บทที่ 120 ความโกรธของหลินหยาง

เขามองซูเหยียนที่กำลังนอนไม่ได้สติ สูดลมหายใจ พูดเสียงแหบ: "เสี่ยวเหยียนกินยานอนหลับมากเกินไปเลยเป็นเช่นนี้ ตกลง...เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?"

"พวกเราเองก็ไม่รู้..." ซูกวงถอนหายใจ: "หลังจากเมื่อวาน เธอก็ล็อกตัวเองร้องไห้ในห้อง จะเรียกเธอยังไงก็ไม่ตอบ จากนั้นตอนเย็นเธอก็กินข้าวนิดหน่อยแล้วก็หลับ แต่จะนอนก็นอนไม่หลับ ก็เลยให้ผมเอายานอนหลับให้กิน ใครจะรู้ว่าเด็กนี่..."

"อาจเป็นเพราะเธอกินเยอะเกินขนาด" หลินหยางพูดเสียงเบา

"อันตรายไหม?"

"ปัญหาไม่มาก ผมรักษาอาการเธอให้เสถียรแล้ว รอนำตัวเธอส่งโรงพยาบาลแล้วให้น้ำเกลือสักพักก็ดีขึ้น"

"งั้นก็ดี เมื่อวานพวกคุณออกไปทำอะไรกันแน่?" ซูกวงถามอีกครั้ง

"ไม่มีอะไร...ก็แค่...คุยเรื่องหย่ากับเธอ" หลินหยางลังเลและพูด

"หย่าหรอ?"

ทั้งสองผงะ

จางชิงหยูกลับดีใจอย่างมาก

"ในที่สุดเธอก็ได้แล้วหรอ? ดีเลย! ดีเลย!"

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณสองคน?" สีหน้าของซูกวงไม่ค่อยดี

"ไม่มีอะไร"

หลินหยางส่ายหน้า

เมื่ออาการของซูเหยียนดีขึ้น รถพยาบาลก็มาพอดี นำตัวของซูเหยียนไปโรงพยาบาล ซูกวงและจางชิงหยูตามไปด้วย

หลินหยางนั่งอยู่บนรถ ขมวดคิ้วเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ของซูเหยียน

ไม่นาน เขาก็เข้าใจอะไรต่างๆ

"ต้องมีความเกี่ยวข้องกับผู้เฒ่าจางแน่ๆ เลย ดูเหมือนว่าต้องถามผู้เฒ่าจางแล้วว่าเขาพูดอะไรกับซูเหยียนกันแน่!"

หลินหยางครุ่น จากนั้นเขาก็รีบสตาร์ทรถและรีบไปที่คลินิก

แต่เมื่อเขารีบไปที่คลินิก คลินิกของลั่วเฉียนก็ปิดตัวลงแล้ว

ประตูเป็นระเบียบ มีตู้ยากระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่ง ดูเหมือนว่าการจลาจลบางอย่างเพิ่งเกิดขึ้นที่นี่

เสี่ยวตงกำลังนั่งอยู่ที่ประตูในเสื้อคลุมสีขาวจับหัวและสะอื้นไห้

หลินหยางเดินลงไปอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวตง เกิดอะไรขึ้น?" หลินหยางถามด้วยความนิ่ง

"พวกเขามาทำลายคลินิก จากนั้นชายชราคนหนึ่งก็มานำตัวพี่เฉียนไป..." เสี่ยวตงพูดด้วยน้ำเสียงหายใจไม่ออก

หลินหยางหลับตา บีบมือแน่น ความหนาวเย็นบนใบหน้าของเขาหนาแน่นมาก

ซูเหยียนแล้วก็ลั่วเฉียน

เขารู้สึกว่าความอดทนของตัวเองหมดลงแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทร

ตู้ดๆๆ

สายถูกรับ

และเสียงที่ดังมานั้นไม่ใช่ลั่วเฉียน แต่เป็นเสียงที่เยือกเย็นของลั่วเป่ยหมิง

"หมอเทวดาหลิน คุณแต่งงานแล้ว ได้โปรดหยุดรังควานหลานสาวของผม ลั่วเป่ยหมิงกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน หวังว่าคุณจะไม่โทรมาอีก!"

