บทที่ 1144 ถึงเวลาที่ต้องทำให้เธอมองเห็นท้องฟ้าอีกครั้ง!

เฉาซงหยางและหยุนซิงมองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง

รูม่านตาของเสว่หนานยู่ขยาย "หรือว่า…คุณต้องการเปิดศึกกับลัทธิโลหิตมาร?"

"ไม่ต้องการ"

"แล้วทำไมคุณ…ถึงต้องฆ่าผม?"

"เสว่หนานยู่ ทำไมแม้แต่คุณก็ไม่เข้าใจเรื่องง่ายแบบนี้? ถ้าหากคุณตายไป คนของลัทธิโลหิตมารจะรู้ได้ยังไงว่าคุณตายด้วยมือของผม? หรือคุณไม่เคยได้ยินสำนวนที่ว่าฆ่าคนปิดปาก?" หลินหยางโน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วพูด

เสว่หนานยู่ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

แควก!

หลินหยางเริ่มออกแรง

"ไม่…หมอเทวดาหลิน…คุณฆ่าผมไม่ได้…ถ้าคุณฆ่าผม! ลัทธิโลหิตมารไม่ปล่อยคุณไปแน่! พวกเขาต้องสืบจนเจอว่าคุณเป็นคนฆ่าผม! พวกเขาต้องสืบจนเจอ! ไม่! ! !"

เสว่หนานยู่คำรามดังลั่น ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสัตว์ที่ถูกพันธนาการ

แต่ทั้งหมดนี้มันไม่มีประโยชน์

หลังจากหลินหยางออกแรงอย่างต่อเนื่อง ลำคอของเขาเริ่มบิดเบี้ยว เริ่มหายใจลำบาก สีหน้าคล้ำม่วง

หลังจากนั้นประมาณสิบวินาที

แควก!

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

ศีรษะของเสว่หนานยู่เอียงไปด้านข้าง สิ้นลมหายใจโดยตรง…

หัวใจของเฉาซงหยางและหยุนซิงเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีใครเคยคาดคิด ปีศาจหกแขนเสว่หนานยู่ต้องมาตายด้วยมือของหมอเทวดาหลินแบบนี้!

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวมากที่สุดคือ ความแค้นระหว่างหมอเทวดาหลินและลัทธิโลหิตมารคงยากที่จะคลี่คลาย

คงได้แต่ภาวนาลัทธิโลหิตมารอย่าเพิ่งรู้ว่าเป็นฝีมือของหมอเทวดาหลิน…

ทุกคนเงียบ

หลินหยางปล่อยมือ เช็ดฝ่ามือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "สั่งให้คนมาเก็บกวาดสถานที่ จัดการทุกอย่างให้สะอาด อย่าเพิ่งให้ลัทธิโลหิตมารรู้ตัวชั่วคราว"

"ครับ ท่านเทพเจ้า!"

"พวกคุณไม่ต้องห่วง ถ้าหากลัทธิมารมาหาถึงที่จริง ผมมีวิธีรับมือ"

พูดจบ หลินหยางหันหลังแล้วเดินจากไป

หยุนซิงและเฉาซงหยางหันไปมองหน้ากัน สุดท้ายถอนหายใจพร้อมกันทั้งคู่

"อาวุโสเฉา คุณเห็นว่ายังไง"

"คงต้องให้สวรรค์เป็นคนกำหนดแล้ว!"

หลังจากฆ่าเสว่หนานยู่ หลินหยางกลับไปที่บ้านตระกูลเสิ่นอีกครั้ง

ตอนนี้ เสิ่นฮ้าวเชิงและคนอื่นยังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทาไม่หยุด

เห็นหลินหยางเดินกลับมา ความหวาดกลัวยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสงสัย

เสว่หนานยู่…หนีไปได้หรือเปล่า…

"เสว่หนานยู่ตายแล้ว"

หลินหยางโน้มหน้าเข้าไปหาเสิ่นฮ้าวเชิง พูดออกมาโดยตรง

"หา?" เสิ่นฮ้าวเชิงอุทานด้วยความตกใจ หลังจากนั้นคุกเข่าลงพื้น "หมอเทวดาหลินแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไม่เป็นสองรองใคร ฮ้าวเชิงนับถืออย่างยิ่ง!"

"สั่งให้คนของคุณกินยาพวกนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลเสิ่นต้องฟังคำสั่งของผม ไม่อย่างนั้นผมจะทำให้พวกคุณตายอย่างไร้ที่ฝัง!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง หยิบขวดหยกออกมาจากหน้าอก

เสิ่นห่าวเชิงรีบกลืนยาลงท้องอย่างไม่กล้ารอช้าทันที

"ดีมาก!"

หลินหยางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หลังจากนั้นพูด "ฟังให้ดี เสว่หนานยู่ตายแล้ว แต่ผมไม่ต้องการให้เรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ต่อไปถ้าหากมีคนมาถามหาเรื่องของเสว่หนานยู่ คุณก็บอกว่าเขาเคยมาหาคุณสักพัก แต่หลังจากนั้นเดินทางไปที่ยอดเขากูเฟิง! เข้าใจหรือยัง?"

"ครับ…ครับ…หมอเทวดาหลิน!"

"หยุนซิง!"

"ผมอยู่นี่ เชิญท่านเทพเจ้าออกคำสั่ง!"

"แอบส่งศพของเสว่หนานยู่…ไปที่ยอดเขากูเฟิง! เอาไปฝังที่ตีนเขาของยอดเขากูเฟิง!"

"รับทราบ!"

"ฟังให้ดี ต้องเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ทำให้คนอื่นจับพิรุธได้เด็ดขาด!"

"ครับ!"

หลังจากจบเรื่องของตระกูลเสิ่น หลินหยางรีบเดินทางกลับเจียงเฉินทันที หมกตัวอยู่ในห้องวิจัยของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี เริ่มใช้วัตถุดิบโบราณที่ได้มาจากตระกูลเสิ่นปรุงยา

เขาใช้เวลาอยู่ในห้องวิจัยหนึ่งอาทิตย์เต็ม

ในเวลาหนึ่งอาทิตย์ หลินหยางกินดื่มนอนอยู่ในห้องวิจัย ทำให้ฉินไป่ซง หลงโชและคนอื่นมองตาค้าง

เขาเหมือนกับเป็นบ้าไปแล้ว ยกเว้นความต้องการทางกายภาพบางอย่าง เขาเอาแต่หมกอยู่กับการวิจัยโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ถึงขั้นไม่เคยหลับนอนแม้แต่วันเดียว

ในที่สุด รุ่งเช้าของวันที่เจ็ด

"สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว!"

ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของหลินหยางเบิกกว้าง

คนอื่นที่กำลังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะสะดุ้งตื่น