บทที่ 1181 ลูกสาวของคุณทำงานที่นี่

"แต่ว่า...เห็นอยู่ว่า...เห็นอยู่ว่าใบหน้าของคุณเมื่อกี้เพิ่งเปลี่ยนเป็นใบหน้าของประธานหลิน!"

"คุณผู้หญิงเหอ ผมไม่ได้ใช้เวทมนตร์อะไร ใบหน้าของผมจะเปลี่ยนได้ยังไง? คุณลองดูดีๆ?" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

เหอเสี่ยวหยูอ้าปาก ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี

แต่เมื่อคิดดูดีๆ เรื่องนี้มันไร้สาระเกินไป

ใบหน้าของคนคนหนึ่ง...จะเปลี่ยนเป็นใบหน้าอีกคนได้ยังไง?

ตัวเองประสาทหลอนอย่างแน่นอน!

ต้องใช่แน่ๆ

อย่างไรก็ตามทุกอย่างมันแปลกเกินไป...

"คุณหลิน งั้น...ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่? เกิดอะไรขึ้น?"

"โอ้ะ จู่ๆ คุณก็เป็นลมในงานเลี้ยง น่าจะเหนื่อยเกินไป ผมก็เลยพาคุณกลับมา! ยังดีที่คุณชายเปาไม่ได้พูดอะไร คุณผู้หญิงเหอ คุณหยางคายเกินไป" หลินหยางดุ

"อ๊า? หรอ...อย่างงั้นหรอ?"

เหอเสี่ยวหยูเอามือปิดปาก

"ไม่ใช่หรือไง? คุณผู้หญิงเหอ ช่วงนี้เยว่เหยียนอินเตอแนชั่นแนลเกิดเรื่องขึ้นเยอะใช่ไหม? ทำไมคุณถึงเหนื่อยขนาดนี้?" หลินหยางถาม

"เฮ้อ คุณหลิน คุณไม่รู้หรอ? หลังจากประธานหลินเกิดอุบัติเหตุ บริษัทชะงักโดยตรง นอกจากนี้ช่วงนี้หยางหัวยังไม่มั่นคงด้วย หลายโครงการในบริษัทไม่เพียงแต่หยุดชะงัก แต่ยังประสบปัญหาสัญญาอีกมากมาย ฉันจะมีเวลาพักผ่อนได้อย่างไร" เหอเสี่ยวหยูถอนหายใจ

"สบายใจได้ ทั้งหมดจะค่อยๆ ดีขึ้น" หลินหยางพูดปลอบใจ

"ดีขึ้นหรอ? เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันไม่เห็นความหวังอะไรเลย" เหอเสี่ยวหยูส่ายหน้า

หลินหยางไม่พูดอะไรและขับรถต่อไป

กลับไปยังสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี ซูเหยียนหาเหอเสี่ยวหยูในทันที

เหอเสี่ยวหยูบอกสิ่งที่หลินหยางพูดทั้งหมด

"หรอ? จู่ๆ ก็เป็นลมหรอ จากนั้นหลินหยางก็พาเธอกลับมาหรอ?" ซูเหยียนขมวดคิ้วและพูด: "อย่างนี้แสดงว่าคุณเปาหลุดมือไปแล้วหรอ?"

"ขอโทษประธานหลิน" เหอเสี่ยวหยูรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเธอ พูดไปแล้ว เธอยังสบายดีใช่ไหม?"

"ไม่มีอะไรร้ายแรง..."

"ไม่เป็นอะไรก็ดี ช่วงนี้เธอต้องเหนื่อยมากแน่ๆ ไปพักผ่อนหนึ่งวันเถอะ" ซูเหยียนพูดด้วยรอยยิ้ม

"ประธานซู ฉันไม่เป็นอะไร"

"เชื่อฟัง ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล จากนั้นก็กลับบ้านไปพักผ่อน" ซูเหยียนพูดอย่างจริงจัง

เหอเสี่ยวหยูผงะ เมื่อมองดูความอ่อนโยนที่สวยงามของซูเหยียน หัวใจของเธอก็อบอุ่นขึ้นครู่หนึ่ง แต่ทันใดนั้น เธอพบว่าเธอไม่เสียใจเลยหากเธอไม่สามารถไปหาหยางหัวได้ และตอนนี้บริษัทก็กำลังดีขึ้น...

หลินหยางไม่ได้อยู่ที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีนาน

หลังจากออกไป เขาก็มุ่งหน้าไปยังหยางหัว

แต่ระหว่างทาง เขาก็กดสายโทรออก

"ใคร?"

เสียงในโทรศัพท์นั้นระมัดระวังแต่ใจร้อน

"คุณหลินอ่าว สวัสดี!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"คุณเป็นใคร?" หลินอ่าวปลายสายถาม

"ผมแซ่หลินเหมือนคุณ! คุณเรียกผมว่าประธานหลินก็ได้ หรือจะเรียกว่าหมอเทวดาหลินก็ได้!" หลินหยางพูด

"อะไรนะ?"

หลินอ่าวตกใจ: "หมอเทวดาหลิน? คุณหรอ?"

"แปลกใจใช่ไหม?"

"คุณ...หมอเทวดาหลิน จู่ๆ ทำไมมาโทรหาผม? ผมเหมือนจะไม่เคยติดต่อกับคุณ?"

"ผมอยากจะคุยกับคุณหน่อย"

"คุยอะไร?"

"ผมอยากให้คุณช่วยผมจัดการเรื่องหนึ่ง"

"จัดการเรื่องหรอ? หมอเทวดาหลิน ถ้าคุณไปเจอความลำบากอะไร ก็พูดมาเถอะ ผมคิดว่าตระกูลหลินของพวกเราและคุณยังสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกันได้!"

"ผมไม่คิดเช่นนั้น อีกทั้งผมต้องการให้คุณจัดการเรื่อง แค่คุณเท่านั้น ไม่ใช่ตระกูลหลิน!"

หลินอ่าวหรี่ตาครุ่นคิดและถามเบาๆ: "หมอเทวดาหลินอยากจะทำอะไร?"

"ผมอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับหลินยิงฉง รวมทั้งตำแหน่งที่แน่ชัดของเขาในตอนนี้ด้วย!" หลินหยางพูด

"อะไรกัน?"

สีหน้าของหลินอ่าวเปลี่ยนไป เสียงหลง แต่เขาก็สงบลงได้และพูดอย่างจริงจัง: "ประธานหลิน! คุณหมายความว่าอะไร? ถามทำไม?"

"ผมไม่มีอะไรจะพูด"

"ถ้าอย่างงั้น ผมเองก็ไม่มีอะไรจะพูด!"

"อย่างงั้นหรอ?"

"ผมไม่รู้ว่าคุณไปได้ยินเรื่องหลินยิงฉงมาจากไหน แต่ผมอยากจะบอกคุณให้ นี่เป็นความลับของตระกูลหลิน! ผมไม่สามารถพูดได้!"