บทที่ 1198 เข้าสำนัก

หุบเขาหงเหยียนตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศจีน อยู่ใกล้กับมณฑลกุ้ยหยุน

ที่นี่มีชนกลุ่มน้อยค่อนข้างเยอะ ภูมิประเทศซับซ้อน มีภูเขาสูงใหญ่มากมาย และมีพื้นที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่หลายแห่ง

ทุกคนนั่งเครื่องบินมาลงจอดที่มณฑลกุ้ยหยุน หลังจากนั้นมีคนขอสำนักหงเหยียนเดินทางมารับโดยเฉพาะ

ขึ้นรถยนต์เบนท์ลีย์สีแดงคันหนึ่ง

หลินลั่วหนานมองออกไปข้างนอกหน้าต่างด้วยความกระสับกระส่าย นิ้วมือของเธอกำปลายเสื้อของตนเองเอาไว้แน่น ท่าทางดูประหม่ามาก

ส่วนบอดี้การ์ดของเธอก็คือหลินหยาง เขานั่งตัวแข็งมองไปข้างหน้าไม่ขยับตัวราวกับรูปปั้น

ผู้หญิงก่อนหน้านี้นั่งอยู่ข้างคนขับ

เธอหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้หลินลั่วหนาน

หลินลั่วหนานลังเลสักพัก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับ

ผู้หญิงคนนั้นจุดบุหรี่ให้ตนเองโดยไม่สนใจอีก

"ศิษย์น้องหลิน ดูเหมือนท่าทางของคุณจะประหม่ามาก?"

"นิด…นิดหน่อย…."

"ไม่ต้องกังวลมากขนาดนั้น ศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักเป็นคนอัธยาศัยดีทุกคน อาจารย์ทุกคนก็เป็นคนเข้ากับคนง่าย ฉันรับรองว่าหลังจากคุณไปถึง คุณต้องชอบสถานที่แห่งนั้นแน่นอน"

"จริงเหรอ…ฮ่าฮ่า เริ่มรู้สึกคาดหวังแล้ว" หลินลั่วหนานยิ้มด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน พยายามทำให้ตนเองดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่กลับทำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม แค่คิดถึงในหมู่คนพวกนี้อาจจะมีใครสักคนที่เป็นคนฆ่าอาจารย์ เธอเริ่มรู้สึกไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเอง

"ใช่แล้วศิษย์น้องหลิน ว่าแต่คนคนนี้เป็นใคร? ทำไมต้องพาเขาไปให้ได้?" ในตอนนั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นถามคำถามประโยคสำคัญนี้ออกมา

หลินลั่วหนานรู้สึกอึ้ง ยิ้มแล้วพูด "เขาเหรอ? เขาเป็นบอดี้การ์ดที่ฉันจ้างมาก็เท่านั้น! ครั้งนี้สามารถหนีออกจากบ้านตระกูลหลินได้อย่างปลอดภัย เขาต้องออกแรงไปไม่น้อย และก็เคยช่วยฉันแก้ปัญหาหลายครั้ง ดังนั้นฉันจึงเชื่อใจเขา! มีเขาอยู่ฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว กล้าไปทุกที!"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เขาเป็นคนของบริษัทรักษาความปลอดภัย?"

"ใช่ เป็นคนของบริษัทรักษาความปลอดภัยซิงอันหุย! เป็นบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งที่สุด! ฉายาของเขาคือกิเลน! ค่าตัวของเขาแพงไม่ธรรมดา!"

"กิเลน?"

ผู้หญิงคนนั้นมองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"สวัสดี คุณผู้หญิง!" หลินหยางถอดแว่น ยื่นมือไปหาผู้หญิงคนนั้น

และทันทีที่ถอดแว่น ผู้หญิงคนนั้นถึงกับตกตะลึง

เธอจ้องหลินหยางด้วยความเหลือเชื่อไม่กระพริบตา ราวกับตกอยู่ในภวังค์

หลินหยางในตอนนี้ย่อมไม่ใช่ใบหน้าเดิมของเขา เขาใช้เข็มเงินเปลี่ยนแปลงใบหน้าของตนเองเรียบร้อย

แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาดูดียิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก ยิ่งน่าตกใจ ยิ่งมีเสน่ห์ ยิ่งน่าหวั่นไหว!

ถ้าหากบอกว่ารูปลักษณ์ที่สง่างามคือหายนะ งั้นรูปลักษณ์ของเขาในตอนนี้ก็เป็นหายนะระดับทำลายล้างโลก

หลินหยางเขาตั้งใจทำแบบนี้

อย่างไรก็ตามภายในสำนักหงเหยียนล้วนแต่เป็นผู้หญิง มีรูปลักษณ์ที่สง่างาม ไม่ว่าทำอะไรก็สะดวก

"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่?"

หลินลั่วหนานเรียกอยู่หลายครั้ง ผู้หญิงคนนั้นถึงกับไม่สามารถตั้งสติได้

จนกระทั่งในตอนนั้น เอี๊ยด…

รถยนต์เบี่ยงออกไปทางด้านข้างเล็กน้อย จึงทำให้ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้งตั้งสติได้

"เกิดอะไรขึ้น?"

ผู้หญิงคนนั้นถามผู้หญิงที่เป็นคนขับรถด้วยความโกรธ

"ขอโทษศิษย์พี่ ฉันใจลอยไปหน่อย ขอโทษ…" คนขับผู้หญิงรีบขอโทษ แต่หางตากลับเหลือบมองกระจกหลังเป็นครั้งคราว เพื่อแอบมองใบหน้าของหลินหยาง

เห็นได้ชัด อาการใจลอยของเธอมีสาเหตุ

ผู้หญิงคนนั้นถลึงตาใส่เธอ หลังจากนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์แล้วจับมือกับหลินหยาง "ถึงว่าทำไมศิษย์น้องหลินต้องพาคุณไปให้ได้ ดูเหมือนคุณจะไม่ธรรมดาจริงด้วย"

"คุณผู้หญิงพูดเกินไปแล้ว!"

"ฟังไว้ ถ้าหากคุณเข้าไปในหุบเขา ต้องสวมแว่นตาให้ดี! ห้ามถอดแว่นตามใจชอบเด็ดขาด? เข้าใจหรือยัง?" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เธอไม่ต้องการให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องภายในสำนักถูกผู้ชายคนนี้โปรยเสน่ห์ใส่

"คุณผู้หญิงวางใจได้"

"ศิษย์พี่ ถึงแล้ว!"

ในตอนนั้นเอง ความเร็วของรถยนต์เริ่มช้าลง คนขับผู้หญิงหันมาพูด

หลินลั่วหนานและหลินหยางรู้สึกอึ้ง หันไปมองข้างหน้า พบว่ารถยนต์ขับมาจอดในพื้นที่ลาบแห่งหนึ่ง…

"ที่นี่ก็คือสำนักหงเหยียนไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เห็นหุบเขาเลย?" หลินลั่วหนานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ที่นี่เป็นอาณาเขตของหุบเขาหงเหยียน! จากตรงนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้าไปในหุบเขาหงเหยียน ถึงเป็นมดตัวหนึ่งก็ตาม ล้วนแต่จะถูกสังเกตโดยคนของสำนักหงเหยียน!"

ผู้หญิงคนนั้นพูด หลังจากนั้นลงจากรถ หยิบป้ายคำสั่งแผ่นหนึ่งออกมา ยกขึ้นเหนือศีรษะ

ผ่านไปครู่เดียว มีเสียงที่เฉยเมยของผู้หญิงดังขึ้น

"ผ่าน!"