บทที่ 1150 ถ้าคุณต้องการหลักฐาน ผมจะให้คุณ!

"แจ้งตำรวจหรอ? น่าสนใจ"

ผู้ชายหรี่ตา ยืนขึ้นมา เจตนาฆ่าก็วาบขึ้นในรูม่านตาของเขา

เขาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป

ในเมื่อหลินหยางมาถึงแล้ว งั้นเขาก็ควรนำของกลับคืนมาแล้ว! ต้องให้คำอธิบายกับเขา

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็พูดขึ้นมาเบาๆ: "คุณ พวกเรามาคุยกันตามลำพังไหม?"

"ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องคุยอะไรแล้ว" ผู้ชายยักไหล่

"เชื่อผม สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์กับคุณ!" อารมณ์ของหลินหยางจริงจังเป็นพิเศษ

ผู้ชายมองเขา คิดเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: "โอเค ยังไงก็หาของเจอแล้ว ผมยังพอมีเวลาอยู่ งั้นมาคุยกันหน่อย ยังไงพวกคุณก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว!"

เมื่อพูดจบ ผู้ชายก็เดินไปตรงระเบียง

หลินหยางเดินตามไป

"หลินหยาง! ลูกเขยที่ดี! ของนี้ไม่ใช่ของเขา ใช่ไหม? ห้ามเอาสิ่งเหล่านี้ให้เขาเด็ดขาด! นี่เป็นของพวกเรา!" จางชิงหยูตื่นตระหนกอย่างมาก เธอดึงแขนของหลินหยางและพูด

ดวงตาของหลินหยางแสดงความรังเกียจ หันหน้าไปพูด: "คุณกล้ารับของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปหรอ? คุณอยากตายจริงๆ หรอ?"

"ไม่รู้ที่มาที่ไปหรอ?" จางชิงหยูผงะ: "คนที่ส่งของมาบอกว่านี่เป็นของคุณไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงไม่รู้ที่มาที่ไปหล่ะ?"

อย่างไรก็ตามหลินหยางเหนื่อยที่จะพูดกับเธอและเดินตรงไปที่ระเบียง

"หลินหยาง!"

จางชิงหยูตะโกนอีกหลายครั้ง แต่หลินหยางไม่สนใจ เธอกัดฟันแน่น

"เด็กนี่! ไม่รู้จักเด็กผู้ใหญ่ คุยไม่รู้เรื่องจริงๆ! ไม่สนแล้ว! ของเหล่านี้เป็นของตระกูลฉันแล้ว อย่าคิดว่าจะเอาไปไหนได้!"

จางชิงหยูพึมพำ หยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรไปหาซูกวง

"เรียกมากี่คน?" จางชิงหยูถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อาจางแล้วก็พวกอาหลิว ทั้งหมดก็ห้าคน"

"ห้าคนหรอ? พอแล้ว! พวกคุณรออยู่ด้านล่าง ถ้าเกิดมีอะไรผิดปกติ ก็ขึ้นมาหาฉัน เข้าใจไหม?" จางชิงหยูพูดอย่างเย็นชา

"ชิงหยู ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"คุณไม่ต้องรู้อะไรมาก! บอกอาจางและพวกอาหลิว หลังจากจัดการเรื่องเสร็จแล้วฉันจะขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง!"

"เอ่อ...โอเค"

ซูกวงสับสน พาเพื่อนสูบบุหรีด้านล่างอาคาร

ที่ระเบียง หลินหยางจุดบุหรี่และยื่นให้กับคนนั้นหนึ่งมวล

ชายคนนั้นไม่รับ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นว่า: "อย่าเสียเวลาเลย มีอะไรพูดออกมา ผมยังมีต้องรีบนับของกลับไป! โอ้ะ ใช่แล้ว คุณรู้ไหมว่าของเหล่านั้นคืออะไร?"

"รู้ นั่นคือโลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์" หลินหยางสูบบุหรี่และพูด

"ฮ่าๆๆ เหมือนว่าคุณจะรู้เรื่องอยู่บ้าง แต่คุณเดาได้แค่หนึ่งในสามส่วนเท่านั้น เพราะนอกจากโลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยังมีของอีกสองอย่างด้วย!"

"อะไร?"

"คุณกับผู้หญิงโง่ที่อยู่ด้านใน" ผู้ชายชี้ไปที่หัวของตัวเองและยิ้ม

ดวงตาของหลินหยางตึงเครียด: "ทำไม?"

"โลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ตระกูลเฮยของพวกเราสร้างมาหลายชั่วอายุคน! มันมีความสำคัญมาก เบื้องบนโมโหอย่างมาก เพราะเหตุนี้จึงไม่ใช่แค่ต้องนำโลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์กลับไปเท่านั้น ยังต้องนำคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในเหตุการณ์นี้ด้วย! ห้ามใครสักคนเดียวหนีได้!" ผู้ชายยักไหล่

"ผมไม่ได้เป็นคนนำโลงศพนี่มา แต่เป็นคนตระกูลหลินที่นำมา ที่พวกเขานำมาส่งที่นี่ เพราะพยายามจะโยนความผิด! ถ้าพวกคุณอยากจะตามหาคนรับผิดชอบจริงๆ ผมคิดว่าพวกคุณควรไปคุยกับตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิง" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"เหอะ แค่คำพูดของคุณ ผมจะเชื่อได้ยังไง? อีกทั้งไม่ต้องพูดถึงคนขโมย! โลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นี่แล้ว คุณจะปฏิเสธยังไง?" ผู้ชายยิ้ม

"ดังนั้นคุณยอมจะถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือหรอ? ยอมถูกคนอื่นหลอกหรอ?" หลินหยางถามกลับ

"คุณมีหลักฐานอะไรมารับประกันว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง?" ผู้ชายหรี่ตาถาม

หลินหยางเงียบ

สักพักเขาก็ส่ายหน้า: "ไม่มีอะไร"

"ก็ใช่ไง!" ผู้ชายยิ้ม ยื่นแขนออกไปทางคอของหลินหยาง

เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะหักคอของหลินหยาง จากนั้นก็กลับเข้าไปในห้องเพื่อฆ่าจางชิงหยู

อย่างไรก็ตามในขณะที่เขายื่นมือออกมา มือหนึ่งก็ยื่นออกมาจับมือของเขา...

และนั่นคือมือของหลินหยาง

"อะไรกัน?"