บทที่ 1147 ผมไม่ต้องการ

ในเวลานี้

วึงวึงวึง...

โทรศัพท์สั่น

ชายอ้วนกวาดสายตามอง รีบทำท่าบอกให้บอดี้การ์ดทั้งสองเงียบและรีบรับสาย: "สวัสดี! คุณชายหลิน คุณโทรมาหาผมแล้ว!"

"ขอโทษที เมื่อกี้โทรศัพท์ผมแบตหมด เพิ่งเจอที่เช่าพาวเวอร์แบงค์ชาร์จได้ ตอนนี้ผมอยู่ถนนหย่งเหอ คุณอยู่ไหน?" หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

"โอ้ะ ผม...ผมช้าระหว่างทาง จะรีบไปที่ถนนหย่งเหอเดี๋ยวนี้แหละ!" ชายอ้วนพูด

"โอเค ผมรอคุณอยู่ที่สถานนีรถเมล์ถนนหย่งเหอ!"

"โอเค! โอเค! คุณชายหลิน รอสักครู่ ผมจะรีบไป!" ชายอ้วนรีบพูด

วางสาย ชายอ้วนโบกมือ: "ไป! ฝ่าไฟแดงไปเลย ต้องถึงถนนหย่งเหอภายในห้านาที!"

"รับทราบ!"

พวกเขาขึ้นรถและมุ่งหน้าไป

ไม่ถึงห้านาทีก็มาถึงถนนหย่งเหอ

ในเวลานี้ หลินหยางรออยู่ที่สถานีรถเมล์แล้ว

รถหลินหยางเพิ่งถึง ชายอ้วนก็รีบลงจากรถทันที

"คุณชายหลิน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เกิดเรื่องกะทันหัน ล่าช้า หวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไร!" ชายอ้วนพูดด้วยความเคารพ ก้มหน้า

"ไม่เป็นไร" หลินหยางยื่นบุหรี่ให้

ชายอ้วนรับด้วยสองมือ มองบุหรี่ด้านหน้า มีรอยดูถูกลึกลงไปในดวงตาของเขา

เขาไม่เคยสูบบุหรี่ที่แย่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของหลินหยาง เขาก็ไม่ทำอะไร

"คุณชาย นายท่านบอกให้ผมนำของขวัญเหล่านี้มาให้คุณ โปรดรับไว้ด้วย!"

ชายอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมมอบของขวัญให้

"นี่ของอะไรกัน? ถ้าเป็นของไร้ประโยชน์ก็ไม่ต้องให้หรอก ครอบครัวของผมมีเด็กอยู่ วางไว้ไม่ได้" หลินหยางแสร้งทำเป็นพูด

"หืม คุณชาย คุณสบายใจได้ ในนี้มีบ้านสองหลัง เป็นหลังที่นายท่านเลือกให้คุณเองกับมือ อยู่ใจกลางเจียงเฉิน คุณไม่ต้องกังวล" ชายอ้วนพูด

"หรอ...แล้วของเหล่านี้หล่ะ?"

"โอ้ะ นี่หรอ...นี่คือสมบัติวัตถุโบราณ คุณชายคุณควรเก็บมันไว้!'

"สมบัติวัตถุโบราณหรอ? ผมไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้ ไม่สนใจ คุณให้ผมทำไม?"

"เอ่อ...ไม่เป็นไรคุณชาย ถ้าคุณไม่สนใจจริงๆ ผมจะนำสิ่งของโบราณเหล่านี้ไปขายก็ได้! ยังสามารถแลกเป็นเงินจำนวนมากได้"

"โอ้ะ...ถ้าอย่างงั้นผมก็ไม่มีมารยาท"

หลินหยางแสร้งทำเป็นว่ายินดี เปิดของเหล่านั้นด้วยตัวเองและถามที่มาของแต่ละอย่าง

ชายอ้วนเหมือนจะเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว

เมื่อถึงสมบัติโบราณชิ้นสุดท้าย หลินหยางแกะกล่องหินออกแล้วถามว่า: "นี่คืออะไร?"

ชายอ้วนผงะและพูดด้วยรอยยิ้ม: "โอ้ะ สิ่งนี้หรอ...นี่คือหินหมึกที่นักคัดลายมือผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยโบราณ ใช้ในการเขียนอักษรวิจิตร! เป็นของสะสมที่มีมูลค่ามาก!"

"หินหมึกหรอ?" หลินหยางแสร้งทำเป็นสงสัย: "ผมไม่เคยเห็นหินหมึกที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน!"

"นี่คือของโบราณ ไม่เหมือนกับของในสมัยปัจจุบัน" ชายอ้วนพูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณชาย คุณเก็บเอาไว้พรุ่งนี้คุณสามารถหาคนมาประเมินได้ แล้วเอาขึ้นประมูลได้ ต้องทำเงินมหาศาลได้อย่างแน่นอน!"

"จริงหรอ?" หลินหยางแสดงท่าทางคาดหวัง

"แน่นอน! ผมรับประกัน!" ชายอ้วนรีบตอบ

"แต่...ของสิ่งนี้น่าเกลียดเกินไป ผมไม่ค่อยชอบ...ไม่เอาละกัน" หลินหยางแกล้งทำเป็นคิดและเอ่ยปากพูด

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ชายอ้วนก็สีหน้าเปลี่ยนไป

"หืม? ทำไมหรอ? ทำไมจู่ๆ สีหน้าก็แย่ขนาดนั้น?" หลินหยางทำเป็นมองเขาด้วยความแปลกใจและถามด้วยความไม่เข้าใจ