บทที่ 1187 เธอควรจะเป็นศิษย์พี่ไม่ใช่เหรอ?

ศิษย์รัก?

หลินหยางขมวดคิ้ว "ผู้อาวุโสเฟิง ผมยังไม่ได้พูดเลยว่าจะไหว้คุณเป็นอาจารย์! รบกวนคุณให้เกียรติตัวเองด้วย"

"คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?" เฟิงชิงหยูเริ่มไม่สบอารมณ์แล้ว พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "วิชาตัวเบาของผมไม่มีใครสามารถเทียบ ไม่รู้ว่ามีคนมากน้อยเท่าไหร่ที่ต้องการไหว้ผมเป็นอาจารย์ แต่ผมไม่เคยอนุญาต ผมเห็นว่าคุณมีพรสวรรค์ที่ล้ำเลิศ เพราะแบบนี้จึงรับคุณเป็นลูกศิษย์ เตรียมถ่ายทอดวิชาความรู้ให้คุณ คุณจะปฏิเสธ?"

"ผู้อาวุโสเฟิง ผมไม่ได้สนใจศิลปะการต่อสู้วิชาตัวเบาอะไรพวกนี้ คุณต้องทำความเข้าใจด้วย ก่อนอื่นเลยคือผมเป็นหมอคนหนึ่ง" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คุณ…คุณไม่ต้องการจริงเหรอ?" เฟิงชิงหยูเบิกตากว้าง

"ผู้อาวุโส ผมคงไม่มีเวลามากพอที่จะไปเรียนวิชาตัวเบาอะไรพวกนี้"

"แต่…คุณทำร้ายลูกศิษย์ของผม! ลูกศิษย์ของผมอยู่เจียงเฉินไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้น…ดังนั้นคุณจำเป็นต้องชดใช้ลูกศิษย์ให้ผม!" เฟิงชิงหยูลังเลสักพัก กัดฟันแน่นพูด

หลินหยางอึ้งไปทันที

เขาคิดว่าเฟิงชิงหยูเป็นอริยชนอะไรเสียอีก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะพูดจาหน้าด้านแบบนี้ออกมา!

เขาโยนความผิดทั้งหมดให้หลินหยางอย่างหน้าด้าน

"อาวุโสเฟิง คุณหมายความว่ายังไง?"

"ไม่ต้องพูดมากแล้ว! ไอ้หนู คุณจะเป็นลูกศิษย์ของผมหรือว่า…"

"ถ้าจะสู้กัน พวกเราสามารถสู้กันต่อได้!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

สีหน้าของเฟิงชิงหยูเปลี่ยนไปทันที ถ้าหากสู้กันจริง เขาทำอะไรหลินหยางไม่ได้ ถึงหลินหยางทำอะไรเขาไม่ได้ก็ตาม

"คุณคือลูกศิษย์ของผม ผมจะสู้กับคุณได้ยังไง?" เฟิงชิงหยูหน้าแดง ผ่านไปสักพักจึงพูดออกมาแบบนี้

ดูเหมือนเฟิงชิงหยูต้องการเป็นอาจารย์ของหลินหยางให้ได้

หลินหยางส่ายหัวแล้วถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเฟิงชิงหยูคิดยังไงถึงต้องกันรับลูกศิษย์แบบนี้ แต่สำหรับเขาไม่สนใจ

"ผู้อาวุโสเฟิง ในเมื่อคุณไม่ยอมสู้ งั้นก็พักเอาไว้ก่อนชั่วคราวเถอะ ผมต้องเรียกคนมาเก็บกวาดที่นี่แล้ว "

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หลังจากนั้นเดินไปทางหลินหงจือและคนอื่น

หลินหงจือและคนอื่นหน้าซีดทันที แต่ละคนตัวสั่น มองหลินหยางด้วยความหวาดกลัว

"คุณหลิน คุณ…คุณคิดจะทำอะไร?" หลินหงจือกลืนน้ำลาย ถามเสียงสั่น

"ตระกูลหลินพาผู้อาวุโสเฟิงมาหวังฆ่าผม ถูกต้องหรือเปล่า?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"นั่นเป็นเรื่องของคุณกับจักรพรรดิโจรสลัด ตระกูลหลินไม่มีปัญญาไปชี้ไม้ชี้มือสั่งจักรพรรดิโจรสลัด" หลินหงจือพูดเสียงเบา "จุดประสงค์หลักของเราคือต้องการตามตัวหลินลั่วหนานกลับ!"

