บทที่ 1134 สะสางบัญชี

เมื่อเห็นผู้บริหารสูงสุดของหยางหัวเดินเข้ามา ลมหายใจของทุกคนสั่นสะท้าน

ชวี่เทียนและชายชราคนหนึ่งเดินตามหลังหลินหยาง

หลินหยางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

ท่าทางแบบนี้ ต้องบอกว่าไม่รู้จักคำว่าเกรงใจคืออะไร

เสิ่นยู่หมิงขมวดคิวแน่น

ส่วนพี่เหม่ยยิ้มเล็กน้อย

"เหอะเหอะเหอะ ท่านนี้ก็คือประธานหลินใช่หรือเปล่า? ไม่ธรรมดาสมคำร่ำลือ"

"เสิ่นยู่หมิง! คุณมานี่" หลินหยางจุดบุหรี่ พูดกับเสิ่นยู่หมิงที่ยืนอยู่ด้านข้างของพี่เหม่ย

ลมหายใจของเสิ่นยู่หมิงหยุดชะงัก มีหรือที่เขาจะเดินเข้าไปหาอย่างเชื่อฟัง เพียงแค่ถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "ประธานหลินมาเยือนอย่างกะทันหัน ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร?"

"มาคิดบัญชีกับคุณ" หลินหยางพูดเข้าประเด็นโดยตรง

"คิดบัญชี? คิดบัญชีอะไร?" เสิ่นยู่หมิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

หลินหยางไม่ชอบคนที่ชอบพูดไร้สาระ ดับบุหรี่ เดินตรงเข้าไปหาเสิ่นยู่หมิง

ลมหายใจของเสิ่นยู่หมิงสั่นสะท้าน รีบลุกขึ้นก้าวถอยหลัง

และในตอนนั้นเอง หลินหยางพุ่งเข้าไปหาเสิ่นยู่หมิง ยื่นมือออกไปกระชากศีรษะของเสิ่นยู่หมิงโดยตรง

"หา?"

เสิ่นยู่หมิงแทบจะกรีดร้อง ก้าวถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง

แต่ก่อนที่มือของหลินหยางจะได้เข้าใกล้เขา มีหมัดข้างหนึ่งพุ่งตรงเข้าไปหาฝ่ามือของหลินหยาง

ปัง!

ร่างกายของหลินหยางหยุดชะงัก

ส่วนเจ้าของหมัดถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ร่างกายเกือบเซล้มลงไปด้านข้าง

"หืม?"

หลินหยางหันไปมอง พบว่าคนที่ออกใหม่เมื่อกี้คือพี่เหม่ย

ในขณะเดียวกัน บอดี้การ์ดที่อยู่โดยรอบสวนก็พุ่งเข้ามา แต่ละคนชักปืนออกมาเล็งหลินหยาง นักสู้จำนวนมากวิ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าของเสิ่นยู่หมิง

ทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที หลินหยางตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู

แต่เขาไม่ตื่นตระหนก

คนของหยางหัวที่ตามมาก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมา

"คุณเป็นใคร?" หลินหยางมองพี่เหม่ยแล้วถาม

"ผมชื่อเหม่ยเจียงหลิน! หมอเทวดาหลิน เสียมารยาทแล้ว" ผู้ชายคนนั้นยิ้มแล้วพูด

"เหม่ยเจียงหลิน? ไม่เคยได้ยิน" หลินหยางส่ายหัว

"ประธานหลิน อาจารย์ของเหม่ยเจียงหลินคนนี้คือปีศาจหกแขนเสว่หนานยู่! เสว่หนานยู่เป็นเหมือนในโลกมนุษย์ เป็นคนที่จิตใจโหดเหี้ยม วิธีการค่อนข้างอำมหิต เคยฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน! คนในวงการศิลปะเกลียดชังเขาจนถึงขีดสุด! คิดไม่ถึงว่าตระกูลเสิ่นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับปีศาจเสว่หนานยู่!" ชายชราที่อยู่ด้านหลังพูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง

"งั้นเหรอ?" หลินหยางไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา

เหม่ยเจียงหลินมองชายชราแวบหนึ่ง ยิ้มเล็กน้อย "มีแต่คุณเท่านั้นที่มีวิสัยทัศน์! ไม่เหมือนใครบางคน มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแต่กลับไม่เคยได้ยิน! คงเป็นแค่ชื่อเสียงจอมปลอมละมั้ง!"

ทันทีที่สิ้นเสียง คนของหยางหัวแสดงความไม่พอใจออกมาทันที

เห็นได้ชัดว่าเหม่ยเจียงหลินกำลังพูดถากถางหลินหยาง

ใจกล้ามาก

"พ่อหนุ่ม ความแข็งแกร่งของหมอเทวดาหลินไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถจินตนาการ คุณอย่าคิดว่ามีอาจารย์ของคุณปกป้องแล้วไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณ คุณรู้จักหรือเปล่าว่าอะไรคือเหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า" ชายชราส่ายหัวแล้วพูด

"เหอะ ไอ้แก่ ในเมื่อคุณรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของอาจารย์ผม ตามหลักแล้วคุณน่าจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของอาจารย์ คุณคิดว่าอาจารย์ของผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมอเทวดาหลิน?" เหม่ยเจียงหลินหรี่ตาลงถาม

"ถึงแม้อาจารย์ของคุณมีชื่อเสียง แต่ความแข็งแกร่งก็เท่านั้น ถ้าหากสู้กันจริง ผมก็สามารถสู้กับเขา!" ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"คุณพูดอะไรนะ?" เหม่ยเจียงหลินรู้สึกไม่สบอารมณ์ พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ไอ้แก่ คุณเป็นใคร! อวดดีมาก"

"ผมคือหยุนซิงอาวุโสสูงสุดของนิกายตงหวง! พ่อหนุ่ม คุณเคยได้ยินชื่อของผมหรือเปล่า?" ชายชราถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"อะไรนะ?"

สีหน้าของเหม่ยเจียงหลินเปลี่ยนไปทันที แทบจะหยุดหายใจแล้ว

นิกายตงหวง?

อาวุโสสูงสุด?

นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมนิกายตงกวงถึงมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?

เหม่ยเจียงหลินเริ่มรู้สึกสับสน

เขาไม่เคยได้ยินชื่อของหยุนซิง!

แต่เขารู้จักนิกายตงหวง ยิ่งไปกว่านั้นเป็นอาวุโสสูงสุดของนิกายใหญ่แบบนี้…มีหรือที่จะใช่คนธรรมดา?

"พอแล้วหยุนซิง คุณอย่าไปพูดไร้สาระกับเขา"

หลินหยางเดินเข้าไปทางเหม่ยเจียงหลิน "ในเมื่อมาถึงขั้นนี้ ผมก็ควรสะสางบัญชีให้เรียบร้อย!"