บทที่ 1176 แรงกดดัน

"คุณชายเปา เยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลได้รับการดูแลจากหยางหัวมาโดยตลอด คุณซูเหยียนยิ่งเป็นผู้หญิงที่ได้รับความสนใจจากประธานหลิน ถ้าหากล่วงเกินเขา พวกเราจะอธิบายกับทางประธานหลินยาก" คนที่อยู่ด้านข้างพูดเกลี้ยกล่อมเปาอันซุย

"ผมรู้ แต่ท้ายที่สุดนี่ไม่ใช่คุณซูเหยียน เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งของเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล พวกเราไม่ต้องสนใจเขาก็พอ ไม่อย่างนั้นถ้าคนอื่นรู้ว่าผมรับมือไม่ได้แม้กระทั่งลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนหนึ่ง ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?" เปาอันซุยพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"เรื่องนี้…"

"คุณเหอ ที่คุณพูดมามีเหตุผล เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมให้เขาพิจารณาหนึ่งนาที ถ้าหากเขายอมทำตามที่พูด งั้นผมจะเห็นแก่หน้าคุณไม่ทำให้เขาลำบากใจ แต่ถ้าหากเขายังคงดื้อดึงต่อไป…คุณเหอ หวังว่าคุณจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้ งานเลี้ยงในคืนนี้ คุณดื่มให้เต็มที่ กินให้เต็มที่ ผมจะดูแลคุณอย่างดีเอง คุณเห็นว่ายังไง? "

เหอเสี่ยวหยูได้ยินแบบนี้ สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย รีบพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหาหลินหยาง

"คุณหลิน คุณรีบคุกเข่าลงเถอะ หลังจากนั้นตามฉันไปจากที่นี่!" เหอเสี่ยวหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"อืม?"

หลินหยางหันไปมองเธอ "ผมพูดไปแล้ว พวกเขาไม่คู่ควร"

"คุณหลิน! หรือคุณต้องการเป็นศัตรูคุณชายเปาเหรอ? คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณชายเปา! ถึงประธานซูมาเองก็ไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ไม่ได้! หรือคุณต้องการคลานออกไปจากที่นี่จริงเหรอ?" เหอเสี่ยวหยูพูดด้วยความร้อนใจ

"เสี่ยวหยู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ คุณยืนดูอยู่ด้านข้างก็พอ! ผมจะจัดการเอง"

"คุณ…หัวแข็งชะมัด! ได้! คุณต้องการรนหาที่ตาย ฉันจะไม่ขวางคุณ! ฉันจะไปบอกประธานซูเดียวนี้"

เหอเสี่ยวหยูพูดด้วยความโมโห รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดอีกสายดังมา

"ครบลหนึ่งนาทีแล้ว!"

เหอเสี่ยวหยูสะดุ้ง หันไปมองตามทิศทางของเสียง

"คุณเหอ รบกวนคุณไปพักผ่อนอยู่ที่ด้านข้างก่อน!" เปาอันซุยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดกับเธอ

"คุณชายเปา…"

"คุณเหอ อย่าทำให้ผมต้องลำบากใจ" เปาอันซุยพูดอีกครั้ง แต่น้ำเสียงที่อ่อนโยนเริ่มหายไปหลายส่วน…

ถึงแม้เปาอันซุยกังวลเรื่องของประธานหลิน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขากลัวจริง!

ในมุมมองของเขา หลินหยางล่วงเกินหลินลั่วหนาน ส่วนตนเองออกหน้าแทนเพื่อนมันก็สมเหตุสมผล ถึงประธานหลินมา ยังไงก็ต้องคุยด้วยเหตุผลมั้ง?

เขาเชื่อว่ากลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของตนเองต้องทำให้ประธานหลินสงบสติอารมณ์พูดคุยกับตนเองแน่นอน

ดังนั้นเปาอันซุยจึงมีความมั่นใจพอสมควร

เหอเสี่ยวหยูอ้าปาก ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากเห็นสีหน้าของเปาอันซุย ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน รีบนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟัง

เธอเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งและพยายามทำดีที่สุดแล้ว ไม่จำเป็นต้องล่วงเกินคนมีอิทธิพลพวกนี้เพียงเพราะเงินเดือน

เห็นเหอเสี่ยวหยูนั่งลงอย่างเชื่อฟัง เปาอันซุยรู้สึกพึงพอใจมาก

เขาหรี่ตาลง หันมาพูด "คุณลั่วหนาน ในเมื่อคนคนนี้ไม่ยอมทำตามที่พูด งั้นปล่อยให้ผมจัดการเอง!"

"ขอบคุณคุณชายเปา!"

หลินลั่วหนานพูดด้วยความซาบซึ้ง

"เรื่องเล็กน้อย แต่ว่าคุณหลิน เรื่องก่อนหน้านี้…"

"ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่โกหกคุณแน่นอน!" หลินลั่วหนานยิ้มแล้วพูด

"งั้นก็ดีแล้ว คุณหลิน ทางที่ดีอย่ากลับคำก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นผมจะรู้สึกผิดหวัง ถ้าหากผมผิดหวังขึ้นมาจริง อาจจะทำเรื่องอะไรที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้ ถ้าหากเรื่องมันบานปลายถึงขั้นนั้นคงไม่ดีแน่" เปาอันซุยยิ้มแล้วพูดเสียงเบา

ได้ยินคำพูดประโยคนี้ หลินลั่วหนานสั่นสะท้าน แต่ยังคงเค้นรอยยิ้มออกมา พยักหน้าแล้วพูด "วางใจได้!"

"ดี คุณหลิน เชิญตามสบาย!"

เปาอันซุยก้าวถอยไปด้านข้างพร้อมกับยิ้ม

หลินลั่วหนานเดินเข้าไปทางหลินหยางพร้อมกับสายตาที่ดุร้าย

"เรื่องนี้จะโทษฉันไม่ได้! หลินหยาง!" หลินลั่วหนานพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ฉันเคยให้โอกาสคุณแล้ว! แต่คุณไม่ไขว่คว้ามันเอง!"

"ผมก็เคยให้โอกาสคุณแล้วเหมือนกัน" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"เหอเหอ จนถึงตอนนี้แล้วยังจะปากดีอีกเหรอ? ได้ รอก่อนเถอะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันคุณจะเอาอะไรมาปากดีอีก!"

พูดจบ หลินลั่วหนานเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารด้านข้าง หยิบมีดอาหารที่ทำจากเครื่องเงินขึ้นมาโดยตรง พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "จับเขากดลงพื้น! ฉันจะตัดนิ้วมือทั้งสิบนิ้วของเขาทิ้ง!"

"ครับ!"

บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างเดินออกไปทันที

หลินลั่วหนานก็ไม่ลังเล ยกมีดขึ้นมา

แขกที่อยู่โดยรอบเริ่มส่งเสียงฮือฮา

พวกผู้ชายมองภาพนี้ด้วยความตื่นเต้น

ส่วนพวกผู้หญิงตกใจกลัวจนรีบหลับตาลง ไม่กล้าหันไปมองภาพที่นองเลือดเช่นนี้