"แต่ถ้าหากผมสู้ผู้อาวุโสเฟิงไม่ไหว เกรงว่าคงจะตายไปแล้ว ภัยครั้งเกิดจากตระกูลหลินของพวกคุณ ดังนั้นพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์!"

หลินส่ายหัว แววตาถูกปกคลุมด้วยความเย็นชา

"คุณหลิน เรื่อง…เรื่องนี้…พวกเราไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! นี่เป็นการตัดสินใจของคนในตระกูล…พวกเราแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น!" หลินหงจือรีบพูด

"ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้ สิ่งที่ผมสนใจคือ ตระกูลหลินของพวกคุณลงมือกับผมแล้ว!"

หลินหยางตบไหล่ของเขา พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องกลัวมากเกินไป ผมไม่ฆ่าพวกคุณหรอก! พวกคุณไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะตาย!"

"จริงเหรอ?"

คนของตระกูลหลินรู้สึกดีใจมาก

แต่วินาทีต่อมา

หลินหยางเอ่ยปากพูดอีกครั้ง

"ทุกคนทิ้งแขนไว้คนละครั้ง หลังจากนั้นกลับไปเถอะ"

"หา?"

ทุกคนหน้าถอดสีทันที

"คุณ…คุณหลิน? นี่…"

"ทำไม? ไม่ยอมเหรอ?" หลินหยางหันหน้าไปพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ไม่อย่างนั้นก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น? พวกคุณสามารถเลือกเอาเอง"

"เลือกเอาเอง? เลือก…เลือกอะไร?"

"เลือกอะไหล่บนร่างกายของพวกคุณ!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ทุกคนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

อะไหล่?

หมายความว่ายังไง พวกเขาทุกคนย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ…

วันนี้ถ้าไม่ตัดแขนก็ต้องขาขาด ไม่อย่างนั้นพวกเขาไม่มีทางได้ออกจากตึกหยางหัว…

"พี่หงจือ พวกเราควรทำยังไงดี?"

"ไม่ ผมไม่อยากแขนขาด! ผมไม่อยากเป็นคนพิการ!"

"ฮือฮือฮือ…"

คนของตระกูลหลินที่ค่อนข้างเด็กบางส่วนกลัวจนร้องไห้

หลินหงจือกัดฟัน หันไปโขกหัวให้เฟิงชิงหยูที่อยู่ทางด้านโน้น "ผู้อาวุโสจักรพรรดิโจรสลัด ขอร้องโปรดเมตตา ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!"

"ช่วยพวกคุณ? พวกคุณคิดร้ายต่อลูกศิษย์ของผม! ผมแทบอยากสับพวกคุณให้เป็นชิ้นด้วยซ้ำ! ยังคิดจะมาขอร้องผม? ฝันกลางวันอยู่เหรอ!" เฟิงชิงหยูสะบัดแขน พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

หลินหงจือได้ยินคำพูดประโยคนี้แทบกระอักเลือด

ทั้งที่เฟิงชิงหยูเป็นคนลงมือกับหลินหยาง แต่กลับโยนความรับผิดชอบทั้งหมดมาให้ตระกูลหลิน!

ยิ่งไปกว่านั้นหมอเทวดาหลินไม่เคยคิดจะเป็นลูกศิษย์ของเขา เขากลับหน้าด้านอ้างตนว่าเป็นอาจารย์!

หลินจือเหิงไม่เคยเห็นใครที่ไร้ยางอายแบบนี้มาก่อน!

แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นแล้ว