บทที่ 1175 พวกคุณคู่ควรหรอ?

จู่ๆ ก็มีใครบางคนเริ่มบทสนทนากับเธอขึ้นมาโดยไม่คาดคิด และเหอเสี่ยวหยูรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้คุ้มค่า

"โย่! คุณหลิน ฮ่าๆ! คุณมาแล้ว สวัสดี!"

เสียงหัวเราะที่เบิกบานดังขึ้นมา

หลังจากนั้น เปาอันชุยคุณชายอายุไล่เลี่ยหลายคนเดินเข้ามา

หลินหยางมองออกไป เพียงแค่มองเขาก็ตระหนักบางอย่างได้

ด้านหลังของเปาอันชุยมีร่างที่คุ้นเคย

และนั่นคือ...หลินลั่วหนาน!

ไม่น่าแปลกใจที่เปาอันชุยเชิญหลินหยางมาเข้าร่วมงานเลี้ยง บอกว่าต้องการจะขอโทษหลินหยาง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...

"หลินลั่วหนานเป็นคนที่ขอให้คุณโทรหาผมให้มาที่นี่ใช่ไหม?" หลินหยางมองเปาอันชุยและพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ฮ่าๆ อาจมีความเข้าใจผิดบางอย่างระหว่างคุณหลินและลั่วหนาน แต่ไม่ต้องรีบร้อน ความเข้าใจผิดจะได้รับการแก้ไขได้ชัดเจน เพราะเราทุกคนเป็นเพื่อนกัน!"

เปาอันชุยพูดอย่างกระตือรือร้น จากนั้นปรบมือและพูดเสียงดัง: "มาๆๆ ทุกคนเงียบ เงียบหน่อย!"

การแสดงดนตรีสดหยุดลงอย่างกะทันหัน

แขกทุกคนที่กำลังพูดคุยอยู่ก็ละสายตาไปมองมาทางนี้

ในเวลานี้หลินหยางกลายเป็นจุดสนใจของผู้ชม

"ทุกคน! ผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือแขกพิเศษที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้! หลินหยางเจียงเฉิน! คุณหลิน!" เปาอันชุยพูดด้วยเสียงที่ดังชัด

เมื่อสิ้นเสียง ผู้คนต่างประหลาดใจอย่างมาก และเสียงสนทนาก็ดังขึ้นในทันใด

"หลินหยางเจียงเฉินหรอ?"

"เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน"

"ใช่หลินหยางที่เป็นลูกเขยของตระกูลอื่นรึเปล่า?"

"เจียงเฉินจะมีหลินหยางกี่คน?"

"เขาจริงๆ หรอ? คนที่ถูกสวมเขาหรอ? ได้ยินมาว่าสามีของเธอถูกประธานหลินทำให้หลงไหล"

"ผู้ชายแบบนี้ ทำไมถึงมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ได้?"

ทุกคนพูดคุยเกี่ยวกับหลินหยาง ชี้ไปชี้มา มีคนที่รู้จัก มีคนไม่รู้จัก อดหัวเราะไม่ได้หลังจากได้ยินความคิดเห็นของคนอื่น

"หลินหยางหรอ? คนที่นั่งกินนอนกินหรอ? ไม่ใช่...คุณชายเปา! คุณทำอะไร? จู่ๆ ทำไมไปเชิญคนแบบนี้มาได้?" คุณชายข้างๆ ถามด้วยความสงสัย

"โอ้ะ นี่เป็นความเข้าใจผิดระหว่างคุณหลินและคุณลั่วหนานเล็กหน่อยใช่ไหม วันนี้เชิญคุณหลินมาก็เพื่อจะจัดการเรื่องนี้ให้ดี" เปาอันชุยพูดด้วยรอยยิ้ม

"หืม?"

ทุกคนสับสน

จากนั้นก็เห็นว่าเปาอันชุยพูดกับหลินหยาง: "คุณหลิน ผมรู้ว่าคุณและคุณหลินมีมิตรภาพส่วนตัวกัน แต่คุณผู้หญิงหลินลั่วหนานเป็นเพื่อนของผม เมื่อว่าคุณทำผิดกับเธอ ผมหวังว่าคุณจะขอโทษคุณผู้หญิงลั่วหนานต่อหน้าทุกคน"

"ขอโทษหรอ? คุณคิดว่าขอโทษยังไงดี?" หลินหยางมองเขาอย่างสงบ

"เรื่องนี้ต้องขึ้นอยู่กับคุณผู้หญิงลั่วหนาน! คุณผู้หญิงลั่วหนาน คุณคิดว่าคนนี้ควรจะขอโทษคุณยังไงดี?" เปาอันชุยพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

"คุกเข่า เขกหัว!" หลินลั่วหนานพูดด้วยความโกรธ

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้นมา หลายคนก็ตกตะลึง

ด้านเหอเสี่ยวหยูมึนงง

เธออ้าปากค้วง เบิกตามองหลินหยางด้วยความตกตะลึง

บรรยากาศในงานเลี้ยงครึกครื้นขึ้นทันใด

"เอ่อ...คุณหลิน คุณดูสิคุณผู้หญิงลั่วหนานโมโหขนาดนี้ เกรงว่าถ้าคุณไม่ทำแบบนี้ เธอคงไม่หายโกรธ เอาอย่างงี้ไหม...คุณทำตามที่เธอบอก เป็นยังไง? เป็นเพื่อนกันนะ แค่ทำให้ความเข้าใจผิดหายไป ตราบใดที่ความเข้าใจผิดสามารถคลี่คลายได้ ผมคิดว่าคุณคงยอมเสียสละได้ใช่ไหม?" เปาอันชุยพูดด้วยรอยยิ้ม

คนข้างๆ เห็นเข้าก็พูดสนับสนุน

"ใช่ หลินหยาง คุณคุกเข่าลงเถอะ"

"ยังไงก็ชินกับการคุกเข่าแล้วหนิ"

"คนอย่างคุณคงไม่รังเกียจเรื่องแบบนี้ใช่ไหม? เพราะคุณไม่มีศักดิ์ศรี"

"การคุกเข่า ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณจะสามารถรู้จักกับคุณชายเปาได้ หากคุณชายเปาต้องการให้คุณคุกเข่า นั่นคือเป็นเกียรติแก่คุณแล้ว!"

"รีบคุกเข่าเถอะ"

ทุกคนต่างหัวเราะเยาะ ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

อย่างไรก็ตามหลินหยางมองไปที่คุณชายเปาและหลินลั่วหนานอย่างเฉยเมย: