บทที่ 1151 ผมจะร้องขอจากตัวเองได้อย่างไร?

หลังจากทั้งสองคุยกัน พวกเขาก็เดินออกมาด้านนอก

"พวกคุณจะไปไหน?"

จางชิงหยูตื่นตระหนก รีบวิ่งเข้ามาถาม

"ผมจะออกไปข้างนอกกับเขา คุณไม่ต้องยุ่ง" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ออกไปหรอ ออกไปทำอะไร? ฉันจะบอกคุณให้นะหลินหยาง คุณห้ามเอาของเหล่านี้คืนกลับไปเด็ดขาด" จางชิงหยูพูดเสียงแหลม

"ผมไม่ได้บอกให้คุณคืน แต่คุณพูดแบบนี้ออกมาแล้ว คุณเองก็ควรจะรู้ว่าสิ่งของนี้ไม่ใช่ของคุณ! จางชิงหยู ผมขอแนะนำคุณหน่อย ทางที่ดีหาวิธีคืนของสิ่งนี้ให้กับเจ้าของดีกว่า ไม่งั้น คุณจะเจอกับปัญหาได้!" หลินหยางพูด

"คุณ...ไสหัวไปซะ! คุณไม่ใช่ลูกเขยของฉัน! ไป! ไสหัวไป!"

จางชิงหยูรีบร้อน ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

หลินหยางเบื่อที่จะสนใจเธอและลงไปด้านล่างกับผู้ชายคนนั้น

ทันทีที่ทั้งสองลงบันได ร่างหลายร่างก็กระโดดออกมาและล้อมหลินหยางและผู้ชายคนนั้นอย่างไม่คาดคิด

เมื่อมองดูแล้ว ก็พบว่าเป็นซูกวง

"จัดการ!" ซูกวงไม่รอช้า กวักมือ ยกกำปั้นขึ้นแล้วเหวี่ยงไปทางชายคนนั้น

"หืม?"

หลินหยางตกใจ

ผู้ชายหัวเราะออกมา: "น่าสนใจ!"

เมื่อพูดจบ เขาก็เหวี่ยงฝ่ามือกลับไปบนใบหน้าของซูกวง

ซูกวงกลิ้งออกไปโดยตรง นั่งลงบนพื้นอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาบวมขึ้นมา ดวงตาของเขามึนงง

"อากวง!"

คนอื่นๆ ตะโกนออกมาและหวาดกลัว

ชายหนุ่มคนนี้แรงเยอะมาก!

แต่มีคนมากมายที่นี่ พวกเขาไม่เชื่อว่าชายหนุ่มคนนี้จะจัดการพวกเขาได้ จึงพุ่งเข้าไป

แต่คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนวัยกลางคนในวัยสี่สิบห้าสิบ พวกเขาสวมแว่นและหัวล้าน ผอมแห้ง ในการต่อสู้ครั้งนี้ ใครคือคู่ต่อสู้ของพวกเขา?

ไม่นาน

"โอ้ย!"

"เจ็บ!"

"ช่วยด้วย..."

เสียงร้องที่อนาถดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

"กล้ามาลอบโจมตีผมหรอ? หาเรื่องตายหรอ?"

ดวงตาของผู้ชายอาฆาต เขาไม่คิดจะปล่อยพวกซูกวงไป ยกกำปั้นและทุบไปที่หน้าผากของซูกวง

ความอาฆาตระเบิดออกมา

ถ้ากำปั้นนี้ลงไป เกรงว่าจะโดนหน้าผากของซูกวง...

ซูกวงตกใจกลัว

แต่ก่อนที่หมัดจะมาถึง หลินหยางก็ยื่นมือออกมาจับไหล่ของคนนั้นเอาไว้

"หยุด!"

หลินหยางพูดเบาๆ

แต่ในขณะที่พูดกับเขา

จิ!

จู่ๆ ก็มีมีดแทงเข้าที่ท้องของเขา

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มหน้ามองดู

และพบว่าเสียงนั้นดังมาจากการโจมตีของผู้ชายคนนั้น

เขารู้ว่าซูกวงเป็นพ่อตาของหลินหยาง ดังนั้นเขาจึงจงใจฆ่าเขาเพื่อดึงดูดความสนใจของหลินหยาง จากนั้นจึงใช้ประโยชน์จากความไม่พร้อมของหลินหยางที่จะลอบโจมตีเพื่อจะฆ่าหลินหยางโดยตรง นำหัวของเขากลับไปพร้อมโลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์

แต่...ผู้ชายคนนั้นคิดผิด

แม้ว่ามีดจะลอบโจมตีสำเร็จ

แต่...มีดก็ไม่สามารถแทงทะลุได้เลย...

ราวกับว่ามีดนี้แทงลงบนเหล็ก!

"เป็นไปได้ยังไงกัน?"

ผู้ชายคนนั้นอึ้ง

บรรยากาศเริ่มแปลกๆ

ไม่กี่คนที่ซูกวงพามากับเขายังคงนอนอยู่บนพื้นและคร่ำครวญ

ชายคนนั้นถือมีดและมองไปที่หลินหยางอย่างว่างเปล่า

ในเวลานี้ จางชิงหยูวิ่งลงบันไดมาเห็นภาพนี้ เธอตะโกนเสียงดัง: "ใครก็ได้ ช่วยด้วย! เขาฆ่าคน! เขาฆ่าคน!"

เสียงของเธอแหลมเป็นพิเศษ ดังไปทั่วชุมชนเล็ก

ผู้อยู่อาศัยในชุมชนเปิดหน้าต่างทีละบานเพื่อมองลงมา และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รีบเข้ามาถาม

"ไอสารเลว!"

สีหน้าผู้ชายเปลี่ยนไป เขาก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไปทันที

"หยุด!"

สีหน้าหลินหยางจริงจัง จะเข้าไปขวาง แต่จู่ๆ จางชิงหยูก็คว้าแขนของเขาและตะโกนเสียงดัง: "หลินหยาง คุณจะไปไหน?"

"ปล่อย!"

หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

"ฉันจะบอกคุณให้! คุณคิดจะเอาของให้คนนี้! ของเหล่านี้เป็นของตระกูลพวกเรา ไม่เกี่ยวกับคนนั้น! คุณอย่าทำอะไรมั่วซั่ว!"จางชิงหยูตะโกน

เธอยังกังวลว่าของเหล่านี้เป็นของผู้ชายคนนั้น กังวลว่าหลินหยางจะเอาของคืนไป

"คุณปล่อย!" หลินหยางสะบัดแขน

จางชิงหยูจะยืนหยัดความแข็งแกร่งของหลินหยางได้อย่างไร? เธอล้มลงกับพื้นและโกรธจัด