ตอนที่ 1192
บทที่ 1193 คุณมีแรงแค่นี้เองหรอ?
October 21, 2026
หลินหยางยกแขนขึ้นมาและพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์: "ผมเคยบอกกับตระกูลหลินของพวกคุณไปแล้ว เหมือนว่าผมจะใจดีกับพวกคุณเกินไป! ถ้าอย่างงั้น ผมก็ขอลงมือสักหน่อย!"
"สั่งสอนหรอ?"
หลินเย่ขมวดคิ้ว: "คุณคือใคร? ตระกูลหลินของพวกเราทำอะไรให้คุณไม่พอใจ? ทำไมคุณต้องทำเช่นนี้?"
อย่างไรก็ตามหลินหยางไม่ได้ตอบ และเดินไปทางพวกหลินเย่
"ไอสารเลว!"
หลินซื่อโมโห: "คุณคิดว่าตอนนี้เหมือนตอนที่คุณแอบเข้าไปในแดนต้องห้ามของพวกเราหรอ? คุณกล้าอวดดีแบบนี้หรอ? วันนี้ผมไม่มีทางให้คุณได้กลับไปแน่!"
เมื่อพูดจบ เขาก็โบกมือ: "จับเขาเอาไว้!"
พัฟพัฟพัฟพัฟ...
คนตระกูลหลินด้านหลังพุ่งเข้าไป
เมื่อคนเหล่านี้ขยับก็เหมือนลมกระโชกอย่างรุนแรง
เหมือนคนเหล่านี้คือคนที่มีความสามารถของตระกูหลิน!
แต่เมื่อพวกเขาล้อมรอบเข้าไป...
พัฟ!
คนที่ใส่หน้ากากด้านหน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"อะไรกัน?"
หลินเย่ หลินซื่อตกใจ
เมื่อพวกเขาตอบสนองกลับมา อีกฝ่ายก็ยืนอยู่ด้านหน้าของทั้งสองแล้ว
"ไม่ดีแล้ว!"
"ระวัง รีบหลบเร็ว!"
ไม่ทันแล้ว!
ปังปัง!
ทั้งสองถูกต่อยเข้าไปที่ท้อง กระเด็นออกไปและกระอักเลือดบนพื้น
เร็วมาก...จนน่ากลัว!
หลินอ่าวยืนอึ้งอยู่กับที่
เห็นหลินหยางกวาดสายตามองมาที่เขา ไม่พูดอะไรและเดินไปทางเสลี่ยงนั้น
เป้าหมายของเขาคือหลินยิงฉง!
หลินเย่และหลินซื่อเอามือกุมอกและพยายามจะลุกขึ้นมา แต่พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดในทรวงอกทำให้ตัวสั่น
หมัดนี้หักกระดูกของพวกเขาจนหมด!
ทั้งสองคนเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้เหมือนกันถูกต่อยแบบนี้ เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อเมื่อพูดออกไป
"หยุด! อย่าเข้าใกล้เสลี่ยงนั่น!" หลินซื่อไม่พอใจ พยายามลุกขึ้นมาและตะโกนไปทางหลินหยาง
คนตระกูลหลินที่เหลือหันกลับและรีบวิ่งไปทางหลินหยาง
แต่ความเร็วพวกเขาจะเทียบกับของหลินหยางได้ที่ไหนกัน?
เมื่อพวกเขาวิ่งเข้ามา หลินหยางก็ถึงด้านหน้าของเสลี่ยงแล้ว
"พวกคุณถอยไป!"
ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงที่เฉยเมยดังขึ้น
คนตระกูลหลินทุกคนสั่นสะท้าน
ปัง!
ในเวลานี้ เสลี่ยงระเบิดออกมาทันใด
กระแสลมหมุนรอบเสลี่ยงนั้น ทำให้กระดานไม้รอบๆ เสลี่ยงหัก
จากนั้นชายที่มีผมยาวสีขาวและเสื้อคลุมหยกก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของหลินหยาง
ผู้ชายนั่งขัดสมาธิบนเสลี่ยง ผิวพรรณผ่องใส ใบหน้าคมกริบเหมือนมีดและขวานราวกับออกมาจากภาพวาดโบราณ
หลินหยางจ้องไปที่ชายคนนี้อย่างเย็นชา
"คุณคือหลินยิงฉงใช่ไหม?" เขาถาม
"ในเมื่อคุณรู้จักชื่อของผมแล้ว ทำไมยังมาหาเรื่องตายอีกหล่ะ?" หลินยิงฉงยังไม่ลืมตา
หลินหยางส่ายหน้า ไม่ตอบโต้ใดๆ
เขาไม่ชอบใช้ปากเพื่อเอาชนะอีกฝ่าย เพราะเขารู้ว่า นี่เป็นการต่อสู้ที่ไม่สามารถชนะได้
แต่สำหรับด้านการต่อสู้แล้ว คำพูดคือสิ่งที่ไร้ประโยชน์
"ตอนนี้ คุณจะคุกเข่าและฆ่าตัวตายหรือจะให้ผมลงมือ! ปลิดชีวิตของคุณ?" หลินยิงฉงพูดออกมาอีกครั้งและยังคงไม่ลืมตา
"คุณลงมือเถอะ" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย
คำพูดนี้ทำให้คนตระกูลหลินรอบๆ สั่นสะท้านอีกครั้ง
"เฮ้อ"
ในเวลานี้ หลินยิงฉงถอนหายใจออกมาเบาๆ
เบามากจริงๆ
ไม่สามารถตรวจจับการได้ยินได้เลย
แต่หลังจากที่เขาถอนหายใจ หลินยิงฉงก็ยืนขึ้นและลืมตาขึ้น
คราวนี้หลินหยางมองเห็นได้ชัดเจน รูม่านตาของเขาเป็นสีน้ำเงินเข้มอย่างน่าประทับใจ...
"ท่านหลินยิงฉง!"
หลินเย่คุกเข่าลงข้างหนึ่งและพูด: "ให้พวกเราจัดการคนนี้ด้วยเถอะ! ตระกูลมีข้อบังคับ! ก่อนการประชุมใหญ่ ห้ามไม่ให้เปิดเผยทักษะการต่อสู้ของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต! คุณโปรดมุ่งหน้าไปยังน้ำพุหยกก่อน เดี๋ยวพวกเราฆ่าเสร็จแล้วจะไปหาคุณ!"
"ฆ่าหรอ?" หลินยิงฉงส่ายหน้า: "อาศัยพวกคุณคงฆ่าเขาไม่ได้แน่นอน! คนนี้มีร่างดวงดาวโดยกำเนิด! มีความสามารถที่น่าทึ่ง ฝีเท้าของเขาแปลกมาก ความเร็วของเขาทะลุเหนือขีดจำกัดแล้ว อย่าว่าแต่คุณจะฉีกเนื้อของเขาเลย?"
"อะไรกัน?"