บทที่ 1152 คำเตือนของตระกูลเฮย

"จะร้องขอตัวเองยังไง?"

ทั้งสามคนอึ้ง หัวสมองของพวกเขาสับสนและวุ่นวาย

นี่หมายความว่าอะไร?

หรือว่า...

หลินฟู่ชายอ้วนคนนั้นผงะ พูดเสียงหลงออกมา: "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! คุณชายหลิน! คุณอย่ามาหลอกพวกเรา! เรื่องแบบนี้...เป็นไปไม่ได้! !"

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้! บริษัทหยางหัว ถูกตั้งโดยคุณหลินหยาง นอกจากนี้แล้ว สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีรวมถึงใบสั่งยาพิเศษเหล่านั้นล้วนเป็นของที่คุณหลินหยางสร้างขึ้นมา! คุณหลินหยาง! คือประธานหลิน! และประธานหลิน! ก็คือคุณหลินหยาง!"

เสียงจริงจังดังมาจากนอกประตู

พวกชายอ้วนลืมตาขึ้นมา

และพบว่าคนที่เดินเข้ามาคือหม่าไห่

"ประธานหม่า?"

ทั้งสองคนอุทานออกมา

แต่หม่าไห่เพิกเฉยทั้งสามคนและเดินไปด้านหน้าหลินหยาง โค้งคำนับหลินหยางอย่างมีมารยาท: "ประธานหลิน!"

"ขาของคุณดีขึ้นแล้วใช่ไหม?" หลินหยางถาม

"แม้ว่าจะยังไม่ดีทั้งหมด แต่ก็สามารถเดินได้แล้ว"

"งั้นก็ดี"

"ประธานหลิน จะจัดการกับทั้งสามคนนี้ยังไง?" หม่าไห่ถามด้วยความเคารพ

"ไม่ต้องรีบ"

หลินหยางพูดอย่างสงบ: "ผมถูกตระกูลหลินทำร้าย แต่จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้ ผมต้องการหลักฐานเพื่อความบริสุทธิ์ของผม!"

"รับทราบ" หม่าไห่ก้มหัวเล็กน้อย

หลินหยางเดินไป

"คุณชายหลินหยาง คุณ...คุณคือประธานหลินจริงๆ หรอ?" ชายอ้วนอ้าปาก ถามด้วยตัวที่สั่น

"ใช่ แล้วทำไม?" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"ให้ตายเถอะ!"

ชายอ้วนเหมือนจะกรีดร้องออกมาและพูดด้วยท่าทางปีติยินดี: "คุณชายหลินหยาง! ไม่คิดว่าคุณจะเป็นประธานหลินที่สูงส่งได้ ดีเลย! ดีเลย! คุณชาย ผมจะส่งข่าวนี้ให้กับนายท่านในตระกูล พวกเขาจะต้องดีใจอย่างแน่นอน นายท่านต้องภูมิใจกับคุณ!"

"โอ้ะ? ทำไมถึงต้องภูมิใจกับผมด้วย? ผมไม่ได้เป็นคนของตระกูลหลิน!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

รอยยิ้มของชายอ้วนแข็งทื่อ

"เอาตัวพวกเขาสองคนไปจัดการ" หลินหยางกวาดสายตามองบอดี้การ์ดของชายอ้วนและพูดเบาๆ

"รับทราบ!"

ชวี่เทียนเดินเข้าไป หยิบปืนพกออกมาแล้วชี้ไปที่ทั้งสองคน

ปังปัง!

ทั้งสองไม่ทันได้พูดอะไร นอนเป็นศพอยู่บนพื้น

"อ๊า! ! !"

ชายอ้วนตกใจกลัว ทรุดตัวลงบนพื้น หน้าซีด น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

เขาแทบจะฉี่ราด!

