บทที่ 1122 เจ็บปวด

"หมอเทวดาหลินต้องการพูดอะไร?" น่าหลานเทียนดึงสติกลับมา ถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"คุณไม่อยากกลายเป็นผู้ปราดเปรื่องที่มีป้ายเทียนเจียวคู่เหรอ?" หลินหยางเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย ใช้น้ำเสียงที่แหบแห้งถาม

คำพูดประโยคนี้แทบจะทำให้หัวใจของน่าหลานเทียนหยุดเต้น

"ป้าย…ป้ายเทียนเจียวคู่?"

"ทำไม? อยากเป็นหรือเปล่า? ถ้าหากคุณต้องการ ป้ายเทียนเจียวแผ่นนี้ก็เป็นของคุณ! คุณจะกลายเป็นผู้ปราดเปรื่องที่มีป้ายเทียนเจียวอันดับแปดและสิบทันที! นี่ล้วนแต่เป็นสิบอันดับแรก! มันหมายความว่าอะไร น่าหลานเทียน ผมคิดว่าคุณเองก็น่าจะรู้ดีมั้ง? ถึงเวลาคนทั้งประเทศจะไม่มีใครกล้าดูถูกคุณอีก ไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูกับคุณอีก ป้ายเทียนเจียวทั้งสองแผ่นเพียงพอที่จะทำให้ปัญหาของคุณหมดไป!" หลินหยางพูดต่อ

วิญญาณของน่าหลานเทียนแทบลอยออกจากร่าง

ภาพแบบนั้นเขาแทบจะไม่กล้าไปจินตนาการ

ป้ายเทียนเจียว! มันหมายถึงตัวแทนของอำนาจ!

"หมอเทวดาหลินจะมอบป้ายเทียนเจียวให้ผมจริงเหรอ?" น่าหลานเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามอดกลั้นความเร่าร้อนในใจแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"ถ้าคุณต้องการผมสามารถให้คุณ แต่ก่อนหน้านี้คุณต้องช่วยผมทำอะไรอย่างหนึ่ง" หลินหยางพูด

"คุณต้องการให้ผมทำอะไร?"

"ผมได้ยินมาว่าเจ้าเขากูเฟิงมีของวิเศษที่ไม่ธรรมดาชิ้นหนึ่ง เรียกว่าโลหิตนองคีรี! ไปเอามาให้ผมได้หรือเปล่า?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"โลหิตนองคีรี?"

สีหน้าของน่าหลานซานเปลี่ยนไปทันที หรี่ตาลงมองหลินหยาง "หมอเทวดาหลิน คำขอของคุณเกินไปหรือเปล่า? คุณเองก็น่าจะรู้ว่านั่นเป็นของวิเศษประจำตัวของคนผู้นั้น ตอนนั้นเขาอาศัยโลหิตนองคีรีสยบทั่วหล้า! ของสิ่งนี้…ผมจะไปเอามันมายังไง!"

"นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ! ถ้าหากคุณสามารถเอามันมาได้ ของสิ่งนี้ก็จะเป็นของคุณ แต่ถ้าไม่สามารถเอามาได้…ก็ไม่เป็นไร คุณและผมไม่มีใครต้องสูญเสีย คุณคิดว่ายังไง?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

น่าหลานเทียนครุ่นคิดสักพักใหญ่

"เอาล่ะ ขอตัวก่อน"

หลินหยางเหมือนไม่ต้องการอยู่นาน เขาหันหลังเตรียมตัวขึ้นรถ

"รอก่อน!"

ในตอนนั้นเอง น่าหลานเทียนตะโกน

หลินหยางหันหน้าไป

"คุณ…ช้าที่สุดคือเมื่อไหร่?" เขาคิดสักพักแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ก่อนพรุ่งนี้ตะวันตกดิน ถ้าหากของสามารถไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานของหยางหัว เมื่อเป็นแบบนี้คุณก็จะได้รับป้ายเทียนเจียวอันดับแปดบนโต๊ะทำงานเหมือนกัน!"

หลินหยางพูดจบ หลังจากนั้นสั่งให้คนขับรถเหยียบคันเร่งทันที

"คุณรอก่อน!"

น่าหลานเทียนพูดเสียงเบา

หน้าหุบเขาแห่งหนึ่งที่มีกลิ่นหอมของดอกไม้และเสียงร้องของนกราวกับเป็นแดนสวรรค์บนเทวโลก มีคน สองคนกำลังเดินเข้าไปด้านใน

แต่หลังจากที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว มีคนสวมชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้นต่อหน้าคนทั้งสอง

"ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์น้อง พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ?"

"ศิษย์น้องฟู่หลินเองเหรอ มีอะไร?" ฮัวซวนมองผู้หญิงที่สวมชุดคลุมสีดำ

"เจ้าสำนักสั่งให้ฉันมารอศิษย์พี่ที่นี่ และเชิญศิษย์พี่ศิษย์น้องไปพบเจ้าสำนักด่วน!" ผู้หญิงที่ชื่อฟู่หลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา หลังจากนั้นเดินนำทาง

ฮัวซวนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตาม

แต่ซิงชั่นกลับดูประหม่ามากอย่างเห็นได้ชัด

จนกระทั่งเดินมาถึงส่วนลึกของหุบเขา สามารถมองเห็นสระบัวขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

ในสระบัวเต็มไปด้วยดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน มีนกกระเรียงสีขาวจำนวนมากยืนอยู่ข้างสระ ทิวทัศน์งดงามจนทำให้รู้สึกเมามาย

ด้านหลังของสระบัว เป็นหอสูงขนาดใหญ่

หอแห่งนี้ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ มันสร้างมาจากไม้ไผ่หยก

ไม้ไผ่หยกสวยงามราวกับหยกของจริง เหมือนกับเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้น ส่วนด้านบนสุดของหอเป็นเชิงแท่นขนาดใหญ่ บนเชิงแท่นมีดดอกบัวกำลังชี้หน้าขึ้นสู่ท้องฟ้า

ไม่รู้ว่าดอกบัวดอกนี้เป็นของจริงหรือปลอม แต่มันกลับเหมือนมีชีวิตราวกับเหล่าทวยเทพเป็นผู้สร้าง

"เจ้าสำนัก พาฮัวซวนและซิงชั่นมาแล้ว" ฟู่หลินหยุดอยู่ตรงหน้าหอคอย คุกเข่าลงบนพื้น พูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพ

"คำนับอาจารย์!"

ผู้หญิงทั้งสองคนก็คุกเข่าลงเช่นกัน

"เข้ามา!"

มีเสียงที่เฉยเมยดังออกมาจากศาลา

ฮัวซวนเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

ซิงชั่นดูกังวลมาก ขณะก้าวเท้าสามารถมองเห็นอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัด

ตรงประตูชั้นหนึ่งของหอคอยมีฉากกั้นขนาดใหญ่ สามารถมองเห็นเงาของคนคนหนึ่งที่หลบอยู่ด้านหลัง

แต่ผู้หญิงทั้งนั้นสองไม่กล้ามองโดยตรง ทำได้แต่คุกเข่าก้มหน้า