บทที่ 1146 ของแปลกๆ ของตระกูลหลิน

"ทำไมปิดเครื่องหล่ะ?"

ชายอ้วนยังไม่ยอมแพ้และกดหมายเลขต่อไป

แต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย

ชายอ้วนรีบร้อนเล็กน้อย

ในเวลานี้จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา หยุดตรงหน้าชายอ้วน

"นี่ ไออ้วน ของเหล่านี้คือของคุณหรอ?" ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าสวมแว่นกันแดดถาม ชี้ไปที่ของขวัญบนพื้น

"ใช่ ทำไมหรอ?" ชายอ้วนที่อารมณ์เสียอยู่แล้วและเขาเป็นคนของตระกูลหลินเยี้ยนจิง ดังนั้นเขาจึงดูถูกคนเจียงเฉิน พูดอย่างอวดดี

"หืม! กล้าดีหนิ! ไออ้วน คุณกำลังขวางทางของผม!" ชายที่มีรอยแผลกระแทกเสียง

"ขวางทางคุณหรอ?" ชายอ้วนถือโทรศัพท์กวาดสายตามองและหัวเราะ: "ทางใหญ่ขนาดนี้ คุณไม่เดินอ้อมไปหล่ะ?"

"เดินอ้อมหรอ? ไม่มีใครในเจียงเฉินกล้าบอกให้ผมเดินอ้อมนะ! แล้วคุณมาจากไหน? กล้ามาใช้น้ำเสียงแบบนี้คุยกับผม? สหายเข้าไป จัดการเขา!" ชายที่มีรอยแผลเป็นพูด

คนหนึ่งพุ่งเข้าไปทันที

"หยุด!"

ชายอ้วนตะโกนและพูดอย่างจริงจัง: "ผมจะบอกพวกคุณให้ ผมเป็นคนตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิง! พวกคุณแค่กลุ่มไม่รู้ตาสีตาสา! อย่ามาหาเรื่องตาย! ผมแตะต้องแม้แต่เส้นขนของผม ผมจะทำให้พวกคุณไม่ได้เจอกับพระอาทิตย์อีก!"

"ตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงหรอ? ไม่เห็นเคยได้ยิน! ทำไม? เก่งนักหรอ?" ชายที่มีรอยบาดแผลถาม

"เป็นสิ่งที่กบในกะลาอย่างพวกคุณไม่เคยเจอไงหล่ะ!"

"เหอะ ได้สิ งั้นผมอยากจะให้คุณทำให้ผมเห็นหน่อย!"

ชายที่มีบาดแผลกวักมืออีกครั้ง

ทุกคนพุ่งเข้าไปล้อมรอบชายอ้วน

ชายอ้วนตกใจ รีบโต้ตอบ

ในเวลาเดียวกัน บอดี้การ์ดของตระกูลหลินสองคนก็ลงจากรถและต่อสู้กลับด้วยกัน

อย่าดูที่ร่างกายที่ป่องของชายอ้วน เขารู้ศิลปะการต่อสู้เช่นกัน

แต่ฝั่งชายที่มีรอยแผลมีคนจำนวนมากเกินไป ชายอ้วนไม่สามารถต้านทานได้ทั้งหมด เขาถูกต่อยเข้าใบหน้าโดยตรง

ไม่นาน คนตระกูลหลินทั้งสามคนก็นอนอยู่บนพื้น

"ทีนี้รู้ความร้ายกาจของผมแล้วหรือยัง?" ชายที่มีรอยบาดแผลดึงผมของชายอ้วนขึ้นและหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง

ชายอ้วนอ้าปากแต่ไม่กล้าพูด

"คุณมากวนประสาทผม ผมจะทำให้คุณไม่ได้เจอกับพระจันทร์อีกในคืนนี้ แต่ผมเป็นคนใจกว้าง ไม่อยากรีบฆ่า คนเหล่านี้จะนับว่าเป็นค่าชดเชยผมละกัน!"

เมื่อพูดจบ ชายที่มีรอยแผลก็โบกมือและสั่งให้คนไปหยิบของโดยตรง!

"ไม่! รีบคืนมา! พวกคุณจะเอาไปไม่ได้!"

ชายอ้วนตะโกน

แต่ก็ไม่สามารถขวางชายที่มีรอยบาดแผลได้

ไม่นาน ชายที่มีรอยบาดแผลก็หายไปจากถนน

มีเพียงผู้ชมจำนวนมากเท่านั้นที่เฝ้าดูความมีชีวิตชีวาริมถนน

"คุณหลิน ตอนนี้ทำยังไงดี?" หนึ่งในบอดี้การณ์ดเช็ดเลือดที่มุมปากและถาม

"รีบโทรบอกตระกูลเถอะ" อีกคนพูด

"โอเค! โอเค!"

ชายอ้วนควักโทรศัพท์ออกมา

ในขณะเดียวกัน ในโรงน้ำชาข้างถนน

หลินหยางกำลังจิบน้ำชาและมองดูของขวัญที่อยู่ข้างหน้าเขา

"ประธานหลิน ส่วนใหญ่เป็นหยกที่มีชื่อเสียง อสังหาริมทรัพย์รถสปอร์ต สำหรับคนธรรมดา นี่คือความมั่งคั่งไม่รู้จบ!" ชวี่เทียนพูดออกมา

"ยอมรับในตัวตนของผมอย่างไม่มีเงื่อนไข ยอมมอบสิ่งนี้ให้ผม...คนตระกูลหลินไม่เคยทำดีกับผมขนาดนี้มาก่อน" หลินหยางครุ่นคิด

"ประธานหลิน หรือว่าพ่อของคุณรู้แล้ว?" ชวี่เทียนพูดอย่างระมัดระวัง

"จะเป็นไปได้ยังไง? เขาละทิ้งภรรยาและลูกเพื่อประโยชน์ในอาชีพการงานของเขา คนแบบนี้จะทำแบบนี้ทำไม? อีกทั้งถ้าเขายอมรับในตัวตนของผม มันจะทำให้เขาโด่งดังในตระกูลหลินเท่านั้น เขาจะยอมหรอ? เขายังอาจจะให้ผมเป็นหัวหน้าตระกูลหลินหรอ!" หลิหนางหัวเราะ

ชวี่เทียนไม่พูดอะไร

"ในกระเป๋าเหล่านี้มีของเหล่านี้หรอ?" หลินหยางถามอีกครั้ง

"ใช่...โอ้ ใช่แล้ว ประธานหลิน ยังมีของอย่างหนึ่ง ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูเหมือนสมบัติโบราณบางอย่าง"

ชวีทเียนพูดไปด้วยและปิดของขวัญชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยกล่องไม้สีดำและวางไว้หน้าโต๊ะของหลินหยาง

ทันทีที่เปิดกล่องออกมา มีกลิ่นฉุนออกมาจากกล่อง

คนรอบข้างอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

"หืม?"

ดวงตาของหลินหยางควบแน่น เขาเข้าไปใกล้และตรวจสอบสิ่งนี้อย่างละเอียด

และเห็นว่ามีหินสีดำอยู่ด้านใน

หินมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่พื้นผิวนั้นมืด มีเส้นและมีนักโทษรูปร่างประหลาดอยู่บนนั้น

แม้ว่าการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ของหลินหยางจะไม่ดีนัก แต่เขาก็เคยอ่านมาบ้าง เขาเคยเห็นตัวอักษรเหล่านี้มาจากไหน?

"ประธานหลิน นี่คืออะไร?" ชวี่เทียนถามด้วยความไม่เข้าใจ