บทที่ 1124 อีกฝ่ายเป็นบุคคลสำคัญ

พวกเขาเข้าใจความหมายของหลินหยาง

ยาถอนพิษมีความก้าวหน้า จิตใจของหลินหยางก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก หลังจากกำชับกงซีหยุน โชหมิ่งและคนอื่นคอยเฝ้าซูเหยียน หลินหยางกลับไปที่หยางหัวทันที

และหลังจากที่เข้าไปในห้องทำงาน เขาสังเกตเห็นสิ่งของแปลกประหลาดชิ้นหนึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะ

มันเป็นกล่องขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ

ดูแล้วค่อนข้างประณีต

แต่พื้นผิวของมันกลับมีลวดลายที่แปลกประหลาด และลวดลายพวกนี้เป็นสีเลือด พันกันราวกับมังกร ด้านล่างและด้านบนของมันมีรูขนาดเท่าเข็มเงิน ดูแล้วเหมือนกับเป็นวัตถุกลไกอะไรบางอย่าง

"นี่ก็คือโลหิตนองคีรีเหรอ?"

หลินหยางเดินเข้าไปหยิบกล่องใบเล็กขึ้นมา กวาดสายตามองอย่างละเอียด

"ถูกต้อง อันนี้แหละ"

มีเสียงที่เรียบเฉยดังขึ้น

เป็นเสียงของน่าหลานเทียน

เขาไปนั่งอยู่บนโซฟาด้านข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ดูเหมือนคุณก็มีความสามารถพอสมควร ถึงขั้นสามารถเอาของที่อยู่กับตัวของเจ้าเขากูเฟิงมา!" หลินหยางหันไปมองเขา "คุณทำได้ยังไง?"

"ผมซื้อตัวคนใช้ที่คอยปรนนิบัติเจ้าเขากูเฟิง เขาเป็นคนฉวยโอกาสขโมยมาให้ผม" น่าหลานเทียนยิ้มแล้วพูด

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! แต่ถ้าเป็นแบบนี้ คุณก็อาจจะถูกเปิดโปงได้อย่างง่ายดายไม่ใช่เหรอ? ถึงเวลาเจ้าเขากูเฟิงรู้ว่าของตัวเองหายไป เขาต้องถามคนที่อยู่รอบข้างแน่นอน หากคนคนนั้นยอมพูด คุณจะทำยังไง?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนี้หมอเทวดาหลินไม่ต้องห่วง เพราะนอกจากคุณและผมไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกแล้ว!" น่าหลานเทียนหัวเราะเสียงดัง

"ทำไม? คุณฆ่าคนปิดปากไปแล้ว?" หลินหยางหรี่ตาลง

"แน่นอน มีแต่คนตายเท่านั้นถึงสามารถเก็บความลับได้จริง! ผมจัดการศพของคนคนนั้นไปแล้ว! ของของเจ้าเขากูเฟิงหายไป ส่วนคนคนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนต้องคิดว่าเขาขโมยของวิเศษหนีไป! ไม่มีใครสงสัยมาถึงตัวผมแน่นอน!" น่าหลานเทียนพูดอย่างมีชัย

หลินหยางพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

"คุณเอาป้ายไปเถอะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณก็คือผู้ปราดเปรื่องป้ายเทียนเจียวคู่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี! ดี! ฮ่าฮ่าฮ่า…"

น่าหลานเทียนรู้สึกดีใจมาก เขาหยิบป้ายขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่น เตรียมตัวไปจากที่นี่

แต่ตอนที่เดินไปถึงหน้าประตู สีเทาของเขาหยุดชะงักอย่างกะทันหัน

"หมอเทวดาหลิน ขอเสียมารยาทถามหน่อยได้หรือเปล่า ทำไมคุณถึงต้องการของสิ่งนี้? มันไม่ใช่วิเศษที่มีพลังทำลายล้างฟ้าดินอะไรสักหน่อย คุณใช้มัน ไม่สู้ใช้ปืนกลดีกว่า!" น่าหลานเทียนยิ้มแล้วพูด

"ถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"เหอะ ลีลาไม่ยอมพูด?"

น่าหลานเทียนส่ายหัว เดินจากไปพร้อมกับป้ายเทียนเจียว

หลินหยางเก็บโลหิตนองคีรี หันหลังเดินออกจากหยางหัว

เรื่องใหม่ทั้งหมดของหยางหัวปล่อยให้หม่าไห่เป็นคนจัดการ อีกสักพักจะมีงานแถลงข่าวโดยมีหม่าไห่เป็นคนอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม หยางหัวต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง

หลินหยางถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยล้ามาก มองดูนาฬิกาพบว่าได้เวลาอาหารค่ำใน จึงเตรียมตัวหาสถานที่สักแห่งไปกินข้าวให้อิ่มท้อง จะได้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าด้วย

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หยิบขึ้นมาดู

พบว่าซูหยูเป็นคนโทรมา…

หลินหยางกดรับสายด้วยความสงสัย

"พี่เขย คุณว่างหรือเปล่า?" น้ำเสียงของซูหยูที่อยู่ทางปลายสายประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไมเหรอ?" หลินหยางถามด้วยความอยากรู้

"คือว่า…พี่เขย ช่วงบ่ายฉันมีนัดคุยเรื่องเกี่ยวกับโปรเจคภาพยนตร์ คุณว่างหรือเปล่า? ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"

"โปรเจคภาพยนตร์?" หลินหยางรู้สึกอึ้ง "พวกซ่งจิงควรจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงให้คุณไป?"

"อีกฝ่ายไม่ยอมคุยกับผู้กำกับซ่ง เขาเจาะจงบอกชื่อแซ่ ถ้าหากต้องการโปรเจคนี้ ฉันต้องไปคุยกับเขาด้วยตัวเอง…" ซูเหยียนถอนหายใจ รู้สึกหมดหนทาง

หลินหยางขมวดคิ้ว "เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ของอีกฝ่ายคือคุณ! ไม่ต้องเอาโปรเจคนี้ก็สิ้นเรื่อง!"

"แต่ว่า…พี่เขย โปรเจคนี้เป็นโครงการของประชาสงเคราะห์ ถ้าหากฉันได้มันมา ฉันสามารถบริจาคเงินให้กับเด็กยากจนที่อยู่ชนบทถึงห้าสิบล้านเลยนะ! นี่เป็นเรื่องดี! ถ้าหากปล่อยไปแบบนี้…น่าเสียดายแย่!" ซูเหยียนรีบอธิบาย