บทที่ 1194 พวกคุณคิดว่าผมฆ่าคนนี้ไม่ได้หรอ?

หลินหยางพยักหน้า สูดลมหายใจเข้า กัดฟันราวกับว่าหักอะไรบางอย่าง ในขณะเดียวกันเขาก็กระตุ้นเลือดวิญญาณลั่วหลิน

เวลาของเขาไม่มาก!

ไม่สามารถซ่อนไว้อีกต่อไป

อีกทั้งเขาไม่ได้มีเป้าหมายจะฆ่าหลินยิงฉง ถ้าอย่างงั้นเขาจะกังวลอะไร?

หลังจากที่หลินหยางทำการเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อน ลมหายใจของเขาก็ระเบิดออกมา ทันใดนั้นเองพื้นดินก็สั่นสะเทือน

"หืม?"

หลินยิงฉงเงยหน้าขึ้นมองไปทางหลินหยาง

"จู่ๆ ลมหายใจของคุณก็เปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ...ถ้าไม่ได้เกิดจากผลของยา งั้นก็แสดงว่าเป็นผลของเลือดวิญญาณลั่วหลิน...ผมคิดว่าที่คุณกล้าวิ่งมาที่นี่เพื่อยั่วยุผมเป็นเพราะคุณมีไม้ตายแบบนี้สินะ"

"ตอนนี้มาดูพลังที่แท้จริงของผมหน่อย!" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"โอเค ผมอยากจะเห็นความสามารถทั้งหมดของคุณว่าเป็นยังไง แต่หวังว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง" หลินยิงฉงพยักหน้า ยื่นมือออกไปเพื่อบอกหลินหยางว่าเข้ามาโจมตีได้เลย

"ไม่ดูตัวเอง!"

"อัจฉริยะที่บ่มเพาะด้วยทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหลินของพวกเรา คนธรรมดาจะสู้ได้หรอ? คนนี้ก็แค่มาสร้างเรื่องเท่านั้น!"

"ตอนนั้นแอบเข้าไปในแดนต้องห้ามของตระกูลหลิน ตระกูลหลินไม่ได้เตรียมการป้องกันเอาไว้ เลยปล่อยให้เขาทำได้สำเร็จ ตอนนี้เขากลับมาโจมตีอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ของตระกูลหลิน! เหอะ ครั้งนี้เขาไม่มีทางหนีกลับไปได้แน่!"

"ใช่!"

คนตระกูลหลินต่างพูดขึ้นมา ไม่ได้ลงมือ แต่ยืนมองอยู่ด้านข้าง

พวกเขารู้ว่า ถ้าลงมือในเวลานี้จะทำให้หลินยิงฉงไม่พอใจ ถ้าทำให้หลินยิงฉงไม่พอใจคงมีจุดจบที่ไม่สวยอย่างแน่นอน

คนนี้...มีตำแหน่งพิเศษ มีสิทธิ์มีเสียง แม้ว่าเขาจะฆ่าคนตระกูลหลินก็ไม่ได้รับการลงโทษ!

ท้ายที่สุดแล้วเขาแบกรับความรับผิดชอบของตระกูลหลินเอาไว้!

พัฟ!

ขณะที่ผู้คนกำลังคุยกัน หลินหยางก็หายไปอีกครั้ง

เขาเริ่มโจมตีหลินยิงฉงอีกครั้ง

แต่ทุกคนไม่กังวลใดๆ เลย

แม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของหลินหยาง แต่พวกเขาเชื่อมั่นว่าความเร็วของหลินหยางไม่ได้โดดเด่นในสายตาของหลินยิงฉง

แต่วินาทีถัดไป...

บูม!

จู่ๆ อากาศก็ระเบิดขึ้นต่อหน้าหลินยิงฉง

หลังจากนั้นหลินยิงฉงก็กระเด็นกลับหัวออกไปและกระแทกเข้ากับกำแพงหิน

ปัง!

กำแพงหินแตกและกลายเป็นผงทันที

ร่างของหลินยิงฉงตกเข้าไปในรอยแยกของภูเขา

คนตระกูลหลินทุกคนตกตะลึงในทันที

ผู้คนต่างเบิกตากว้าง วิญญาณของพวกเขาสั่นเทา และถึงจุดหนึ่งพวกเขาก็คิดว่าพวกเขาคิดผิด

จนกระทั่งหลินยิงฉงฟื้นตันและปีนออกมาจากรอยแยก พวกเขาก็ได้สติกลับมา

"ท่านหลินยิงฉง!"

"นี่...นี่มันคืออะไร?"

ทุกคนรับไม่ได้ที่หลินยิงฉงถูกโจมตีเข้า

หลินยิงฉงเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ มองไปที่หน้าอกของตัวเอง

และพบว่ามีรอยฝ่ามือที่ชัดเจนปรากฎขึ้นมา

นี่คือสิ่งที่หลินหยางทิ้งเอาไว้

หมัดเมื่อกี้ เขาตอบสนองไม่ทันเช่นกัน

"การโจมตีนี้...เป็นยังไง?" หลินหยางเก็บหมัดของตัวเองและพูดอย่างเฉยเมย

"น่าสนใจ" หลินยิงฉงพยักหน้า: "แต่น่าเสียดาย...มันทำอะไรผมไม่ได้!"

"เป็นเรื่องง่ายมากถ้าจะทำให้คุณบาดเจ็บ!" หลินหยางส่ายหน้า

"พูดหน่ะมันง่าย ทำให้เห็นจริงๆ แล้วค่อยมาว่ากัน" หลินยิงฉงไม่เชื่อ

"ได้! งั้นผมจะทำให้คุณได้เห็นของจริง!"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย จู่ๆ ดวงตาทั้งสองของเขาก็แดงขึ้น แขนของเขามีเส้นเลือดสีแดงปรากฎขึ้นมา แขนของเขาดูไม่เหมือนแขนของคน...

คนตระกูลหลินตกตะลึง

การแสดงออกของหลินยิงฉงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามหลินหยางแทงมือของเขาลงไปบนพื้น

คลิก!

พื้นดินเหมือนเต้าหูที่ถูกสองแขนของเขาแทงลงไป

"หืม?"

หลินยิงฉงรู้สึกแปลกๆ

กลับเห็นคนตระกูลหลินร้องเสียงหลงออกมาสุดเสียง

บูม....

ภูเขาขนาดใหญ่ถูกทำลายโดยหลินหยางและบดขยี้หลินยิงฉง

"อะไรกัน?"

หลินยิงฉงแปลกใจอย่างมาก

ภูเขาขนาดใหญ่นี้สูงกว่าหนึ่งเมตรและยาวมากกว่าสิบเมตร เป็นเหมือนคลื่นลูกใหญ่ที่ปกคลุมและบริเวณโดยรอบของหลินยิงฉง ในเวลานี้แม้ว่าเขาอยากจะวิ่งออกไปก็ไม่ทันแล้ว

แต่หลินยิงฉงเข้าใจ ภูเขาลูกใหญ่นี้ไม่ใช่ไม้ตายของหลินหยาง