บทที่ 1188 มังกรแหวกว่ายนภา

ยิ่งไปกว่านั้น…อาศัยเส้นผมที่ตกอยู่บนพื้นเส้นเดียวสามารถมั่นใจได้ว่าคือหลินลั่วหนาน? แบบนี้มันเลอะเลือนเกินไปหรือเปล่า

"ผู้อาวุโสเฟิง ผมไม่อยากมาเสียเวลากับคุณ ผมมีงานเยอะมาก" หลินส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

"คุณคิดว่าผมกำลังแกล้งคุณ?"

"หรือไม่คุณลองพิสูจน์ให้ดูหน่อยว่าทำไมนี่จึงเป็นเส้นผมของหลินลั่วหนาน?" หลินถามกลับ

"ง่ายมาก! เพราะผมเคยทำสัญลักษณ์ไว้บนเส้นผมเส้นนี้! ผมตั้งใจมอบมันให้ศิษย์น้องหลินลั่วหนานของคุณโดยเฉพาะ บนเส้นผมถูกอาบด้วยเครื่องหอมชนิดพิเศษ เพราะผมได้กลิ่นนี้จึงพบมัน ผมบอกลั่วหนาน ถ้าหากตกอยู่ในอันตราย ทิ้งเส้นผมเส้นนี้ไว้เป็นสัญลักษณ์ ผมจะตามหาเธอด้วยเส้นผมเส้นนี้ ตอนนี้มันอยู่ที่นี่! นั่นก็หมายความว่าหลินลั่วหนานอยู่กับคุณ!" เฟิงชิงหยูหรี่ตาลง ยิ้มแล้วพูด

หลินหยางเงียบ

ผ่านไปสักพักใหญ่ เขาส่ายหัว ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด "ดูเหมือนสุดท้ายผมก็เดินหมากผิดไปหนึ่งก้าว! ได้ ผมยอมรับ หลินลั่วหนานอยู่กับผม! มาเถอะ ผมจะพาคุณไปพบเธอ"

หลินหยางเดินออกไปข้างนอก

หลังจากนั้นประมาณห้านาที หลินหยางเห็นหลินลั่วหนานที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่ายเพียงลำพังในห้องแห่งหนึ่งของชั้นใต้ดินที่จอดรถบริษัทหยางหัว

สังเกตเห็นเฟิงชิงหยูเดินเข้ามา หลินลั่วหนานดีใจมาก

"อา…อาจารย์? อาจารย์! ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!"

หลินลั่วหนานกระโดดลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น หลังจากนั้นวิ่งเข้าไปกอดเฟิงชิงหยู

แต่เฟิงชิงหยูกลับผลักเธอออกด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

รอยยิ้มของหลินลั่วหนานแข็งทื่อ

"ลั่วหนาน คุณไม่เป็นอะไรใช่หรือเปล่า?" เฟิงชิงหยูถามเสียงนิ่ง

"ไม่…ไม่เป็นอะไร อาจารย์ คุณเป็นอะไรไป?" หลินลั่วหนานถามด้วยความสงสัย

"ผมไม่เป็นไร"

"อาจารย์ คุณจับตัวหมอเทวดาหลินได้แล้วใช่หรือเปล่า? เหอะเหอะ หมอเทวดาหลิน! ถึงคุณร้ายกาจแล้วยังไง? อยู่ต่อหน้าอาจารย์ของฉัน คุณมันเป็นได้แค่ตัวตลกคนหนึ่งเท่านั้น! อาจารย์ของฉันต้องการฆ่าคุณมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย! ตอนนี้รู้ถึงความร้ายกาจของอาจารย์ฉันหรือยัง?" หลินลั่วหนานยิ้มอย่างมีชัย

ทว่ารอยยิ้มของเธอยังไม่ทันหุบลง เฟิงชิงหยูกลับตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "บังอาจ! ลั่วหนาน! คุณใจกล้ามาก!"

หลินลั่วหนานสั่นสะท้าน ตกใจจนเกือบล้มก้นทิ่ม

"อาจารย์ ฉัน…ฉันทำไม?"

"คุณยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? คุณเสียมารยาทแบบนี้ คู่ควรเป็นลูกศิษย์ของผมได้ยังไง? ผมจะบอกคุณ! นี่คือศิษย์พี่หลินของคุณ! ยังไม่รีบคุกเข่าลงคำนับศิษย์พี่หลินอีก?" เฟิงชิงหยูตะคอกเสียงดัง

"หา?"

สมองของหลินลั่วหนานว่างเปล่าไปหมด ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง มองเฟิงชิงหยูอย่างไม่เชื่อสายตา

เธอคิดว่าตนเองหูฝาด

"อา…อาจารย์? คุณ…พูดว่าอะไรนะ? เขา…เป็นศิษย์ของฉัน?"

"ยังไม่รีบคุกเข่าลงคำนับศิษย์พี่หลิน?" เฟิงชิงหยูตะคอกเสียงดัง สีหน้าเคร่งขรึมมาก

"นี่…นี่นี่นี่…."

หลินลั่วหนานมองตาค้าง

"ผู้อาวุโสเฟิง ผม…เออ ช่างเถอะ ผมก็ไม่อยากรู้อะไรแล้ว! ที่ผมพาคุณมาพบหลินลั่วหนาน เพื่อจะบอกคุณว่าเธอปลอดภัยดี คุณไม่จำเป็นต้องห่วง!" หลินหยางพูดอย่างช่วยไม่ได้

"คุณยินดีดูแลลั่วหนาน แสดงว่าในใจของคุณมีอาจารย์คนนี้! คุณวางใจเถอะ วันนี้ผมจะสอนสุดยอดวิชามังกรแหวกว่ายนภาของผมให้คุณ!" เฟิงชิงหยูตบหน้าอกของตนเองแล้วพูด

"อะไรนะ? มังกรแหวกว่ายนภา? อาจารย์! ฉันว่าคุณเป็นอาจารย์ตั้งหลายปี ขอให้คุณสอนวิชามังกรแหวกว่ายนภาให้ฉันมาโดยตลอด แต่คุณกลับไม่ยอม ทำไมหลิน…ศิษย์พี่หลินเพิ่งเข้าสำนัก ก็ได้รับการสืบทอดสุดยอดวิชาของคุณแล้ว?" หลินลั่วหนานเบิกตากว้างพูดด้วยความร้อนใจ

"พรสวรรค์ของคุณเมื่อเทียบกับศิษย์พี่หลินของคุณ มันไม่ต่างอะไรกับคนหนึ่งอยู่บนสวรรค์ คนหนึ่งอยู่บนดิน! คุณเอาอะไรไปเทียบกับศิษย์พี่หลินของคุณ? ถึงสอนมังกรแหวกว่ายนภาให้คุณ คุณก็ไม่มีทางฝึกสำเร็จ ผมจะสอนคุณให้เหนื่อยทำไม?" เฟิงชิงหยูพูดอย่างไม่สบอารมณ์

หลินลั่วหนานอ้าปาก แต่ไม่มีคำพูดคัดค้าน

เฟิงชิงหยูก็ไม่อยากเสียเวลา เขาหยิบตำราที่ดูเก่าแก่เล่มหนึ่งออกมายัดใส่มือของหลินหยาง

"ผู้อาวุโสเฟิง…" หลินหยางตกตะลึง

"ศิษย์รัก นี่คือเคล็ดวิชาของมังกรแหวกว่ายนภา คุณรับไว้ กลับไปตั้งใจศึกษามัน หลังจากนี้อีกสามวัน ผมจะมาถ่ายทอดการก้าวเท้าและกุญแจสำคัญ! ! ส่วนลั่วหนาน คุณก็ดูแลไปก่อนแล้วกัน! ผมไม่รบกวนคุณแล้ว!"

พูดจบ เฟิงชิงหยูหันหลังก้าวเทา

ฟิ้ว!

ร่างกายของเขาหายไปอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี

"อาจารย์! อย่าเพิ่งไป! อาจารย์!"

หลินลั่วหนานตะโกนเสียงดังลั่น

แต่ด้านนอกไม่มีแม้กระทั่งเงาของเฟิงชิงหยูแล้ว?

หลินหยางหยิบตำราโบราณเล่มนี้ขึ้นมา เงียบไปสักพักใหญ่แล้วพูด