไม่หนัก"

"ขอโทษหรอ?" ผู้หญิงที่สวมแว่นดำหัวเราะออกมา: "หมอเทวดาหลิน คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ฉันยังไม่เคยขอโทษใครมาก่อนเลยในชีวิตนี้ ฮ่าๆๆๆ!"

"คุณปฏิเสธงั้นหรอ?"

"ใช่ ฉันปฏิเสธ ถ้าคุณจะลงมือก็รีบทำเถอะ พวกเราจะแล้ว ถ้ายังเสียเวลาอีก พวกเราอาจจะถูกด่าได้" ผู้หญิงที่สวมแว่นดำหัวเราะออกมา

หลินหยางพยักหน้า: "เหมือนว่าต้องใช้ศิลปะการต่อสู้จัดการอย่างเดียวสินะ คุณเป็นผู้หญิง คุณเริ่มก่อนละกัน"

"หืม? คุณดูถูกผู้หญิงหรอ? หยุดประเมินคนอื่นต่ำไป ฉันให้คุณลงมือก่อน!" ผู้หญิงที่สวมแว่นดำหัวเราะออกมา

ท่าทางของเธอเย่อหยิ่งมาก

"ศิษย์น้อง..." ผู้หญิงนางฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองหน้าและพูด

แต่ผู้หญิงที่สวมแว่นดำตั้งใจจะเล่นงานหมอเทวดาหลิน เธอตัดบท: "ศิษย์พี่ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะสั่งสอนเขาให้ดู!"

เมื่อพูดจบ เธอก็ตั้งท่าสู้ ตะโกนใส่หลินหยาง: "เข้ามาหมอเทวดาหลิน! อย่าทำให้ฉันผิดหวัง!"

"ได้ ผมเคารพคุณ!"

หลินหยางพูดอย่างไร้อารมณ์และเดินเข้าไป...

พัฟ

เขาหายไปในทันที

"หืม?"

ลมหายใจของผู้หญิงที่สวมแว่นดำ แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบหลบตาและใช้หูฟัง เธอจับตำแหน่งของหลินหยางได้ทันทีและตะโกน: "ตรงนี้!"

เมื่อพูดจบ ศอกก็กระแทกอย่างแรง

แต่วินาทีถัดไป

บูม!

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

เกิดความเจ็บขึ้นมาทันใด

"อะไร?"

ผู้หญิงที่สวมแว่นดำลมหายใจสั่นไหว เห็นชัดเจนว่ากำปั้นของเธอถูกหมัดอีกอันหนึ่งกระแทกเข้าใส่ แรงที่พุ่งพล่านปกคลุมไปทั้งตัวของเธอ

นี่คือพลังที่เธอไม่สามารถต้านทานได้

ภายใต้แรงนี้ เหมือนว่าเธอจะกระเด็นถอยหลังเหมือนลูกกระสุน ทะลุกำแพงหลายชั้น จากนั้นก็หยุดลง

"อ๊า?"

ทุกคนตกตะลึง

สวนมีแต่ฝุ่น

ผู้หญิงที่สวมแว่นดำชนเข้ากับภูเขาปลอมจนแตก สภาพดูไม่ได้

"ศิษย์น้อง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ผู้หญิงนางฟ้ารีบลุกขึ้นและตะโกน

"ศิษย์พี่ ฉัน...ฉันไม่เป็นอะไร...ไม่เป็นไร...! !"

ผู้หญิงที่สวมแว่นดำลุกขึ้นและตะโกน แต่บาดแผลนั้นรุงรัง เธอเดินเซไปเซมาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเธอลุกขึ้นคนอื่นก็เห็นว่านิ้วทั้งห้าของเธอขาด มีบาดแผลที่น่าสยอสยอง เลือดไหลลงไม่หยุด ดูน่าสะพรึงกลัว

"มีแรงแค่นี้หรอ?"

หลินหยางมองผู้หญิงที่สวมแว่นดำ ส่ายหน้าพูด: "น่าผิดหวังจริงๆ"

"คุณ..."

เธอรีบร้อน กัดฟัน: "ฉันยังไม่แพ้! พวกเรามาสู้กันอีกที!"

"ถ้าคุณอยากตาย ผมก็จะสนองให้!"

ดวงตาหลินหยางเยือกเย็นและอาฆาต