บทที่ 117 หย่า (๒)

บนรถในเมืองเจียงเฉิน

หม่าไห่ขับรถด้วยตนเอง

หลินหยางนั่งอยู่ข้างคนขับ มองไปด้านหน้าเงียบๆ

จางชิงหยู่ถอนหายใจ ซูกวงทั้งสองคนรู้สึกหดหู่ใจมาก

ไม่ได้คาดหวังว่าจะทำให้เกิดความวุ่นวายมากมายหลังจากการฉลองวันเกิด แต่โชคดีที่ครอบครัวกลับมาอย่างสงบสุข

มีเพียงซูเหยียนเท่านั้นที่ก้มหน้าและไม่พูดอะไร

หม่าไห่เหลือบมองกระจกมองหลังแล้วมองไปที่หลินหยาง

"ขับดีๆ" หลินหยางพูด

หม่าไห่รีบมองไปทางด้านหน้า

บรรยากาศในรถแปลกอย่างมาก

ไม่นานรถก็มาจอดใต้ตึกบ้านของซูเหยียน

ซูกวงสองสามีภรรยาลงจากรถ

"เหยียนเอ๋อ เธอทำอะไรหน่ะ? ลงจากรถกลับบ้าน!" จางชิงหยูถาม

"พ่อ แม่ พวกคุณขึ้นไปก่อน ฉันมีเรื่องต้องออกไปทำกับหลินหยาง" ซูเหยียนฝืนยิ้ม

เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางด้านหน้าก็ขมวดคิ้ว

"โอ้ะ... งั้นโอเค พวกคุณอย่าไปรับกวนประธานหม่ามากหล่ะ ประธานหม่า ขอบคุณด้วย"

"ไม่เป็นไร" หม่าไห่ยิ้ม

ทั้งสองขึ้นตึกไป

"คุณผู้หญิงเหยียนอยากไปไหนหรอ?" หม่าไห่หันหน้าไปถาม

ซุเหยียนหลับตา เงียบสักพักและพูด: "ไปสำนักงานกิจการพลเรือน!"

เมื่อคำนี้ออกมาทำให้หม่าไห่อึ้ง

หลินหยางเองก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย

"สำนัก...สำนักงานกิจการพลเรือน?" หม่าไห่พูดติดขัด มองเธอและหลินหยางด้วยความกังวล

"เกิดอะไรขึ้น?"

หลินหยางสูดลมหายใจถาม

"ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกเหนื่อย" ซูเหยียนพูดเสียงแหบ: "หลินหยาง คุณไม่ใช่เคยพูดหรอว่า ตราบใดที่ฉันตกลง คุณก็จะเคารพในคำพูดของฉัน?"

ซูเหยียนไม่แม้แต่จะอธิบาย....

หลินหยางเคร่งขรึมลง

จากนั้นเขาก็โบกมือ: "ไปสำนักงานกิจการพลเรือนเถอะ"

"นี่..."

หม่าไห่รีบร้อน แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ในที่สุด เขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจ ขับรถไปทางสำนักงานกิจการพลเรือน

ซูเหยียนก้มหน้าตลอดเวลา มือของเธอสั่น น้ำตาไหลออกมา

หลินหยางไม่พูดอะไร

"ประธานหลิน!" หม่าไห่ตะโกนเบาๆ ออกมา

"ผมเคยบอกแล้วว่า ผมเคารพในการตัดสินใจของเธอ ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ก็ทำตามนั้นละกัน" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาเชื่อว่าต้องเกี่ยวกับผู้เฒ่าจางแน่ๆ

แต่ผู้เฒ่าจางคงไม่ทำให้ซูเหยียนลำบาก บางทีการหย่ากับเธออาจจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง

หลินหยางไม่พูดอะไร

เอาเถอะ

ทุกอย่างคือโชคชะตา

ยังไงการแต่งงานของทั้งสองก็ไม่ได้เกิดจากความรู้สึกพื้นฐานเท่าไหร่ ถ้าต้องหย่าจริงๆ หลินหยางก็คงไม่ต้องเป็นใช้ชีวิตแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

เพียงแค่หม่าไห่ไม่เข้าใจความคิดของหลินหยาง

ในความคิดของเขา ที่หลินหยางทำทั้งหมดก็เพื่อซูเหยียน

ใช่ หม่าไห่และคนอื่นๆ ไม่ได้ตั้งใจ แต่หลินหยางเป็นคนจัดการ

หม่าไห่ไม่รู้ว่าความรู้สึกระหว่างหลินหยางและซูเหยียนเป็นยังไง แต่เขาเชื่อว่าหลินหยางใส่ใจในตัวซูเหยียน

ดังนั้นหม่าไห่เลยตั้งใจขับรถช้าๆ และตั้งใจขับวน จนกระทั่งถึงถนนใหญ่ใจกลางเมืองเจียงเฉิน สี่โมงครึ่ง วันนี้ต้องรถติดแน่ๆ

แน่นอนว่ารถของหม่าไห่ติดอยู่ตรงกลางและอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ทางนั้นกำลังซ่อมถนน ซ่อมถนน..." หม่าไห่หัวเราะ

หลินหยางจะไม่เข้าใจความคิดของหม่าไห่ได้ยังไง แต่เขากลับไม่พูดอะไร

แน่นอนว่าหลังจากที่หม่าไห่ดิ้นรนที่จะผ่านใจกลางเมืองและรีบไปที่สำนักงานกิจการพลเรือน สำนักงานกิจการพลเรือนก็ปิดแล้ว

"พรุ้งนี้ค่อยมาก็ได้" ซูเหยียนพูดด้วยดวงตาสลัวๆ

"พรุ้งนี้วันเสาร์ ต้องรอวันจันทร์" หม่าไห่ยิ้ม

ซูเหยียนใจสั่น น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิม

"รอไม่ได้...รอไม่ได้..."

"คุณผู้หญิงซู ผมทำอะไรไม่ได้ ผมไม่สามารถให้คนเหล่านั้นกลับมาทำงานได้? ผมไม่มีอำนาจ..."

"ไม่เป็นไร ประธานหม่า คุณกลับไปก่อนเถอะ เรื่องนี้ฉันกับหลินหยางจะจัดการเอง" ซูเหยียนเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มออกมา