บทที่ 1145 ผมเชื่อคุณ

ซูเหยียนก็กำลังรักษาตัวอยู่ในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีเช่นกัน

เนื่องจากดวงตามองไม่เห็นทั้งสองข้าง เธอทำได้แต่อยู่ในห้อง ปกติกงซีหยุนจะเป็นคนคอยดูแลและคุยกับเธอ

แต่วันนี้กงซีหยุนไปหาหลินหยางตั้งแต่เช้า จึงทำให้เธอค่อนข้างเหงา

"หมอเทวดาหลิน สามารถรักษาดวงตาของฉันได้จริงเหรอ?"

ซูเหยียนพูดพึมพำ

ปัญหานี้ เธอเคยถามกงซีหยุนไม่เพียงแค่ครั้งเดียว และทุกครั้งกงซีหยุนก็จะตอบว่าแน่นอน

แต่เธอยังคงไม่เชื่อ

ถึงแม้เธอไม่รู้ว่าพิษที่ทำให้เธอมองไม่เห็นคือพิษอะไร แต่คนในครอบครัวของเธอก็เคยเชิญแพทย์มีชื่อเสียงมาตรวจดูอาการของเธอเช่นกัน แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีประโยชน์

และหมอเทวดาหลินก็รักษามาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่เห็นผลอะไรเลย

"บางทีทั้งชีวิตนี้ คงต้องอยู่อย่างมืดบอดแบบนี้แล้วมั้ง…" ซูเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น นอนอยู่บนเตียงไม่ขยับตัว

"ถ้าหากคุณคิดแบบนี้ แสดงว่าคุณคิดผิดแล้ว" มีเสียงพูดที่แผ่วเบาดังเข้ามาในหูของเธอ

"หลินหยาง?"

ซูเหยียนอุทานออกมาโดยตรง

"คุณมาได้ยังไง?"

"ผมมารักษาดวงตาของคุณ!"

"คุณมารักษาดวงตาของฉัน?"

ซูเหยียนอึ้งไปสักพัก หลังจากนั้นส่ายหัว "ช่างเถอะหลินหยาง อย่าเสียแรงเปล่าเลย คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาการของฉันเป็นยังไง แล้วคุณจะรักษายังไง? ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ว่าสามารถรักษาดวงตาของฉันแล้วฉันจะหายดี"

เสียงของเธออ่อนแรงมาก

เนื่องจากเพิ่งฟื้น ซูเหยียนในตอนนี้หายใจยังรู้สึกเหนื่อยเลย

หลินหยางไม่อยากอธิบายอะไรมาก

"งั้นผมขอลองดูได้หรือเปล่า?" เขาพูดเพียงประโยคที่เรียบง่ายคำเดียว

ซูเหยียนเม้มริมฝีปาก พูดเสียงเบา "แล้วแต่คุณ"

ไม่เชื่อก็ส่วนไม่เชื่อ โดยทั่วไปซูเหยียนไม่เคยปฏิเสธคำขอของหลินหยางที่ไม่ได้ถือว่าเสียมารยาทเกินไป

หลินหยางเดินไปที่ข้างกายของซูเหยียน มองสีหน้าที่ซีดเซียวและผ้าพันแผลที่ปิดดวงตาทั้งคู่ของเธอ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโทษตนเอง

"ขอโทษ ทำให้คุณลำบากแล้ว" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ซูเหยียนรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นส่ายหัว "มันไม่เกี่ยวกับคุณ! คงต้องบอกว่าฉันดวงซวยเองแหละ โลกภายนอกคิดว่าฉันมีส่วนพัวพันกับหมอเทวดาหลิน ส่งผลให้ศัตรูของหมอเทวดาหลินหันมาลงมือกับฉัน เพื่อข่มขู่หมอเทวดาหลิน…ถ้าไม่ใช่ดวงซวยแล้วมันคืออะไร?"

หลินหยางไม่พูดอะไร เปิดถุงเข็มเงิน เตรียมตัวรักษา

ซูเหยียนค่อนข้างให้ความร่วมมือ

ในขณะที่ทำการรักษา เธอถามสิ่งที่ตนเองอยากถามมาโดยตลอดอย่างกะทันหัน

"โลกภายนอกคิดว่าความสัมพันธ์ของฉันกับหมอเทวดาหลินคลุมเครือมาโดยตลอด ทำไมคุณถึงไม่เคยถามไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย?"

คำถามนี้ทำให้มือของหลินหยางที่กำลังฝังเข็มหยุดชะงัก

ผ่านไปสักพัก เขาหัวเราะแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ผมเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น"

"งั้นเหรอ?"

ซูเหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก

การรักษาเป็นไปอย่างราบรื่น

หลังจากใช้ยา ซูเหยียนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

"หลังจากนี้อีกสิบวันน่าจะมีผลแล้ว! ถึงเวลาก็สามารถแกะผ้าพันแผลออก เข้าสู่ขั้นตอนการฝึกมองเห็น" หลินหยางถอนหายใจ ยิ้มแล้วพูด

"ฝึกการมองเห็น?"

ซูเหยียนยังคงไม่อยากเชื่อ จึงเอ่ยถาม "หมายถึงดวงตาของฉันหายดีแล้วเหรอ?"

"น่าจะเป็นแบบนั้น"

"มันจะเป็นไปได้ยังไง? แม้แต่หมอเทวดาหลินก็รักษาดวงตาของฉันไม่หาย หลินหยาง คุณ…ทำได้ยังไง?"

"ดังนั้นในสายตาของคุณ ผมสู้หมอเทวดาหลินไม่เคยได้เลย?" หลินหยางถามกลับ

ซูเหยียนอ้าปาก ลังเลสักพักแล้วพูด "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น…"

"เสี่ยวเหยียน คุณพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ถึงแม้ดวงตาของคุณไม่เป็นไรแล้ว แต่ร่างกายของคุณยังมีพิษ ผมจะปรุงยาให้คุณดื่ม ให้คุณขับพิษออกมาทีละนิด"

หลินหยางพูด หันหลังแล้วเดินออกจากห้อง

"หลิน…"

ซูเหยียนตะโกน แต่คำพูดมาถึงปลายลิ้นแล้วกลับหยุด

เธอถอนหายใจยาว หลับตาทั้งคู่ลง ไม่อยากไปคิดเรื่องพวกนี้

เวลาต่อจากนี้อีกหลายวัน หลินหยางอยู่ดูแลซูเหยียนไม่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีมาโดยตลอด และทำการผ่าตัดให้หยานเคอเอ๋อด้วย

อาการของหยานเคอเอ๋อแย่กว่าซูหยู ถึงแม้มีสมุนไพรโบราณค่อยช่วย มีความเป็นไปได้สูงมากที่เคยจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา และผลที่ออกมาดีที่สุดก็คือสูญเสียความทรงจำ

หลินหยางรู้สึกเจ็บปวดมาก

หยานเคอเอ๋อก็ถือว่าตายเพื่อเขา ไม่ว่ายังไง หลินหยางก็ต้องรักษาเธอให้หาย

"ต้องรวบรวมสมุนไพรอย่างอื่นอีก"