หลินหยางเดินเข้าไป รับปืนมาจากชวี่เทียน จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและส่งให้ชายอ้วน ในขณะเดียวกันก็ชี้ปากกระบอกปืนไปที่หัวของชายอ้วน

"กดหมายเลขนี้แล้วบอกความจริงกับคนนั้น!" หลินหยางพูด

"คุณชายหลิน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม ไม่เกี่ยวกับผมจริงๆ เป็นความคิดของพวกเรา ไม่เกี่ยวกับผม!" ชายอ้วนกลัวจนร้องไห้ออกมา เสียงที่พูดสั่นเครือ

หลินหยางเข้ามาใกล้กว่าเดิมและพูดเบาๆ: "ผมรู้ว่าคุณบริสุทธิ์ แต่...โลกนี้เป็นโลกที่มีเหตุผลหรอ? ถ้าผมไม่ใช่ประธานหลิน ตอนนี้หัวของผมก็คงไปอยู่ที่เมืองชางวานแล้ว?"

ชายอ้วนตัวสั่น เบิกตากว้าง เหงื่อบนใบหน้าของเขาเหมือนฝนที่ตกลงมา

เขาทำอะไรไม่ถูก

สุดท้าย ชายอ้วนก็รับโทรศัพท์ด้วยมือสั่นๆ และกดเบอร์โทรออก..

ตู้ดตู้ด!

"ใคร?"

เสียงดังขึ้นจากโทรศัพท์

"สวัส...สวัสดี ผมคือคนตระกูลหลิน ผม...ผมชื่อหลินฟู่..." ชายอ้วนพูดเสียงสั่น

"คนตระกูลหลินหรอ?" คนปลายสายแปลกใจ: "พวกคุณโทรมาทำไม?"

"ผม...ผม...ผมจะมาบอกความจริงให้กับคุณ อันที่จริงโลงศพทารกศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลพวกคุณ ไม่ใช่หลินหยางที่เป็นคนเอาไป แต่เป็นหลินลั่วหนานลูกสาวของหลินอ่าวตระกูลหลินของพวกเรา..."

"หลินลั่วหนานหรอ?"

"ใช่ เธอได้ยินว่าตระกูลเฮยของพวกคุณมีสมบัติอยู่ จึงแอบเข้าไปขโมยของ หลังจากเกิดเหตุการณ์ตระกูลหลินไม่อยากจะมีเรื่องกับตระกูลเฮย จึงโยนเรื่องนี้ให้หลินหยางรับผิดชอบ หลินหยางเป็นคนที่ตระกูลหลินของพวกเราไล่ออกจากตระกูลไปนานแล้ว เขาไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลหลินของพวกเรา ทั้งหมดนี่...เป็นแผนการที่พวกเราตระกูลหลินใส่ร้ายหลินหยาง!" ชายอ้วนพูดพลางร้องไห้ออกมา

อีกฝ่ายเงียบ

สักพัก เขาก็หัวเราะออกมา

"หลินฟู่ อยู่ดีๆ ทำไมคุณมาพูดสิ่งเหล่านี้กับผม?"

"เอ่อ..." หลินฟู่ไม่รู้จะตอบยังไง

"คุณคงถูกหลินหยางข่มขู่ใช่ไหม?" คนนั้นหัวเราะต่อ: "ถ้าผมเดาไม่ผิด หลินหยางน่าจะอยู่ข้างๆ คุณใช่ไหม"

ลมหายใจของหลินฟู่สั่นไหว

"ฮ่าๆๆๆ บอกหลินหยาง เรื่องแบบนี้ไม่มีประโยชน์ใดๆ! เช้าวันพรุ่งนี้ ถ้าเขาไม่โผล่หัวมาขอโทษตระกูลเฮย คนรอบกายของเขาจะตายไปพร้อมกันเขา...โอ้ะ ใช่แล้ว! แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งฝากคุณบอกเขาด้วย กลัวว่าเขาจะไม่มา ตระกูลเฮยของพวกเราเตือนเขาแล้ว!"

เมื่อคำพูดที่มีเสียงหัวเราะจบลง เขาก็ตัดสายไป

แต่ทางนี้เงียบ