บทที่ 116 หย่า (๑)

"คุณกับประธานหลินของหยางหัวกรุ๊ป...เป็นอะไรกัน?" จางจงหัววางแก้วน้ำชาลงและถามอย่างเคร่งขรึม

"อ๊า?" ซูเหยียนอึ้ง สักพักก็พูดเสียงเบาๆ: "คุณปู่ ฉันกับเขา...ไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"ไม่ได้เป็นอะไรกันหรอ? งั้นทำไมคนจำนวนมากจากเจียงเฉินถึงมาหาคุณหล่ะ? ทั้งยังมีคุณผู้หญิงเซี่ยด้วย...เกรงว่าน่าจะมาเพราะเขาใช่ไหม?" จางจงหัวสูดลมหายใจ ใบหน้าเคร่งขรึม: "หรือว่าคุณรู้จักคนเหล่านี้?"

"ฉัน...ฉันไม่รู้จัก..." ซูเหยียนก้มหน้า

"งั้นก็ใช่แล้ว"

"แต่...ฉันไม่เคยเห็นประธานหลินคนนั้นมาก่อนเลยนะ"

"แต่ประธานหลินคนนั้นเคยเจอคุณแล้ว ทั้งยังชอบคุณด้วย" จางจงหัวถอนหายใจ พูดอย่างหมดหนทาง: "เสี่ยวเหยียน วันนี้เกิดเรื่องอะไรมากมาย เรื่องที่ทุกคนไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น แม้ว่าตอนนี้ทุกคนจะยังสงบ แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ คุณผู้หญิงเซี่ยคนนี้ยังไงก็ต้องกลับเมืองเยี้ยนจิง และตระกูลเซี่ยของพวกเธอไม่สามารถปกป้องคุณไปตลอดชีวิตได้!"

"คุณปู่ คุณจะพูดอะไร?" ซูเหยียนตื่นเต้นกับคำพูดของจางจงหัว

ผู้เฒ่าจางเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างหนัก

"เสี่ยวเหยียน ครอบครัวของพวกคุณนี่ไม่มองโลกในแง่ดีเลย"

"ฉันรู้" ซูเหยียนก้มหน้า

"พวกคุณไม่มีพลัง ไม่มีอำนาจ ไม่มีคนที่พุ่งได้ ปู่กำลังรอที่จะขจัดความยุ่งเหยิงนี้อยู่ และมันยากที่จะช่วยพวกคุณได้ ถ้าคนเหล่าจากเจียงเฉินเหล่านี้ทำอะไรพวกคุณ พวกคุณก็คงจะตกอยู่ในอันตราย แต่ถ้า...คนจากเจียงเฉินเหล่านี้ปกป้องพวกคุณ งั้นก็แปลกว่าพวกคุณคงไม่เป็นอะไร" ผู้เฒ่าจางพูดอย่างจริงจังขึ้นมาทันใด

สีหน้าซูเหยียนเปลี่ยน เหมือนเข้าใจความหมายในคำพูดของผู้เฒ่าจาง

"เสี่ยวเหยียน คุณเองก็อย่าโทษที่ปู่ทำให้เกิดเรื่องที่นี่ จริงๆ แล้วผมไม่ได้มีอคติอะไรกับหลินหยางนั่น ในทางกลับกัน เมื่อเห็นวันนี้ ผมกลับชอบเขามาก เขากล้ายืนออกมาเพื่อคุณ นี่เป็นสิ่งที่ยากที่จะเจอ แต่...เขาปกป้องคุณไม่ได้ ถ้าหากวันนี้ไม่มีคุณผู้หญิงเซี่ยอยู่ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ แต่...ประธานหลินนั้นทำได้ เขาสามารถขับเคลื่อนทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย ทำให้บุคคลใหญ่โตในเมืองเจียงเฉินมาอวยพรวันเกิดให้กับผม ไม่เพียงแต่ทำให้คุณพอใจ เขาสามารถเชิญคนตระกูลเซี่ยจากเยี้ยนจิงมาได้ ผมเชื่อว่าเขาต้องเป็นบุคคลใหญ่โตที่มีอำนาจล้นฟ้าได้อย่างแน่นอน หากคุณมีความสัมพันธ์ที่ชัดเจนกับเขา คงไม่มีใครกล้าทำอะไรครอบครัวของคุณ!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าจางก็หันหน้ามองซูเหยียน: "เด็กน้อย คุณเข้าใจความหมายนี้ไหม?"

"ปู่ต้องการให้ฉันหย่ากับหลินหยางหรอ?"

"ถ้าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้กับคุณ แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ ปู่ก็ต้องพูดเช่นนี้เพื่อพวกคุณ"

"แต่...แบบนี้แปลว่า ฉันก็ต้องทำให้หลินหยางเสียใจสิ?"

"ไม่ ถ้าคุณอยากทำเพื่อหลินหยาง คุณต้องทำแบบนี้!" จางจงหัวเดินขึ้นมา สองมือของเขาจับที่ไหลของซูเหยียนและพูดอย่างเคร่งขรึม: "ถ้าคุณหย่ากับหลินหยาง และแต่งงานกับประธานหลิน งั้นคุณก็จะใช้อำนาจจากตำแหน่งของประธานหลินมาปกป้องหลินหยางได้! หลินหยางนี่ดูแล้วเป็นคนที่นหันพลันแล่น ฉุนเฉียว และไม่เป็นมิตรมาก ถ้าไม่มีใครปกป้อง ก็คงโดนจำกัดง่ายๆ! ถ้าไม่ทำแบบนี้เกรงว่าภายในไม่ถึงหนึ่งปีจะต้องเกิดเรื่องกับเขาแน่ๆ ถ้าคุณเลือกที่จะทำแบบนี้ ปกป้องเขาอย่างเงียบๆ เพื่อที่เขาจะได้ปลอดภัย เด็กน้อย ปู่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน ปู่ไม่ผิดแน่..."

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ก็เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาบนท้องของซูเหยียนอย่างรุนแรง

ใบหน้าของซูเหยียนซีด พูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอถึงลืมตาสองข้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก จากนั้นก็พยักหน้า

"ปู่ ฉัน...ฉันจะฟังคุณ..."

ซูเหยียนเดินออกมาจากด้านในห้องโถง ทุกคนเหมือนเสียสติไป

ทุกคนแปลกใจ

เซี่ยโยวหลานต้องกลับไปก่อนเพราะมีเรื่องต้องทำ

หม่าไห่กลับยืนกรานที่จะส่งซูเหยียนและหลินหยางกลับเจียงเฉิน สำหรับเฒ่าแก่เมืองเจียงเฉินเหล่านั้น พวกเขาอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในขณะนี้และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

พวกเขาต้องการไปประจบหลินหยาง แต่กลัวว่าจะโดนบุคคลใหญ่โตของกวงหลิวแก้แค้น เลยอยู่ห่างจากหลินหยาง

ชั่วขณะหนึ่ง เฒ่าแก่เหล่านี้พัวพันกันอย่างมาก

หลินหยางเสียความมั่นใจกับพวกเขาแล้ว ทั้งยังไม่สนใจ

"เหยียนเอ๋อ เธอเป็นอะไร? พ่อพูดอะไรกับเหยียนเอ๋อ?" จางชิงหยูจับมือของซูเหยียนที่มีหน้าเคร่งเครียดและถาม

ผู้เฒ่าจางยิ้ม: "ไม่ได้พูดอะไร โอเค ดึกแล้ว พวกคุณกลับไปก่อน อย่าให้ประธานหม่ารอนาน"