"ลั่วเฉียนคือเพื่อนของผม ในเมื่อเธอไม่อยากไปโรงเรียนทางใต้ คุณก็จะบังคับเธอไปไม่ได้" หลินหยางสูดลมหายใจและพูด

รอยยิ้มของลั่วเป่ยหมิงหายไป: "ทำไม? หลินหยาง คุณกำลังจะยุ่งเรื่องของครอบครัวผมหรอ ? ต้องให้คุณมายุ่งวุ่นวายกับตระกูลลั่วตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ผมยุ่งไม่ได้หรอ?"

"คุณไม่มีสิทธิ์!"

"หรอ?"

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย ไม่ส่งเสียงใดๆ และตัดสาย

วันนี้อารมณ์ของเขาไม่ดี คำพูดนี้ของลั่วเฉียนทำให้เขาไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป

หลินหยางหยิบหนังสือเล็กๆ เล่มหนึ่งออกมา กวาดสายตาดูเบอร์โทรศัพท์ในนั้น จากนั้นก็โทรออกไป

"ประธานหลิน! สวัสดี มีงานอะไรให้ทำหรอ?" มีเสียงที่สง่างามในโทรศัพท์

"ซานจื่อถังของลั่วเป่ยหมิงอยู่ในมณฑลเจียงหนานกี่ที่?"

"ทั้งหมดสิบสามแห่ง" เสียงนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม: "หมอเทวดาลั่วเป็นหมอที่มีชื่อเสียงของเมืองเจียงหนานของพวกเรา ซานจือถังเองก็เป็นที่รู้จักกันดีเช่นกัน"

"ผมไม่อยากฟังเรื่องชื่อเสียงของเขาว่าเป็นยังไง ผมอยากรู้ประเด็นที่แท้จริง" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

เสียงทางด้านนั้นชะงัก เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง พูดเบาๆ: "เมื่อเร็ว ๆ นี้เราได้รับข่าวว่าซานจือถังต้องสงสัยว่าใช้ยาปลอม แม้ว่ายาปลอมเหล่านี้จะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อร่างกายมนุษย์ แต่กลับส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของ คนไข้ แต่เราไม่มีหลักฐาน"

"ดำเนินการตรวจสอบร้านขายยาและศูนย์การแพทย์ทั้งหมดของซานจือถังในทันที สั่งให้ระงับธุรกิจ และหยุดการจัดหายาโดยบริษัทยาทั้งหมด"

"ท่านประธาน ซานจือถังนี่....ไม่ใช่คลินิกเล็กๆ นะ ถ้าทำแบบนี้เกรงว่าจะทำให้เกิดความโกลาหล!" เสียงอีกด้านเร่งรีบ

หาหลักฐานไม่เจอหรอ? จะเป็นไปได้ยังไง? เพียงแต่บางคนไม่อนุญาตให้เขาค้นหา

ลั่วเป่ยหมิงคือจิ้งจอกแก่ ไม่ต้องเดาว่าเขามีอำนาจแค่ไหนในเจียงหนาน และความสัมพันธ์ระหว่างในเจียงหนานนั้นซับซ้อนยิ่งขึ้น จะจัดการง่ายๆ ได้หรอ?

นี่จะส่งผลกระทบโดยส่วนรวม!

เขาเคยได้ยินมาว่าประธานหลินคนใหม่ไม่ชอบลั่วเป่ยหมิง แต่เขาไม่คิดว่าประธานหลินที่มาดำรงตำแหน่งใหม่จะหัวรั้นเท่านี้ จู่ๆ ก็จะเผชิญหน้ากับลั่วเป่ยหมิงโดยตรง?

"ไม่ต้องสนใจ ทำไป มีอะไรเดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง" เสียงของหลินหยางไม่มีความรู้สึกใดๆ

"เอ่อ...โอเค แต่ต้องอาศัยความร่วมมือจากสหายจากที่ต่างๆ"

"คุณแค่บอกว่าเป็นสิ่งที่หมอเทวดาหลินขอ"

"รับทราบ"